null Beeld

Dagboek van Willeke: “Mama zal teleurgesteld zijn en dat drukt dan de hele sfeer”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Dagboek #53

Willeke

Zondag 28 november

Verhit en gestrest loop ik door een Amsterdamse winkelstraat. Ik had geen rekening gehouden met de menigte aan Sint-shoppers. Het is me nog niet gelukt om iets voor Rob te kopen. Ik ga eerst maar langs hem, dan weet ik daarna misschien wat hij wil hebben.

Eindelijk sta ik in Robberts kamer. Het is een klein maar indrukwekkend appartement, al net zo hip ingericht als de galerie beneden. Er hangen schetsen aan de muur en ik zie dat Rob na een paar maanden kunstopleiding veel beter is geworden.

“Wauw, dit ziet er echt cool uit. Een soort... kunst”, zeg ik.

“Ben je zo verbaasd? Ik werk me uit de naad hoor.”

“Jaahaa, ik bedoel gewoon. Professioneel, of zo.”

Ik rommel door de spulletjes in zijn kamer en ben blij dat ik toch niet gisteren iets voor hem heb gekocht in de antiekwinkel waar ik met mama was. Ik overwoog nog wel een charmante mand, om een plant in te zetten, zoiets, maar ik zie nu dat die helemaal niet in zijn interieur zou passen. Behalve de was die overal te drogen hangt, had het hier zo in een tijdschrift gekund. Ik laat me zakken in een designstoel van ijzer en leer en vraag me af waar hij dit allemaal vandaan haalt. Al die ideeën over smaak en al die dure spullen.

Hij staat in de hoek een echte plaat op een platenspeler te leggen. Hij beweegt soepel, zelfverzekerd, en hij lijkt ineens tien jaar ouder dan ik. Er is niets meer over van de pukkelige slungel die met mama in de keuken stond te ruziën.

Maandag 29 november

Lotte wacht me buiten op terwijl ik Arie binnen ophaal. Als ik dan toch de deur uitga kan ik net zo goed ‘die arme hond’ uitlaten die ik ‘zo graag wilde hebben’ en die nu altijd ‘binnen zit te verpieteren.’ Volgens mij vindt mijn moeder het gewoon te guur buiten om het zelf te doen.

Lotte en ik lopen met stevige passen naar het park. Het wordt alweer bijna donker. Ze is in een uitgelaten bui en klimt een hek op om er met onhandige, balancerende passen overheen te lopen. Ze glijdt bijna uit en zwaait vervaarlijk met haar armen.

“Pas je op, mens? Ik heb geen zin om je moeder te vertellen dat je je nek hebt gebroken.”

Ze springt van het hek af en krabt Arie achter haar oren, die blij is met de aandacht. “Wat is er met jou? Zit je nog steeds in over wiskunde?”

“Het is echt een klotecijfer. Als ik niet oppas, verziek ik mijn hele gemiddelde.”

“Heb je het je moeder al verteld?”

“Hoeft niet, zij heeft wel wat anders aan haar hoofd. Ik moet het gewoon zien te fixen met de volgende toets.”

Lotte holt een eind vooruit met Arie, en ik sjok achter ze aan, bedrukt peinzend.

Om eerlijk te zijn is wiskunde niet het enige probleem. Ik heb me zo laten afleiden door de musical, door gedoe met Floris, door de verhuizingen van papa en Robbert, dat mijn cijfers langzaamaan zorgwekkend beginnen te worden. Voordat Titia er was moest ik elke maand met mijn moeder mijn cijfers doornemen, maar die gewoonte is eruit geslopen. Niemand die oplet. Ik heb nog een paar toetsen, maar mijn gemiddelde echt repareren zal niet lukken voordat het kerstrapport naar huis wordt gestuurd. Mama zal teleurgesteld zijn en dat drukt dan de hele sfeer.

Normaal word ik zo gelukkig van de lichtjes in het schemerdonker en de kou die mijn neus en wangen rood kleurt, maar nu verheug ik me allerminst op de feestdagen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden