null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Morgen zal ik innig afscheid van hem nemen..”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle; iedere woensdag te lezen op Libelle.nl. Deze week: een innig afscheid.

Donderdagnacht

Ik word wakker uit een diepe slaap. Ik moet van ver komen, mijn hoofd lijkt wel vastgekit aan mijn kussen en mijn oogleden zijn loodzwaar. Het is midden in de nacht. Morgen is de laatste dag van de vakantie. Ik hoef nog eventjes helemaal niets. Ik zit niet meer in de knoop met het hele Adam-gedoe. En ik ben verliefd op Stelios. Die laatste gedachte is het fijnst, en ik draai me op mijn rug zodat ik naar het plafond kan grijnzen. Stelios! Morgen zal ik innig afscheid van hem nemen, dan vertelt hij me eindelijk wat hij van me vindt. Nu ik aan hem denk hoor ik zijn stem weer in mijn hoofd, zijn schattige hikkende lach. Het lijkt bijna of… ik spits mijn oren. Het geluid komt niet uit mijn hoofd, maar uit het raam. Ik sluip voorzichtig mijn kamer door om Rob niet wakker te maken, die roerloos en onzichtbaar onder zijn klamboe ligt. Ik druk mijn oor tegen de houten luiken voor het raam en hoor nog eens de onmiskenbare lach van Stelios. En een andere, zachtere stem die tegen hem fluistert. Een ander meisje? Mijn hart zinkt in mijn blote voeten en stilletjes maak ik een kier in het luik. Twee jongens staan tegen de muur van het appartementencomplex aangedrukt. De donkere krullen van Stelios herken ik meteen. De spitse oren en het slungelige postuur van de ander begrijp ik niet, ik herken dit silhouet maar wil niet beseffen wat ik heb gezien. Ik ben gewoon aan het dromen. Door de hitte heb ik een nachtmerrie. Ik stap snel weer mijn bed in en knijp mijn ogen dicht. Niks aan de hand.

Vrijdagochtend

De tweede keer dat ik wakker word komt het door de stem van Boy. Hij roept dat ze al aan het ontbijten zijn. “Ik kom eraan!” roep ik terug, en ik denk aan die nachtmerrie van vannacht. Gekkigheid. Ik zou er goed aan doen om het gewoon te vergeten. Maar het gevoel blijft maar aan me knagen dat ik iets moet ondernemen. Snel loop ik naar Rob’s spullen. Ik weet niet wat ik zoek, een bewijs dat ik heb gedroomd, een bewijs dat ik niet heb gedroomd. Met een bonzend hart pak ik de camera die Rob iedere dag meezeult. Ik klik door de foto’s. Een zonsondergang. Mama die lachend haar gezicht bedekt. En dan een bruine schouder in het maanlicht. Een foto van heel dichtbij, wimpers, een wipneus, bruine ogen die de camera in kijken. Stelios. Dan een foto van Stelios op zijn buik in het zand. Hij heeft niets aan. Een hand met lange vingers steekt van links het beeld in en ligt liefkozend op de zachte plooi in zijn nek. Ademloos kijk ik ernaar en weet ik dat ik vannacht niet heb gedroomd. Het waren echt Robbert en Stelios onder mijn raam. Al die tijd die we met zijn drieën zijn geweest dacht ik dat Stelios er voor mij was. Nu flitsen de beelden door mijn hoofd. Altijd gingen de jongens elkaar te lijf, stoeiend, maar dat doen alle jongens toch? Altijd bleven ze samen laat op, gingen ze ‘s nachts de deur uit. Hoe kon ik zo dom zijn?

Dan komt Rob de kamer in. “Mama zegt dat je moet komen ontbijten - hey, blijf eens van mijn camera af!”

Woest kijk ik hem aan. “Je...jij en Stelios!”

Hij schrikt, en kijkt dan verontwaardigd. “Bemoei je met je eigen zaken. Ik mag toch vrienden maken?”

“Vrienden?! Jullie zijn meer dan vrienden! Is hij ook...”

“Homo? Bedoel je dat? Heb je daar iets tegen soms?”

Dat is de druppel. Ik zou nooit iets tegen homo’s hebben, ik weet al jaren dat Rob niet op meisjes valt. De beschuldiging is een trap na die ik niet heb verdiend. Voor ik het weet kook ik over: “Ja Rob, is hij net zo’n valse nicht als jij?” schreeuw ik naar hem.

Robs mond valt open. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht. “Rob, nee, dat bedoelde ik niet zo!” Maar het is te laat, hij heeft zich al omgedraaid en holt de kamer uit.

Meer dagboeken lezen?

Je leest het Dagboek van Anne-Wil (de oma van Willeke) hier >

Nieuwsgierig naar wat Manon, de moeder van Willeke mee maakt? Neem dan een abonnement op deze exclusieve e-column:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden