The happy young woman makes morning stretch. Smiling girl enjoying her life. Body positive and health care concept. Beeld Getty Images/iStockphoto
The happy young woman makes morning stretch. Smiling girl enjoying her life. Body positive and health care concept.Beeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Hij wil me vrijdag zien! Ik probeer niet al te blij te zijn”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere woensdag houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Donderdag 31 december

Oud en Nieuw zou niet écht feestelijk zijn dit jaar, daar had ik me al op voorbereid. Maar nu de avond nadert kriebelt er toch een feestgevoel in mijn keel en ben ik vrolijk. Robbert en ik zijn al sinds het begin van de vakantie dikke maatjes, en dat is maar goed ook, want ik zie niemand anders. (Goed voornemen: nieuwe vrienden maken.) We besluiten om zelf oliebollen te maken, ook al protesteert Boy (“die frituurlucht in huis, bah!”) en stribbelt mama tegen (“straks kan ik het weer opruimen!”). (Goed voornemen: liever zijn tegen mama.) Maar Rob legt de ouders nog eens haarfijn uit wat voor effect de lockdown op onze jonge geesten heeft. En dat we alle kleine pleziertjes kunnen gebruiken. En dat de sfeer bij onze vader thuis zo deprimerend was. (Goed voornemen: iets bedenken om papa op te beuren.) En dat die grote pan heus wel tegen frituurvet van 200 graden kan.

Dus.

Eerst hebben we een discussie over de rozijnen. Rob is fervent anti-krent maar ik vind een oliebol zonder krenten helemaal verkeerd, net ‘s werelds allersaaiste donut. Dan zijn we al 20 minuten verder, om over sukade nog niet eens te beginnen.

“Sukade komt mijn ballen niet in,” zeg ik. “Net snotjes, getver!”

Rob vindt het bizar dat iemand wél van krenten zou houden en niet van sukade, maar ik krijg mijn zin, en we maken een grote emmer beslag. (Goed voornemen: niet denken aan het aantal calorieën in een oliebol.)

Naast het fornuis balanceert een wankele constructie van een stapel boeken met een thermometer erop, waaruit een slangetje naar de pan loopt. De temperatuur van de olie kruipt maar langzaam omhoog, en we beginnen ons geduld te verliezen. Uiteindelijk besluiten we maar gewoon te beginnen, en Robbert doet een schep beslag in het vet. Meteen zakt het bolletje uit elkaar en verspreidt het zich door de pan als een soort deegwolk. Rob kijkt zo beteuterd dat ik bijna in mijn broek plas van het lachen. We blijven het proberen, maar oliebol na oliebol mislukt. Na een uur hebben we een klein schaaltje extreem lelijke bollen, nog klef vanbinnen maar met keiharde verbrande tentakels eraan. Toch delen we ze beretrots uit aan mama en Boy.

Zondag 3 januari

De laatste grauwe dag voordat ik weer aan school moet gaan denken. Dat wil ik nog even uitstellen, maar hoe? Ik heb geen zin in Lotte en Ferdy, wier verkering nu officieel bekend is gemaakt op Instagram. Ze plaatsen alleen maar foto’s van elkaar. Lotte achterop Ferdy’s fiets. Ferdy en Lotte bij een kerstboom. Ferdy die breed lacht in het hooi bij Lotte’s geitjes. (Goed voornemen: Lotte en Ferdi vergeven, dan kan ik ook weer op bezoek bij de boerderij van Lotte’s ouders.)

Ik klop op de deur van Robbert’s hok maar hij heeft geen zin in mij. Bovendien mag hij nergens heen van mama omdat hij vuurwerk heeft afgestoken en is betrapt door de politie.

Lamlendig scroll ik door social media. Ook op Facebook heeft iedereen het leuker dan ik. Dan zie ik een bekend gezicht. Voorgestelde vriend: Floris Meijerinck. Iets in mijn borstkas doet een salto. Vriend toevoegen. Telefoon wegleggen. Telefoon oppakken. Telefoon wegleggen. Telefoon oppakken. Ja! Hij heeft vrijwel meteen mijn vriendschapsverzoek geaccepteerd. Dan krijg ik een bericht:

Floris: Hee, boomknuffelaar! Jij ook alleen maar aan het scrollen?

Willeke: Ja, verveel me helemaal dood. Wat is er nog te doen buiten de deur?!

Floris: Ik weet wel iets, als je vrijdag tijd hebt.

Ik staar naar het schermpje. Hij wil me vrijdag zien! Ik probeer niet al te blij te zijn. Ik vind deze jongen niet eens aardig, hij is een arrogante betweter met steenrijke ouders. Dus.

Willeke: Jaa waarom niet!

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden