Sad lonely Woman in depression with flying hair. Young unhappy girl sitting and hugging her knees. Depressed teenager. Colorful vector illustration in flat cartoon style Beeld Getty Images/iStockphoto
Sad lonely Woman in depression with flying hair. Young unhappy girl sitting and hugging her knees. Depressed teenager. Colorful vector illustration in flat cartoon styleBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Mag niemand verkering hebben van Dictator Willeke?”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere woensdag houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Zaterdag 12 december

Wat kan ik toch gek worden van de gedwongen sfeer rond de feestdagen. De Sint-euforie is inmiddels weggeëbd en het lijkt wel alsof er alleen nog maar stress is in huis. Een traditioneel kerstdiner gaat het uiteraard niet worden dit jaar, en tussen de volwassenen wordt in steeds schrillere stemmen over en weer gebeld over een oplossing. Ruzie maken over logistiek: als dat volwassenheid is, blief ik het nog even niet.

Dus ik zit op mijn kamer. Alweer. Prima, hier is het rustig. Mijn beddengoed is zwaar en klam van ongewassenheid. Ook prima. Ik wil even niets verstoren hier. Mama is te druk geweest om te controleren of ik het een beetje netjes houd. Ik hoor haar onhandige gestommel op de trap. Mama, die toch al niet de elegantste was, heeft haar zwangere buikje als aanleiding genomen om te gaan waggelen als een eend. Ze steekt haar blije hoofd door de deuropening. Ik verplaats mijn koptelefoon van één oor af.

“Wils! Ik heb het allemaal opgelost, hoor! Wie zegt er dat we geen kerst kunnen hebben dit jaar? We gaan gewoon het bos in met z’n! Kun je mooi je nieuwe trui aan! En je houdt zo van het bos!”

“Dat is fijn, mam” zeg ik, en ik probeer er vrolijk bij te kijken. Ik ben me pijnlijk bewust van de stapels ongewassen kleding, de ongeopende schoolboeken, de lege flessen cola light die de kamer van mijn vloer bedekken.

“Zin in!” zegt mama. Zou ze het menen? Of speelt zij ook toneel? Ze komt op de rand van mijn bed zitten.

“Lieverdje, wil je niet even naar buiten? Zal ik anders even een wasje draaien? Je moet het eigenlijk zelf doen, he.”

“Ik wil niet naar buiten.”

“Vette pech, Wils. Kom, niet zo lamlendig. Je hebt bijna kerstvakantie! Je hebt Lotte en dingetje, Ferdy, al even niet gezien. Wil je daar niet mee afspreken?”

“Ik dacht dat jij zo’n probleem had met de Groene Panda,” zeg ik.

Mama aait over mijn haar, dat vet is en al dagen in hetzelfde knotje zit. “Ik vind het toch belangrijk dat je vrienden hebt, Wils.”

“Ik héb vrienden. Daar heb ik jou niet voor nodig. Ik heb het enorm naar mijn zin.” Ik duik onder haar arm vandaan en loop op een draf naar de voordeur, waar ik mijn winterjas aantrek over mijn pyjama. “Dahaag,” roep ik naar boven.

Buiten sta ik naast mijn fiets, zonder plan. Wat nu? Toch maar de Panda’s appen, of ze naar de winkelstraat willen komen.

Lotte geeft snel antwoord: “Jaa gezellie, Ferdy en ik zijn er over 10 minuten!”

Het bericht verwart me. Ferdy en ik? Hoezo zijn ze zonder mij aan het chillen? Als ik aankom bij onze vaste plek wordt mijn vermoeden bevestigd. Lotte en Ferdy staan hand in hand naast hun fietsen.

“Hee,” zeg ik. “Oh. Jullie zijn eh, dit wist ik niet.”

Lotte glundert, knippert met haar ogen als een meisje in een film. “Jaa, gek he? We moesten een paar keer vergaderen zonder jou, en toen zijn Ferdy en ik heel close geworden.”

Mijn ogen puilen uit mijn hoofd. Waarom maakt me dit zo kwaad? Lotte ziet het ook. “Waarom kijk je nou zo zuur? Mag niemand verkering hebben van Dictator Willeke?”

“Ik… denk dat het niet goed is voor onze club. Jullie… dit verstoort de dynamiek.” Ik kom nauwelijks uit mijn woorden.

“Alsof dit over de club gaat, Willeke. Ik vind het zielig voor je dat je een hele zomer achter een homo aan hebt gezeten en nu geen vriendje kunt krijgen, maar dat hoef je niet op ons af te reageren.” Ze slaat een arm om Ferdy heen, die benauwd om zich heen staat te kijken.

“Heb jij hier nog iets over te zeggen, Yoko Ono?” snauw ik naar Ferdy, die dat welbeschouwd niet verdiend heeft. Zijn ronde gezicht kijkt me perplex aan. “Yoko… wat?”

Ook dat nog. Blijkbaar heeft niet iedereen een vader met een Beatles-obsessie.

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden