null Beeld

Dagboek van Willeke: “Het voelt koppig en verwend dat wij wél op vakantie zijn gegaan”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle; iedere woensdag te lezen op Libelle.nl. Deze week gaat Willeke weer naar school.

Woensdag

In één klap is er een einde gekomen aan de lange, vreemde zomer. De regen slaat tegen mijn raam, en de verdieping is akelig stil nu Robbert in de garage slaapt. Het is maar beter ook, want we hebben het nog steeds niet goedgemaakt. Ik ben woedend omdat hij iets met Stelios is begonnen, terwijl hij wist hoe dol ik op hem was. Rob is dan weer kwaad op mij, omdat ik hem een valse nicht heb genoemd. Gelukkig heeft hij het niet tegen mama gezegd, zij zou zo’n uitspraak niet pikken. De mogelijkheid dat Rob gaat klikken hangt boven mijn hoofd. Daarom heb ik gisteren aan mama verteld hoe genaaid ik me voel door de hele situatie met Stelios. Dat Rob altijd alles kan krijgen en ik niets. Mama luisterde en troostte me, maar toch kan ik het idee niet loslaten dat ze meer van mijn broer houdt dan van mij. Hij is een ster op school, heeft altijd vrienden om zich heen, is creatief en kan meepraten met de volwassenen. Geen wonder dat mama en Boy hem aanbidden. Ik zal mijn vader binnenkort eens bellen, tegen hem kan ik tenminste lekker negatief doen.

Vrijdag

Het is alweer de laatste dag van de eerste schoolweek. Het is teleurstellend hoe normaal alles meteen voelt. Ja, er zijn pijlen op de grond geplakt, en we mogen niet in de buurt van de docenten komen, maar school is nog steeds dezelfde overweldigende wirwar als vorig jaar. Te lang blijven liggen in bed, kleffe boterham in drie happen, door de regen op de fiets, nog half in slaap aankomen, natte spijkerbroek die de hele dag niet droog wordt, de concentratie pas te pakken krijgen als het uur alweer bijna om is. Vijfentwintig minuten pauze krijg je om te eten, op adem te komen, en ook nog je hele sociale leven te regelen. Veel te kort. Uitgeput. Knikkebollen in de les. Boek vergeten, over twee weken al een toets, rij voor de wc, te laat in de volgende les. “Zit jij nog met je hoofd op een eiland, Willeke?” zegt de wiskundedocent als ik binnenkom. Ik bloos. “Nee hoor.” Ik schaam me voor mijn zongebruinde hoofd. Veel van mijn klasgenoten zijn de hele vakantie thuisgebleven door corona. Het voelt koppig en verwend dat wij wél op vakantie zijn gegaan. Ik zoek in het lokaal een plekje om te zitten. Een hand rechtsachterin zwaait naar me. Ik zie rood haar en een vrolijke sproetenkop. Lotte! Ik heb haar niet meer gesproken sinds we naar Griekenland vertrokken. Ik was bang dat onze vriendschap een korte zomervriendschap was, maar als ik me op mijn stoel heb laten zakken knijpt ze me snel in mijn hand. Ze leunt naar me toe en zet haar grote ogen op standje paniek. “Wils, volgens mij heb ik een gat in mijn hoofd. De eerste vijf minuten en ik begrijp er nu al niks van. En reken maar dat meneer schildpad het niet twee keer gaat uitleggen.” Ik kijk naar mijn nieuwe wiskundedocent, wiens kale hoofd uit een grote coltrui steekt als een schildpaddenhoofd uit zijn schild. Ik verstop mijn gezicht in mijn elleboog om niet in lachen uit te barsten. Als ik weer naar Lotte kijk zie ik dat ze haar rugzak hoog op haar nek heeft gehesen en hapt naar haar schrift alsof het een blaadje sla is. “Ik ben de algebraschildpad en ik lust alleen maar formules,” fluistert ze. De lachkramp in mijn buik voelt vertrouwd. School is weer begonnen, en ik ben niet meer alleen.

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Het dagboek van Manon (moeder Willeke) is een exclusieve e-column waarop je je kunt abonneren:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden