null Beeld

Dagboek van Willeke: “Misschien word ik ook zo volwassen als ik een bijbaantje heb”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Maandag 13 september

“Ik weet niet wat ik ervan vind, Rob”, zeg ik, en ik probeer geen vies gezicht te trekken. “Het voelt alsof er insecteneieren in zitten.”

Het is het einde van de middag, en ik ben meteen uit school naar Amsterdam gegaan met de trein om met Robbert bubble tea te drinken. We zitten een beetje te rillen op een koud terras. Rob beweert dat bubble tea helemaal hip is, en ik heb de melkachtige drankjes met zoete ballen erin ook veel langs zien komen op instagram, maar mij doet het vooral denken aan toen ik een beetje van mama’s borstvoeding mocht proberen.

“Laat maar staan”, zegt hij. “Is niet zonde, ik betaal toch.”

“Ik wou dat ik wat extra’s te besteden had. De herfst komt eraan en ik heb werkelijk niks leuks om aan te trekken. Ik wil ook een baantje, net als jij.”

Robbert rolt met zijn ogen. “Ze beulen me af op dat terras, hoor. Ik ga zo snel mogelijk iets anders doen. Nelson heeft iemand nodig in zijn galerie.”

“Ga je in een galerie werken? Wat vet. Mag je dan met de kunst bezig zijn?”

“Niet echt, meer een manusje van alles. Maar het is beter dan elk weekend weer in m’n oude buurt aan het werk moeten. Ik wil gewoon in de stad zijn.”

Ik verbaas me over zijn vastberadenheid. Hij lijkt in een keer zo veel ouder dan toen hij nog op school zat. Misschien word ik ook zo volwassen als ik een bijbaantje heb. Ik neem me voor om erover na te gaan denken zodra ik de audities voor de schoolmusical heb gehad.

In de trein naar huis dommel ik steeds bijna in slaap. Robbert zit tegenover me ook te knikkebollen. Hoe houdt hij het vol, elke dag op en neer met de trein? Ik hoop voor hem dat hij snel iets in Amsterdam vindt. Gisteren heeft hij de longen uit zijn lijf geschreeuwd bij het woonprotest, maar ja, dat verandert natuurlijk voorlopig niets. Het gaat allemaal om connecties, zegt hij steeds, en ik hoor de frustratie in zijn stem. Hij studeert met mensen die rijke ouders hebben, middelbareschoolvrienden om bij te wonen, en een netwerk om op te bouwen. Hij moet het allemaal zelf doen.

Dinsdag 14 september

Minder dan een week tot de audities voor de lentemusical. Catch me if you can gaan we opvoeren, een musical over een jonge oplichter die op de hielen wordt gezeten door de politie. Hij vermomt zich als piloot, als arts en als jurist, en komt overal mee weg omdat hij begrijpt dat je met de juiste vermomming iedereen om de tuin kunt leiden. In de film wordt hij gespeeld door Leonardo DiCaprio toen hij nog knap was. Ik ben benieuwd welke jongen van school ooit goed genoeg is om zo’n grote rol te spelen.

De adrenaline van het inschrijven is gaan fermenteren in mijn buik en nu voel ik vooral stress door mijn hele lijf gieren als ik eraan denk. Ik heb het oefenen al een week uitgesteld. Ik blijf mezelf verzekeren dat het een goed idee is om auditie te doen.

“Dit is mijn jaar!”, zeg ik hardop, en ik krimp ineen van gêne als ik mijn onzekere stem hoor.

Terwijl ik sta te tobben, hoest de printer langzaam de songtekst uit van Zeven wonderen, het nummer dat ik moet instuderen. Het is een duet. Tijdens de audities zal ik willekeurig worden ingedeeld en het met iemand moeten zingen. Ik ga gewoon mijn best doen. Met een beetje geluk krijg ik een kleine rol in het ensemble, en mag ik een stewardessenpakje aan.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden