Children engage in bullying behavior towards a school girl. Depressed girl cries and covers her face with her hands. Female surrounded by the hands of her peers pointing at her. Human character vector Beeld Getty Images/iStockphoto
Children engage in bullying behavior towards a school girl. Depressed girl cries and covers her face with her hands. Female surrounded by the hands of her peers pointing at her. Human character vectorBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Ik moet de volgende opdracht van de Groene Panda uitvoeren, maar ik durf niet”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle met iedere woensdag een nieuw verhaal.

Vrijdag 16 oktober

Nieuwe maatregelen. Het zegt me allemaal niet zo veel. In de horeca kwam ik toch niet, en op school is er niets veranderd. Alleen mag Ferdy nu van zijn ouders niet meer naar de klimaatclub komen na school. Hij heeft astma en mag echt niet ziek worden. Toch komt hij naar de club, en liegt hij tegen zijn ouders dat hij zijn huiswerk in de schoolbieb maakt. Daar komt hij alweer aangesukkeld, met zijn grote rugzak op wieltjes. Ik schaam me soms voor dit groepje nerds.

Lotte met d’r extreme overtuigingen en jampotbril, Ferdy met z’n bolle wangen en vogelspothobby. Maar Lotte en Ferdy zijn de enige vrienden die ik nog heb. En wat maakt het ook uit wat mensen van me denken? Toen ik nog vrienden was met de “coole” meiden was ik als de dood om verstoten te worden, dat ze mij achter mijn rug om belachelijk maakten, dat ik niet de juiste kleding had of het juiste vriendje. Nu maakt dat allemaal niet uit.

“Dag dames,” zegt Ferdy, en hij hijgt een beetje van het snelle lopen.

“Hey Ferd!” roept Lotte en ze trekt een gekke bek naar hem. Meteen krijgt hij rode vlekken in zijn nek en gezicht. Ik kijk geconcentreerd naar de twee, mijn ogen zijn spleetjes. Zou Ferdy een oogje hebben op Lotte? Misschien wil hij daarom per se naar de club komen, ook al mag het niet van zijn ouders. Ik schud de gedachte van me af. Ferdy is gewoon een verlegen jongen, die blozen om het minste of geringste.

Dinsdag 20 oktober

Het is avond, na het eten. Mama en Boy zitten voor de televisie. Robbert zit in zijn garage te zieltogen omdat Stelios niet meer mag komen uit Griekenland. Af en toe komt hij naar binnen om iets uit de koelkast te pakken en de sfeer te verpesten met een snijdende opmerking. Zenuwachtig been ik door de keuken. Ik moet de volgende opdracht van de Groene Panda uitvoeren, maar ik durf niet. Al het vlees het huis uit bannen, zei Lotte. Je ouders een lesje leren over duurzaamheid. Mama roept vanaf de bank:

“Wils, ik krijg het op m’n heupen van jou! Ga toch eens rustig zitten!”

Ik loop naar de woonkamer en duw eventjes mijn gezicht in haar nek.

“Even naar m’n zusje kijken hoor!” zeg ik en ik trek haar trui en t-shirt omhoog om haar buik te bekijken.

“Iiieee, koud!” zegt ze en ze wappert mijn handen weg.

Boy zegt: “En hoe weet je zo zeker dat het een meisje is?”

“Ik heb zo’n voorgevoel. En ik hoef echt niet nóg een broer.” We moeten allebei met lachen en met onze ogen rollen. Robbert is onuitstaanbaar deze week. Dan ga ik terug naar de keuken.

“Even iets te snaaien pakken,” zeg ik zo natuurlijk mogelijk.

Als ik bij de koelkast ben begin ik razendsnel mijn armen te vullen met vleeswaren. Boterhamworst, paté, een pakje rauw gehakt, kipfilet, salami. Geruisloos laat ik ze in een vuilniszak glijden. In de vriezer zitten bakjes met stoofvlees. Voor Anne-Wil! staat erop in mama’s krullerige handschrift. Ik slik even en stop dan ook de bakjes die voor oma bedoeld zijn in de vuilniszak.

Snel loop ik door de keuken met de vuilniszak achter me.

“Ik, eh, ik ga bij Rob chillen!”

“Doe nou niet,” zegt mama met haar mond vol koek. Haar ogen zijn op de televisie gericht. “Hij wil gewoon even in zijn eentje zitten mokken.”

“Toch even kijken!” zeg ik, en mijn stem slaat een beetje over. De tuin in. Ik trek de deur achter me dicht, doorkruis de tuin en loop naar de container op de straathoek. Als ik terug het huis in wil zie ik Rob om het hoekje van zijn deur kijken.

“Wat spook jij nou weer uit?” zegt hij snibbig.

“Gaat je niks aan!”

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden