null Beeld

Dagboek van Willeke: “Floris wil nooit iets ondernemen, we hangen alleen maar op de bank”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Column

Zondag 31 november

Bijna scheel van verveling hang ik bij Floris op de bank. De Netflix-serie die we sinds gisteren aan het kijken zijn, Squid game, kan me maar niet boeien. Hem ook niet, zo te zien, want hij zit alleen maar op zijn telefoon. Ik had me verheugd op dit weekend. Mama en Boy zijn een weekend weg en ik hoef niet op de baby te passen, dus kon ik lekker het hele weekend bij mijn vriendje zijn, dacht ik. Nu heb ik spijt dat ik niet iets anders heb gepland. Het valt me steeds vaker op dat Floris nooit iets wil ondernemen. Hij wil alleen maar met me op de bank hangen.

Ik had bij mijn broer in Amsterdam langs kunnen gaan, die had vast iets leuks geweten. Of ik had met Lotte en Ferdy kunnen afspreken, die zijn altijd van alles aan het doen, naar de bios of verhitte discussies over politiek aan het voeren of iets bouwen in Lotte’s tuin. Ik had naar papa kunnen gaan, besef ik met een schuldige steek in mijn buik. Ik had me voorgenomen om hem vaak op te zoeken op de boerderij waar hij nu woont, maar het komt er steeds niet van. Ik zit met mijn hoofd bij de musical.

Ik denk terug aan de repetitie van afgelopen vrijdag. We hebben met het hele ensemble een nummer gerepeteerd en Micha was absoluut de leading man, hij nam de leiding en iedereen volgde hem als vanzelfsprekend. Hij is zo’n natuurtalent, ik kan me niet voorstellen dat hij niet de rest van zijn leven acteur blijft.

Dan ruik ik iets heerlijks dat omhoog stijgt uit de keuken beneden. Floris’ vader Aad houdt van koken en is altijd bezig met ambitieuze projecten in de keuken. Ik ben het bankhangen helemaal zat en ik spring op.

“Ik ga in de keuken kijken,” zeg ik.

“Hm? Oké,” zegt Floris, en hij kijkt niet op van zijn telefoon.

Ik galoppeer de trap af (ja, galopperen, ik heb altijd al een onregelmatige tred gehad als ik een trap afloop, daar pest mijn broer me genadeloos mee) en vraag aan Aad wat hij maakt.

Hij zet een Frans accent op en draait aan een denkbeeldige snor. “Mademoiselle, vandaag maken wij een reisje naar herfstachtig Frankrijk. Geen fratsen, maar een simpele uiensoep, en een camembertje uit de oven. Misschien wil jij je ontfermen over het dessert?”

“Ik weet geen Frans dessert, hoor,” zeg ik, en hij schuift me een kookboek toe.

“Niet gevreesd, ook het dessert is simpel: een tarte tatin.”

“Dan moet ik volgens dit recept eerst iets maken dat pate sucré heet.”

“Staat allemaal in het boek!”

Hij zet de muziek iets zachter en laat zien hoe alles moet. We vliegen door de keuken, uien zachtjes karameliseren, kaasjes in een ruitpatroon inkerven en vullen met honing en tijm, een mooi glad taartdeeg maken en uitrollen over de bolle ruggetjes van appels in kwarten. Ik geniet van Aad’s expertise en vermaak me voor het eerst dit weekend volkomen. Floris komt even binnen als ik net boter vermeng met kaneel en suiker, maar het interesseert hem niet en hij sjokt weer naar boven. Ik vind het niet eens erg, en besluit me maar even niet af te vragen waarom.

Als we even later aan tafel zitten en alles heerlijk is geworden, ben ik tevreden, en Aad kijkt me ook trots aan. Als we na het eten de tarte tatin uit de oven halen blijkt die perfect gelukt, zelfs het ondersteboven draaien gaat vlekkeloos. Ik besef hoe leuk ik koken vind. Ik associeerde het vaak met stress, snel eten op tafel zetten, en tot voor kort ook met angst om dik te worden, maar nu zie ik dat het net toneel is, alle ingrediënten voeren samen een voorstelling op voor een dankbaar publiek.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden