null Beeld

Dagboek van Willeke: “Hebben we nou een relatie of niet?”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt Willeke een dagboek bij voor Libelle.

Vrijdag 5 maart

Ik lig in bed en ik denk aan Floris. Steeds vaker ben ik bij hem thuis. Zijn zus Annemarijn is meestal de deur uit met haar vriendinnen, dus we zijn elkaar nauwelijks tegengekomen, maar ik houd mijn hart vast. Verder is het heerlijk. Floris is een prater. We praten hele dagen over alles, de wereld, het nieuws, de toekomst. Het gaat soms op ruziemaken af, maar ik vind het fantastisch. Ik vind hem slim en hij mij, daarom gaan we de discussie aan. Hij gelooft in mij, neemt mijn verlegenheid weg. Hij vindt dat ik de politiek in zou moeten, al ben ik “veel te links.” Dat zegt hij met een knipoog in zijn stem. Ik glimlach in het donker als ik daaraan denk. Het enige probleem is dat ik niet weet wat we nou van elkaar zijn. We zijn al maanden aan het wandelen, zoenen, en praten, zijn vader begroet me als een schoondochter, maar ik ben elke avond braaf voor de avondklok thuis. Ik neem me voor om hem er morgen iets over te vragen.

Zaterdag 6 maart

Het is ineens weer winter buiten, en met wangen die rood zijn van de kou hollen we naar de kamer van Floris. Snel gooi ik mijn jas op een stoel, trek ik mijn schoenen uit en kruip ik zijn bed in.“Ik ben helemaal bevroren, je moet me instoppen!” roep ik van onder de deken. Hij komt niet naast me liggen, maar blijft met zijn schoenen aan op de rand van het bed zitten. Ik kom tevoorschijn en leg mijn hoofd op zijn schoot. Als ik met een hand over zijn been aai, staat hij plotseling op. “Zullen we beneden zitten?” zegt hij bruusk. “We hebben niks te doen hier.” Bedeesd knik ik en loop ik achter hem aan. Beneden, waar de vader van Floris voor een schaakbord een sigaar zit te roken, durf ik niet te beginnen over mijn vraag. Hebben we nou een relatie of niet?

Maandag 8 maart

Het is één uur ‘s nachts, en ik lig met kleine oogjes van de vermoeidheid bij mijn broer in bed. We zijn speciaal opgebleven om naar Oprah’s interview met Meghan Markle en prins Harry te kijken. Rob is helemaal weg van het Britse koningshuis sinds hij The Crown heeft gekeken, en hij heeft de biografie van prinses Diana in één ruk uitgelezen. Dit is hét Oprah-interview, waarin Meghan de geheimen van het koningshuis uit de doeken doet. Wachten op een schappelijk tijdstip was geen optie. Ik heb niks beters te doen dus ik kijk mee, maar ik ben cynisch over het hele gebeuren.“Ooh, wat is ze mooi!” kirt Rob zodra de uitzending begint.“Dat doet ze expres, die handen op haar zwangere buik houden. Dat is een truc zodat ze er kwetsbaar uitziet,” zeg ik. “Nou en!” zegt Rob. “Jij kunt ook nooit iets gewoon mooi vinden.” “Ik ben me gewoon bewust van het mediaspektakel,” zeg ik nuffig. “Ssst, luister nou,” zegt Rob. En onwillekeurig word ik meegesleept. Het verhaal van Harry en Meghan echoot precies het tragische verhaal van Diana.“Hij wil niet dat zijn vrouw overkomt wat zijn moeder is overkomen,” fluistert Rob geëmotioneerd. Zoals ze daar zit, haar gezichtstrekken zacht van de zwangerschap, de snik in haar stem - ik geloof haar. Dan vertelt ze dat er in het koningshuis werd gespeculeerd over de huidskleur van haar kindje. Dat ze bezorgd waren dat het te zwart zou zijn. Rob en ik vallen stil. Mensen kunnen nog steeds onwerkelijk wreed zijn als het op huidskleur aankomt, dat zien wij sinds mama een relatie heeft met Boy van heel dichtbij. Overmorgen bevalt mama van ons broertje of zusje. Meghan wrijft over haar buik, Oprah kijkt haar ernstig aan, en wij denken aan onze moeder.

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden