Willeke Beeld Libelle
WillekeBeeld Libelle

Dagboek van Willeke: “Hij buigt voorover om mijn buik te kussen”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Willeke

Zaterdag 1 mei

Toen mama en Boy vanmorgen de deur uit gingen om op minivakantie te gaan, keken Robbert en ik zo geruststellend mogelijk. Zo van: niks aan de hand, ja we zullen braaf zijn, nee we laten geen aangekoekte bakjes cornflakes op het aanrecht staan, ja ik weet dat de eindexamens al bijna zijn, ja we weten het nummer van de huisarts, nee jullie hoeven niet papa in te lichten. Daaag.

Het rijk alleen. Zodra de auto de hoek om is belt Rob zijn vrienden op. Een feestje, nee niet echt een feestje natuurlijk, dat belooft hij me, een kleine chillings, dat moet kunnen, op een zaterdagavond. Het is immers lente en de avondklok is voorbij. Een van de oudere jongens met wie Rob omgaat, een zittenblijver, arriveert als eerst met een winkelwagentje vol bierkratten. Het gerinkel is oorverdovend en eventjes vrees ik voor de buren.

Maar ik heb wel wat belangrijkers aan mijn hoofd. Floris komt namelijk logeren. Sinds ik weet dat hij ook nog nooit met iemand naar bed is geweest, hangt er iets in de lucht. Hij is zo voorzichtig met me, zo verlegen, dat ik bang was dat het nooit zou gebeuren. Het helpt denk ik niet dat we altijd bij hem thuis zijn, waar zijn vader is, om nog niet eens te beginnen over zijn doodenge zus. Bij mij thuis kunnen we al helemaal niks, ik durf niet te vragen of hij mag blijven slapen, Boy zou een beroerte krijgen.

Het moet dus vanavond zijn. Ik heb al twee keer gedoucht, maar van de zenuwen zweet ik weer over mijn hele lichaam. Ik heb al mijn topjes aangetrokken en weer uit. Ik sta voor de spiegel in een zwart naveltruitje en overpeins mijn navel. Wat een raar ding, eigenlijk. Misschien moet ik er een piercing in laten zetten. Beneden klinkt het steeds minder als een “kleine chillings” en steeds meer als een echt feest. Dan wordt er op mijn slaapkamerdeur geklopt.

Floris steekt zijn hoofd mijn kamer in. “Wils!” zegt hij. “Je broer heeft me binnengelaten. Ik wist niet dat jullie een feest gaven.” Hij komt binnen, doet de deur dicht en geeft me een flesje bier.

“Als hij maar niks stuk maakt. Drie keer raden wie er mag dweilen morgen.” Ik ga op de rand van het bed zitten en neem een slokje bier. Het blijft zo ongeveer steken in mijn keel. In wat ik hoop dat een ontspannen toon is zeg ik: “Wil je nog even naar beneden? Je wil vast nog even muziek draaien met de jongens.”

Hij gaat naast me zitten en zegt, “Nee hoor, ik vind het hier wel gezellig.” Hij leunt naar me toe en kust mijn schouder. Dan is het ademloos stil. Ik besef dat hij net zo min weet wat hij moet als ik. Ik pak zijn biertje en het mijne en zet ze in het raamkozijn. Dan duw ik hem zachtjes achterover en ga ik naast hem liggen. We zoenen hevig, hongerig, en hij grijpt naar mijn lichaam alsof het aan hem ontsnappen gaat. Hij legt een hand op mijn buik en ik krimp ineen.

“Wat is er?”

“Je moet niet… niet aan mijn spekjes zitten.”

“Wat?” lacht hij zachtjes.

“Ik weet dat ik niet zo… slank ben. Je kunt me daar beter niet vastpakken,” fluister ik.

“Wils, ben je gek? Je bent zo, ik bedoel, je weet hoe mooi ik je vind. Je bent, ik, ik vind alles zo mooi.” Hij buigt voorover om mijn buik te kussen en ik zie de achterkant van zijn nek. Beneden dreunt de muziek maar ik hoor alleen onze ademhaling. Hij kleedt zich uit en ik kijk instinctief weg, gun hem nodeloze privacy.

Het lukt niet. Sorry, sorry, mompelt hij steeds, en ik zeg terug: nee hoor, nee joh, het komt goed. En dan lukt het. Een steek pijn schiet door me heen maar het maakt niet uit, want wij zijn het, en hij vindt mij mooi en ik vind hem zo lief dat het me gek maakt. Ik klem me aan zijn schouders vast en druk mijn gezicht in zijn nek. Heel eventjes zo, en dan schokt er iets door hem heen.

“Oh shit, sorry Wils, het spijt me, sorry. Dat was veel te snel, het spijt me.”

“Nee, nee, maakt niet uit.” Ik aai zijn hoofd en voel me rustig.

Het is even stil. “Hee”, besef ik, “ik heb mijn sokken nog aan.” We barsten allebei in lachen uit.

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden