A young woman looks at her reflection in the mirror with sadness. Body Dysmorphic Disorder concept. Vector illustration Beeld Getty Images/iStockphoto
A young woman looks at her reflection in the mirror with sadness. Body Dysmorphic Disorder concept. Vector illustrationBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Het is ook niet zijn schuld dat hij verliefd is geworden op mijn broer”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle met iedere woensdag een nieuw verhaal.

Woensdag 21 oktober

“En NIEMAND heeft eraan gedacht om mij even in te lichten?!” schreeuw ik. Ik schreeuw tegen totaal tegen de verkeerde persoon, want Boy heeft dit natuurlijk ook niet bedacht. Hij staat hier nietsvermoedend een proteïneshake te maken. Maar hij is toevallig de enige die thuis is om tegen te schreeuwen. Mama en Robbert zijn namelijk naar het vliegveld om Stelios op te halen. Belachelijk, ongelofelijk dat hij nu langskomt, terwijl reizen nauwelijks mag, en al helemaal niet naar Nederland. Ineens vind ik de coronaregels heel belangrijk, merk ik. Ik wist zo zeker dat het Rob niet zou lukken om Stelios hierheen te halen.

“Aan jou heb ik ook niks!” zeg ik tegen Boy, “ik dacht dat jij hier wel een stokje voor zou steken.” Boy haalt zijn schouders op. “Van mij had dit logeerpartijtje inderdaad niet gehoeven. Maar ik ben jullie vader niet, toch?” Shit, dat moet ik niet zo vaak tegen hem zeggen.

“Had je niet nu wél even vadertje kunnen spelen?” zeg ik. “Wils, het is nu toch al te laat. En je broer vindt het zo leuk. Sinds wanneer vind jij de regels zo belangrijk? Is er misschien een andere reden dat je niet zo op Stelios zit te wachten?” hij glimlacht en wiebelt met zijn wenkbrauwen.

“Hoe kom je erbij!” bries ik, en ik stamp richting mijn kamer. “Met je stomme shakes,” mompel ik erachteraan. “Dat hoorde ik!” lacht Boy, en hij zet de blender aan.

Vrijdag 23 oktober

Met mijn armen over elkaar zit ik in de trein en kijk ik uit het raam. Poeslief vroeg Rob vanochtend of ik mee wilde naar Amsterdam. Nee, niet of ik mee wilde, maar dat hij heel graag wilde dat ik meeging, dat hij me nodig had voor zijn fotoproject. Dit zal mama wel afgedwongen hebben. Hier zit ik dan, met boven mijn mondkapje de dramatische oogmake-up die Rob bij me heeft opgedaan. Ik kijk uit het raam omdat ik ze niet wil zien tortelen, die twee.

Ze trekken elkaars mondkapjes naar beneden, proberen elkaars mobieltjes af te pakken en giechelen er luid bij. Het mag me niet dwarszitten, ik moet Rob dit gunnen. Maar het is zo moeilijk om te vergeten wat ik van de zomer voelde voor Stelios. Als ik zijn krullen zie, zijn sterke armen om mijn broer heen, dan ben ik zo afgunstig. Foei. Ik ben een slecht mens.

Een half uur later staan we op de rand van een gracht. Het waait en overal om me heen dwarrelen bladeren, die niet van boven naar beneden lijken te vallen maar van onderen naar boven en van links naar rechts en in draaikolkjes over de keien. Ik poseer tussen de bladeren, gooi mijn hoofd naar achteren zodat Rob de zon op mijn gezicht kan fotograferen.

“Gorgeous girl! You are a superstar!” roept Stelios, en er breekt een glimlach door mijn ernstige modellenpruiltje. “Yes,” zegt hij, “smile!” en Rob klik-klik-klikt er op los. Dan moeten Stelios en ik samen poseren, we doen voor de foto alsof we tegen elkaar waaien, net als de bladeren. Stelios knijpt even in mijn hand en zegt zachtjes: “You okay? You are like my sister now, yes?”

Ineens vergeef ik het hem. Het is ook niet zijn schuld dat hij verliefd is geworden op mijn broer, mijn slungelige koppige lieverd van een broer. Ik knijp terug en zeg: “Yes, I’m okay.” Ik doe een wilde pose en zwiep mijn haar de lucht in. Stelios volgt. “Oh, dit is perfect Wils!” gilt Rob en glunderend fotografeert hij ons. Ik kijk serieus voor de foto maar vanbinnen ben ik gelukkig. Vanavond maar weer eens sorry zeggen tegen iedereen.

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden