null Beeld

Dagboek van Willeke: "Ik raap mijn spullen bij elkaar en glip weg”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Dinsdag 27 april

Ik omklem Floris terwijl we op zijn scooter het park inrijden. Je mag hier helemaal niet in met je scooter, maar Floris doet alles met zo’n overtuiging dat ik maar geen vragen stel. Het beloofde een beetje een niksige Koningsdag te worden, zeker omdat Rob geen tijd heeft om iets leuks te doen, maar Floris en zijn hockeyvrienden geven een feestje in het park. Tot vorige week wist ik niet eens zeker of we nou een stelletje waren, en nu wil hij me ineens aan al zijn vrienden voorstellen. Ik ben bloednerveus. Floris zit op een andere school met al zijn kakvrienden en ik ben bang dat ik niet meekom.

We stoppen bij een grote groep jongens en meisjes op picknickkleden. Het is drie uur ‘s middags, maar ze zijn al aan het drinken. De meiden zien er veel ouder uit dan ik. Ik schaam me ineens voor het spijkerjasje dat ik aanheb, waar oma eens een paddestoel op heeft geborduurd om een vlek te verhullen. “Meijerinck! Jij weet ook hoe je moet arriveren. Een bolide én een lekker wijf.” Een gezette jongen in een overhemd loopt op ons af. Zijn donkere haar is achterover gekamd.

“Beetje respect, Batenburg, dit is m’n meissie”, zegt Floris. “Willeke, dit is Eric. Hij doet altijd een beetje stoer omdat hij is blijven zitten in de kleuterklas. Compenseren noemen we dat.” De jongens stompen elkaar vriendschappelijk en ik moet lachen. Floris wordt meteen opgezogen door de groep, hij moet bij de speakers zijn om iets met de muziek te doen. Eventjes sta ik te dralen . Dan zie ik dat de meiden naast zich op het kleed kloppen. Ik laat me zakken. Een meisje met een sjieke knot en een wipneus geeft me meteen een plastic beker met rosé. Ik neem een grote slok.

“Dus dit is Willeke. Je bent nog veel mooier in het echt dan op insta.” Eventjes houd ik mijn adem in, bang dat ze eigenlijk iets gemeens bedoelt. Dan zie ik de andere meisjes knikken en vriendelijk kijken. Ik ontspan. Een meisje met donkere krullen pakt mijn arm en zegt: “En jij hebt Floris weten te strikken! Wij dachten dat hij eeuwig single zou blijven, te knap om zich aan één meisje te binden.”

“Te knap? Dan moet je hem een keer zien zonder gel in zijn haar”, zeg ik, en iedereen moet lachen. Ik gooi de rosé achterover. De zon schijnt en ik voel me sterk en geaccepteerd. “Hee Floris”, roep ik naar de groep jongens, “zet eens wat leukers op. We willen meezingers horen!”

Even later staan we allemaal te dansen. De jongens maar half; ze durven niet echt. Ze zijn vooral elkaar aan het duwen en tegen blikjes aan het trappen. Maar wij dansen erop los. Het park stroomt vol met andere verloren koningsdagvierders, nergens terrassen om op te zitten natuurlijk. Om over het geroezemoes uit te stijgen zetten we de speakers nog harder, en de bas dreunt in mijn oren. Of is het de wijn? Floris doet stoer tegen zijn vrienden en rijdt op zijn scooter strakke rondjes om het picknickkleed heen. Hij laat een spoor van vernield gras achter en eventjes wil ik er iets van zeggen, maar ik ben te hard aan het lachen.

Ik lig op het gras en de zon schittert boven me. Dan hoor ik een raar stikkend geluid achter me. Het meisje met de wipneus is aan het overgeven. Het lijkt alsof de lucht in één keer donker wordt. Ik hoor dat de muziek wordt uitgezet, en als ik opkijk staan er twee mannen met hesjes om ons heen. “Dames, dat is niet best. Jullie zijn allemaal 18 zeker? En nog huisgenoten ook? We hebben een klacht over de herrie gekregen. En voertuigen zijn ook niet toegestaan in dit park.” Voordat ik iets kan uitbrengen word ik ruw bij mijn bovenarm gepakt. Het is Floris. Hij fluistert in mijn oor: “Ik regel dit wel, Wils. Het spijt me. Loop naar huis.”

Ik raap mijn spullen bij elkaar en glip weg. Het lukt ongemerkt in de commotie, de jongens praten met de handhavers en de meisjes zijn afgeleid door hun vriendin. Duizelig en op een drafje zoek ik de uitgang.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden