null Beeld

Dagboek van Willeke: “Ik probeer zo min mogelijk te denken aan de dood van mijn halfzusje”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt Willeke een dagboek bij voor Libelle.

Zaterdag 20 februari

Lotte en ik zwieren ongehaast over de fietspaden. We hebben onze skeelers uit de kast getrokken. Eventjes aarzelde ik of skeeleren niet te kinderachtig is voor iemand van mijn leeftijd. Maar Lotte doet alles zo onbeschaamd, daar kan ik wel wat van leren. Terwijl ik besloten heb dat beschermers al helemáál voor kinderen zijn, heeft Lotte doodleuk een enorme lieveheersbeestjeshelm op.

Het weer is schitterend, en de zachte lentebries doet me goed, al zeg ik dat niet tegen Lotte. Al is de klimaatclub weer eens met reces, lente in februari zou mevrouw de voorzitter nog eens aan het briesen kunnen brengen.

Als we dorst krijgen stel ik voor om bij mijn vader aan te bellen, die in de buurt woont. Via de intercom zeg ik dat ik het ben, en of hij iets te drinken heeft. Hij roept naar beneden vanaf balkon van zijn appartement.

“Dag dames! Wacht, ik kom naar beneden!” Iets aan zijn stem is zorgelijk ondeugend. Als hij beneden staat begrijp ik waarom: hij heeft een skateboard onder zijn arm. Ik ga zitten op de stoep voor het gebouw en trek een blikje cola light open.

“Nou, wat vind je ervan, Wilsie?” Hij gaat met één been op het skateboard staan en stept onbeholpen een paar meter vooruit. De gympen die hij aanheeft zijn groot en pastelkleurig. Die heeft Rob vast voor hem uitgekozen.

“Pap... hoe kom je hier nou weer bij?” Ik trek een zuur hoofd en kijk naar Lotte, maar die staat alleen maar te lachen.

“Goed hoor, vader van Willeke,” zegt ze, “mijn moeder zegt altijd dat je je hele leven moet blijven leren.”

“Zo is het maar net! En met het verlies van, eh... Mijn therapeut zegt dat het goed is om dingen in de buitenlucht te doen.” Hij wrijft met zijn hand over zijn achterhoofd en ziet er plotseling verloren uit.

Shit, zijn therapeut. Ik probeer zo min mogelijk te denken aan de dood van zijn dochtertje, mijn halfzusje, maar natuurlijk is dat voor papa een stuk moeilijker.

De rest van de middag rollen we over het asfalt voor papa’s gebouw. Hij begint er zowaar aardigheid in te krijgen, en hij kan zelfs een trucje als hij daarbij mijn schouder vasthoudt. Als hij ons aan het einde van de middag tosti’s komt brengen, zitten we met z’n drieën in stilte naar de vogels te luisteren. Ja, de lente komt er echt aan, en eventjes voelt het alsof het ergste voorbij is.

Dinsdag 23 februari

De persconferenties zijn een beetje een traditie geworden thuis. Zeker nu Robbert ‘s avonds nergens heen kan, en mama nauwelijks rechtop kan zitten, kleven we bij iedere corona-update aan de bank. Vanavond ben ik extra goed aan het opletten. Ik kauw zenuwachtig op een wortel. Rob, naast me, gebruikt een lepel om Bugles met roomkaas te vullen. De geur duizelt me een beetje. Nu Floris mijn misschien-vriendje is bestaat er een misschien-kans dat hij me misschien-bloot gaat zien, ooit. En dan mag ik geen grammetje te veel wegen. Wortels dus.

De reden dat ik vandaag extra goed aan het opletten ben, is dat de scholen waarschijnlijk weer opengaan. Van het weekend lekte het nieuws al, en vanavond zullen ze het bevestigen. Toen ik het hoorde sloeg de paniek meteen toe. Wat is er mis met me? Ik werd zo gek van het thuiszitten, keek zo uit naar het schoolplein, het geginnegap in de gangen, en zelfs de lessen.

Maar het vooruitzicht van weer naar school gaan, boezemt me angst in. Nu mama’s bevalling steeds dichterbij komt worden de grapjes en de pesterijen op snapchat en in de appgroepen steeds opvallender. Ze worden met name aangezwengeld door Annemarijn Meijerinck, die door haar charmante uitstraling (lees: lekker wijf) en haar uitgebreide tuinfeesten (lees: rijke ouders) een groot bereik heeft op onze school. Via Melanie, de grootste roddeltante van de school, krijg ik alles doorgespeeld. Ik heb een gevaarlijke vijand gemaakt. En als ik straks weer door die gangen loop, weet ik niet wat me te wachten staat.

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Tekst: Charlotte Remarque.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden