Sad lonely Woman in depression with flying hair. Young unhappy girl sitting and hugging her knees. Depressed teenager. Colorful vector illustration in flat cartoon style Beeld Getty Images/iStockphoto
Sad lonely Woman in depression with flying hair. Young unhappy girl sitting and hugging her knees. Depressed teenager. Colorful vector illustration in flat cartoon styleBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Niemand verdenkt mij, omdat ik nooit buiten de lijntjes kleur”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle; iedere woensdag te lezen op Libelle.nl. Deze week: de week na het illegale feest.

Donderdag

Lunchpauze. Het is nu bijna een week sinds het feest. Natuurlijk is de hele school er meteen achter gekomen dat er een groot illegaal feest is geweest, iedereen kent wel een oudere zus of neef die er was. Er gaan geruchten dat er ook jongerejaars bij waren, mensen uit onze jaarlaag… Gelukkig weet niemand dat Rob en ik er waren. Niemand verdenkt mij, omdat ik meestal nooit buiten de lijntjes kleur op school. Ik heb het zelfs niet aan Lotte verteld. Ik voel me vreselijk schuldig, maar zij houdt zich zo netjes aan de regels, dat het als verraad zou voelen om toe te geven dat ik er lak aan heb gehad.

Lotte zegt iets tegen me met een mond vol pindakaasboterham. Ze houdt haar telefoonscherm naar me toe. Daarop zie ik een Snapchataccount: “SecretSnitch2005”. Een verlinker dus. Er loopt een rilling over mijn ruggengraat.

“Kijk,” zegt Lotte, deze anonieme persoon is ineens iedereen aan het toevoegen op school.” Ze drukt op het account om de Snapchatstory te bekijken. De eerste foto is van een zwart scherm. Daarop staat:

IK WEET WIE ER BIJ HET FEEST WAS ZATERDAG.

WIL JE NIET GESNITCHT WORDEN BIJ OUDERS EN SCHOOL?

STUUR ME EEN BERICHT.

De tweede foto is van drie dansende mensen. Onmiskenbaar, het is de partytent van afgelopen zaterdag. De gezichten zijn weggekrast. Het onderschrift:

IK HEB NOG VEEL MEER FOTO’S.

PAS OP.

VOLGENDE WEEK BEN JE NIET MEER ANONIEM.

Lotte zegt: “Denk je echt dat er mensen van school waren? Ik dacht dat er alleen maar tokkies naar die illegale feesten gingen.”

“Ja…” zeg ik, en ik erger me aan haar laconieke stem. Maar zij kan er ook niks aan doen, ze weet natuurlijk niet dat ik een slecht geweten heb. Lotte praat verder, “Wát een sukkel ben je als je dat doet. En nu moet iedereen die op de foto staat natuurlijk geld gaan betalen aan dit anonieme account.”

“Geld?!” zeg ik. “Waarom denk je dat?”

“Dit is toch duidelijk afpersing? Als je weet dat je op het feest bent geweest, zie je dit bericht en neem je contact op. Dan zegt deze engerd hoe veel je moet betalen, en anders vertelt hij je ouders en de school dat je op het feest was.”

“Jakkes, dat je daar geld aan zou willen verdienen,” zeg ik.

“Nou,” zegt Lotte, “hij pakt toch alleen maar mensen die zo egoïstisch zijn om tijdens corona naar een feest te gaan. Karma!”

“Oh ja,” mompel ik, “karma.”

Zondag

Rob heb ik nauwelijks gesproken sinds het feest. Het lijkt wel alsof hij elke dag van huis is. Sinds ik het anonieme account op Snapchat ben gaan volgen, word ik steeds zenuwachtiger. Wat als er echt iemand ziek was op dat feest? Iedere dag staat er weer een nieuw bericht op.

VOLGENDE WEEK BEN JE ERBIJ.

STUUR ME EEN BERICHT.

Zouden er al mensen op hebben gereageerd? Sommige oudere jongens op het feest herkende ik van school. Zouden zij echt geld hebben betaald aan deze afperser, zoals Lotte zegt? Ik moet het hier met iemand over hebben.

Ik klop aan bij de garage van Rob. Hij ligt op zijn bed een serie te kijken. Met een zucht zet hij zijn tablet uit. “Wat is er nu, Wils?”

Een seconde aarzel ik. Ik besef dat hij niet van de afperser weet. Hij heeft een tijdje geleden zijn Snapchat weggedaan, omdat hij voortaan “serieuze” foto’s wilde maken. Ik durf er niet over te beginnen.

“Eeh, niks. Ik kom gewoon even buurten. Hoe is het?”

“Prima,” zegt hij. “Maar ik heb even geen zin om te praten, ik heb nogal last van m’n keel.”

Met een stijgend gevoel van paniek loop ik terug naar mijn kamer. Rob heeft keelpijn… zou het?

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden