A young woman looks at her reflection in the mirror with sadness. Body Dysmorphic Disorder concept. Vector illustration Beeld Getty Images/iStockphoto
A young woman looks at her reflection in the mirror with sadness. Body Dysmorphic Disorder concept. Vector illustrationBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Deze actie wordt groter en is een ietsje pietsje illegaal”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle met iedere woensdag een nieuw verhaal.

Zaterdag 31 oktober

Het is Halloween. Ik ben, zacht uitgedrukt, helemaal gek op Halloween. Ik kijk al de hele week elke avond een horrorfilm, en ik heb allerlei pompoentjes in de vensterbank van ons huis gezet. Kleine ronde knaloranje pompoentjes, brede gestreepte exemplaren, langgerekte bleke flespompoenen. Robbert rolt met zijn ogen en vindt het een “zinloze feestdag die uit Amerika is overgewaaid.” Vorig jaar vond hij het nog hartstikke leuk en ging hij verkleed als de heks uit Wicked, met hakken en al, maar goed, hij is nu sowieso niet te genieten.

Stelios is namelijk terug naar Griekenland, en de sfeer is nogal grimmig sinds hij weg is. Zijn hikkende lach, zijn kookkunsten en zijn wilde plannen worden gemist in huis, ook door mij. Zelfs Boy begon Stelios geloof ik aardig te vinden toen hij ineens, zonder dat iemand het had gevraagd, op een ladder bladeren uit de dakgoot stond te ruimen. Niks meer aan te doen, hij is weg, en zelfs als Rob het niet kan waarderen is het Halloween, dus de school organiseert een Halloweenfeest via Zoom.

We kunnen natuurlijk niet samenkomen in het echt, maar het idee is dat we allemaal een kostuum aantrekken en online gezelschapsspelletjes spelen. Een beetje suf natuurlijk, maar zelfs de geheime feesten zijn inmiddels opgedroogd en ik snak naar wat gezelligheid. Lotte en ik hebben afgesproken dat ik als het monster van Frankenstein ga, en zij als de gekke professor die hem gemaakt heeft. Ik heb een oud grijs shirt verknipt en met smeer van vlekken voorzien, en heb mijn gezicht en armen uitgebreid opgemaakt. Trots kijk ik in de spiegel naar het resultaat: ik ben donkergroen en heb gruwelijke littekens op mijn gezicht, diepliggende ogen met enge rode lenzen, zwarte nagels en zelfs overtuigende open wonden op mijn armen.

Ik open de Zoom-vergadering en zie dat Lotte er al zit, ze heeft een woeste baard opgeplakt en zwaait dramatisch met een broodmes dat druipt van het 'bloed'. Ik lach haar toe en ook de docent steekt zijn duimen omhoog naar ons. Dan druppelen de andere leerlingen één voor één binnen en zakt langzaam de glimlach van mijn gezicht. Ik begin te beseffen dat Lotte en ik een grove fout hebben gemaakt. De meeste leerlingen die op het scherm verschijnen hebben helemaal geen kostuum aan.

Een enkel meisje heeft snorharen, of een haarband met duivelsoortjes, maar daar houdt het op. De jongens hebben zich helemaal niet verkleed en kijken verveeld de camera in. Aan Lotte te zien schaamt zij zich nergens voor, maar ik kan wel door de grond zakken. De rest van de avond probeer ik zo veel mogelijk uit beeld te blijven. Te veel je best doen is het gênantste dat er is.

Maandag 2 november

Onze klimaatactiegroep de Groene Panda is weer bij een voor een vergadering. Vorige week was ik met Rob en Stelios de hort op, dus was ik er niet bij. Het was blijkbaar heel gezellig in mijn afwezigheid, want Lotte en Ferdy hebben allemaal binnenpretjes die ik niet begrijp, en ze zitten dicht bij elkaar over de agenda gebogen.

“Klimaatridders! Welkom bij de vergadering,” zegt Lotte. “En bedankt voor jullie aanhoudende trouw aan De Groene Panda. Jullie hebben al heel wat meters gemaakt: jullie hebben gedemonstreerd door middel van stickers, gepraat met de mensen in jullie omgeving, en een guerilla-oorlog gevoerd tegen de vleeswaren in de koelkast. Dan nu het plan voor volgende week. Ik zou zeggen: leg een bivakmuts klaar, want deze actie wordt nog een stuk groter. En, eh, een ietsje pietsje illegaal. Zijn jullie er klaar voor?”

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden