A sad woman with flowing hair runs away from the problems in her life. The depressed teenager withdrew into himself, hugging his elbows. Colorful vector illustration in flat cartoon style Beeld Getty Images/iStockphoto
A sad woman with flowing hair runs away from the problems in her life. The depressed teenager withdrew into himself, hugging his elbows. Colorful vector illustration in flat cartoon styleBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Ik betrapte me toen op een vreselijke gedachte”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere woensdag houdt ze een dagboek bij voor Libelle. Ze heeft zich onlangs aangesloten bij klimaatactiegroep de Groene Panda, maar begint aan dat besluit te twijfelen.

Zaterdag 28 november

“Jullie hebben makkelijk lullen!” roep ik naar mama vanuit de keuken. Het is weer goed mis. Ik dacht dat we al dat gedoe rondom de Groene Panda konden vergeten nadat we tuin hadden gerepareerd die we vernield hadden. Gemakshalve heb ik maar niet tegen mama gezegd dat dat lang niet het enige was dat we hebben uitgespookt. Maar nu is ze tot overmaat van ramp gisteren bij Lotte’s gekke hippiemoeder op bezoek geweest. Als er iemand is die nog meer een boomknuffelaar is dan Lotte, dan is het haar moeder. Mama is zich natuurlijk een hoedje geschrokken bij die mensen thuis en denkt nu dat ik bij een of andere extremistische beweging zit. Daarna heeft ze helemaal in paniek haar eigen moeder gebeld, dus moest ik vanmiddag ook nog eens een standje van oma in ontvangst nemen. Bekvechten dus.

“Jullie hebben makkelijk lullen! Jullie verbruiken maar en verbruiken maar, overal met de auto naar toe, worst op je brood, en lekker met vliegvakantie terwijl de aarde in brand staat! Al helemaal de generatie van oma, spilzuchtige babyboomers!” Zo, dat heb ik goed gezegd. Ik prop een cracker naar binnen en spits mijn oren. Maar het blijft stil vanuit de keuken. Meestal geeft ze wel tegengas, wat zou er zijn? Ik loop de woonkamer in en zie dat mama voorovergebogen op de bank zit. Ze heeft de rode vlekken in haar hals die ze alleen krijgt als ze huilt.

“Oh shit, mam, wat is er nou? Zo erg is het toch niet?”

Ze kijkt op en zucht. Haar hoofd is rood en haar ogen groot en nat. “Nee, ik kan het er gewoon even niet bij hebben. Het gaat heel slecht met Carice. Ik weet niet wat ik moet doen om Joris… om papa te helpen. Je weet hoe hij is. Zo onbeholpen soms.”

“Met Carice?” is het enige dat ik kan uitbrengen.

“Ja,” zegt mama. “Papa denkt dat ze niet lang meer gaat leven.”

Maandag 30 november

Aarzelend stap ik het pompstation binnen. Ik blaas op mijn handen, die rood en schraal zijn. Het is echt winter nu. Twee dagen heeft het door mijn hoofd gemaald. Het gaat niet goed met Carice. Het gaat écht niet goed met Carice. Papa denkt zelfs… Maar wat moet ik met deze informatie? Papa is bij ons weggegaan, en de vervangbaby die hij bij een andere vrouw maakte heeft mij destijds alleen maar verdriet gedaan. Zelfs toen die vervangbaby ernstig gehandicapt bleek won mijn afgunst het van mijn medelijden. Ik betrapte me toen zelfs op een vreselijke gedachte, die ik in mijn dagboek schreef, dat ik daarna van schrik in stukken knipte. Ik dacht: “Net goed. Net goed dat papa een kreupel kind heeft gekregen.”

Nu sta ik naar papa’s rug te kijken, zijn grijzende haar, zijn pompstationuniform, en ik kan me niet eens voorstellen dat ik ooit zulke lelijke woorden heb opgeschreven.

“Hey, pap,” zeg ik zachtjes, en blij verrast kijkt hij om.

“Hee, grote meid! Jij komt hier zeker voor de gratis dropjes.” Hij wil me over mijn hoofd aaien, twijfelt, steekt dan zijn elleboog uit.

“Paaap, ik ben te oud voor dropjes,” zeg ik, en ik duik onder zijn arm door om hem stevig te omhelzen.”

“Nou ja zeg, waar heb ik deze liefde aan verdiend?” zegt hij, en hij laat zijn kin op mijn hoofd rusten.

Een tijdje weet ik niet wat ik moet zeggen.

“Is er iets, meis? Je kunt me alles vertellen, he?”

“Met mij is er niks. Maar met jou… ik bedoel dat ik het weet van Carice.”

Hij zwijgt. Ik zwijg. Er is niets te zeggen, eigenlijk. Dan schraapt hij zijn keel.

“Het, eh, het wordt al donker. Moet je niet naar huis? Heb je wel lichten op je fiets?”

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden