Willeke #32 Beeld redactie
Willeke #32Beeld redactie

Dagboek van Willeke: “Ik ben bang dat hij mij te aanhankelijk vindt”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Woensdag 7 juli

“Heb je er een beetje zin in?”, vraag ik.

Robbert ligt met zijn hoofd op de keukentafel, naast zijn kom met cornflakes. Het is vroeg in de ochtend. Ik moet nog naar school voor de laatste paar dagen, maar hij gaat vandaag op fietsvakantie met papa.

“Bwuuurgh”, zegt Robbert. Hij is geen ochtendmens. En zijn hart is gebroken, dat ook nog.

“Jij hebt het anders beter dan ik. Papa is vet gezellig. Ik moet met twee taarten gaan scrabbelen in Limburg”, zeg ik. Daar moet hij om lachen. Hij gaat rechtop zitten.

“Maar ik moet hele einden gaat fietsen! Daar ben ik toch helemaal niet van. Volgens mij probeert papa alsnog een hetero van me te maken”, grapt hij.

“Dan heeft hij wel het verkeerde idee, een week lang zo’n zadel tussen je billen!”

“Vieze meid”, zegt Rob, en zijn hand duikt in mijn kom met cornflakes en graait in de melk. Hij laat de natte vlokken in de hals van mijn T-shirt vallen en ik gil het uit.

Vrijdag 9 juli

In de gangen van de school heerst een gelukkige chaos. Ik trek het laatste zielige restje kaftpapier van mijn aardrijkskundeboek en prop het in een overvolle prullenbak. Ik weet niet waarom ik er ieder jaar weer aan geloof, de puntjes van de boeken prikken er toch na een week al doorheen, en het papier is aan het einde van het jaar zo groezelig en verweerd als een gebruikte tissue. Maar oma heeft me leren kaften toen ik voor het eerst naar de middelbare school ging, en nu voelt het iedere september als een feestelijk begin van het jaar.

Oma. Als ik aan morgen denk, vergeet ik helemaal hoe blij ik ben met de zomervakantie. Uitgerekend nu, nu iedereen zijn vrijheid gaat vieren, moet ik met mijn moeder en grootmoeder in een armoedig vakantiehuisje zitten. Ik heb mijn tas nog niet ingepakt en ik weet toevallig dat ik nog precies nul schone onderbroeken over heb. Ik neem haastig afscheid van Lotte en sjok naar huis met de fiets aan mijn hand. Ik heb niet eens zin om te fietsen. Ik overweeg om Floris te appen dat hij moet langskomen om me op te beuren, maar ik ben bang dat hij mij te aanhankelijk vindt.

Als ik de tuin in loop, bots ik bijna tegen Floris aan.

“Verrassing!”, zegt hij met een scheve glimlach. Ik duik meteen zijn armen in. De lieverd wist precies dat ik hem nodig had. Hij aait over mijn hoofd. “Ik dacht, ik kom even dag zeggen!”

“Ik wil helemaal niet weg”, mompel ik tegen zijn borst. We zijn zowat onafscheidelijk geweest sinds we samen zijn.

“Het is maar een weekje, lief. En daarna gaan we allemaal gezellige dingen doen. Erics ouders hebben een eigen zwembad.” Hij neemt mijn bijna lege schooltas van me over en we lopen de keuken in.

“Een privézwembad! Daar komen vast ook al die vriendinnen van zijn zus”, mok ik.

“Oh? En wat dan nog?”, hij trekt me plagerig de bank op.

“Die hebben dan bikini’s aan. En zo.” Ik ben niet te genieten vandaag.

“Dat kan me toch niks schelen, raar mens. Ik zal alleen maar aan jou denken in je Donald Duck-pyjama.”

Ik kroel tegen hem aan. Ik heb het liefste vriendje ter wereld. Dan gaat de deur open en komt mama binnen met het hele circus, hond en baby. Perfect. Als mama één ding over het inpakken zegt, dan kan ze voor mijn part een enge ziekte krijgen. Ze behandelt me als een klein kind dat niet eens haar eigen spullen kan pakken.

Haar bezorgde hoofd hangt ineens boven de bank. “Wils, heb je je tas al gepakt?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden