A young woman holds up her hands and screams in rage. Angry girl with flying lightnings over her head isolated on white background. Vector Beeld Getty Images/iStockphoto
A young woman holds up her hands and screams in rage. Angry girl with flying lightnings over her head isolated on white background. VectorBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Dus nu sta ik hier met een zware ijzeren schep”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere woensdag houdt ze een dagboek bij voor Libelle. Ze heeft zich onlangs aangesloten bij de Groene Panda

Dinsdagavond 10 november

Het is donker. De Groene Panda heeft zich verzameld in een woonwijk niet ver van de mijne. Het is onwaarschijnlijk warm buiten voor deze tijd van het jaar, daar heeft Lotte ons fijntjes op gewezen. Klimaatverandering. Ondanks het zachte weer draagt ze een bivakmuts. Ik kon er geen vinden, dus ik heb maar iets geïmproviseerd met een capuchon en een mondkapje. Ferdy heeft tot mijn verbazing een grote dameszonnebril op.

“Waarom heb je in godsnaam een zonnebril op?” lach ik. “Heb je die van je moeder geleend?”

“We moesten toch onherkenbaar?” piept hij. Hij is zenuwachtig. Logisch, want vanavond begint onze grootste actie tot nu toe.

Lotte heeft ons verteld hoe slecht het voor de natuur is dat de Nederlandse tuinen grotendeels met tegels bedekt zijn. Dat wist ik helemaal niet, ik dacht lekker handig, dan kun je er je barbecue op zetten. Maar blijkbaar sterven de bijen uit omdat ze niks te eten hebben, en gebeurt er van alles met het grondwater. Om nog niet eens te beginnen over de warmte die zo’n betegelde tuin vasthoudt.

De tegels moeten eruit, en er moeten weer dingen groeien, want we sluiten onszelf en de natuur op in een stenen gevangenis! Zoiets zei Lotte.

“Hoeveel tuinen kunnen we nou echt aanpakken? We zijn maar met z’n drieën!” sputterde Ferdy toen Lotte het plan uitlegde.

“En wie gaat er nou iets zaaien in november? We lijken wel gek!” zei ik.

“Het gaat om het signaal, Panda’s. We willen de gemeente wakker schudden! Met een collectebus kom je nergens.” Lotte is extra fel, want ze heeft een documentaire gekeken over Greta Thunberg. Ze draagt tegenwoordig zelfs haar lange rode haar in de karakteristieke vlechten.

Daar hield de terughoudendheid van Ferdy op, want hij heeft een oogje op Lotte, dat is inmiddels wel duidelijk. Als zij zit te oreren over grondwater kijkt hij onafgebroken naar haar, en als ze hem aankijkt kleuren er twee rode vlekken hoog op zijn wangen. Bloedirritant, het lijkt wel alsof iedereen de liefde vindt behalve ik.

Dus nu staan we hier, Lotte met een koevoet, ik met een zware ijzeren schep. We hebben Ferdy maar het zakje met bloemzaad gegeven, die is al nerveus genoeg, en hem kennende zou hij zichzelf meteen in zijn voet scheppen.

We sluipen de eerste tuin in. Lotte tast met haar vingers naar de randen van een tegel, en wrikt dan haar koevoet ertussen. Het lukt haar niet om de tegel los te krijgen, en ze kijkt me paniekerig aan. Ik zet mijn schep op de andere rand en fluister: “Één, twee, drie!” met een zachte krak komt de tegel los. Nu is het makkelijk, en lichten we de ene na de andere tegel in deze tuin. Ferdy stapelt ze achter ons op en strooit in het wilde weg bloemzaad op de aarde.

We werken als een geoliede machine, de ene tuin na de andere breken we open. Ik kijk naar de verwoesting om me heen en ben trots. We zijn echt iets aan het doen. Even rek ik me uit, steun ik met mijn handen tegen mijn onderrug. Dan hoor ik een oorverdovend gerinkel achter me. Ferdy is gestruikeld en achterover een glazen kas in gevallen. Er gaat een licht aan in het huis.

Lotte kijkt me paniekerig aan. Snel helpen we Ferdy overeind, en als ik zijn hand pak voel ik iets nats. Bloed.

We rennen met zijn drieën de straat uit, de zware schep slaat tegen mijn kuiten, en ik heb spijt, spijt, spijt. Mama gaat erachter komen, ik weet het zeker. Door de tranen in mijn ogen zie ik lichtjes achter de ramen van de straat. Morgen is het Sint Maarten, besef ik. Hoe kort geleden was ik nog zo’n hummeltje met een lantaarn? Maar alles is anders nu.

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden