A sad woman with flowing hair runs away from the problems in her life. The depressed teenager withdrew into himself, hugging his elbows. Colorful vector illustration in flat cartoon style Beeld Getty Images/iStockphoto
A sad woman with flowing hair runs away from the problems in her life. The depressed teenager withdrew into himself, hugging his elbows. Colorful vector illustration in flat cartoon styleBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Oma heeft corona en ik weet zeker dat het mijn schuld is”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle met iedere woensdag een nieuw verhaal.

Zaterdag

Oma heeft corona. Donkere wolken verzamelen zich opnieuw boven mijn hoofd. Ik weet zeker dat het mijn schuld is: ik ben vorige week veel te dicht bij haar geweest. Ze heeft een arm om me heen geslagen, we hebben samen gelachen… Ik hang op dit moment aan de lijn met de GGD, ik sta al twintig minuten in de wacht. Maar ik kan waarschijnlijk toch geen test krijgen, want ik heb zelf helemaal geen klachten. De testcentra in de buurt zijn allemaal overbelast. Met een zucht druk ik het gesprek weg. Ik moet er maar vertrouwen in hebben dat het goedkomt met oma. Ze zegt dat ze zich alleen maar een beetje grieperig voelt, maar ik weet het niet. Zelfs die ellendeling Trump is er weer bovenop, en die is ouder en minder gezond dan oma. Kop op.

Zondag

Verveeld hang ik rond in huis. School is nu in alle ernst weer bezig, en ik verdrink in het huiswerk. Het regent pijpenstelen. Om maar iets te doen te hebben loop ik de keuken in en kijk ik in de ijskast. Misschien maak ik wel een tosti ofzo. Zonder ham natuurlijk, ik houd me netjes aan de regels van De Groene Panda. Deze week heb ik geleerd dat varkens net zo slim zijn als een kind van zes of zoiets akeligs.

In de ijskast vind ik weinig interessants, behalve een overdekt plastic bakje met het logo van de snackbar erop. Restjes van een van Rob’s vreetbuien, ongetwijfeld. Ik til het folietje op en zie een half opgegeten portie shoarma. Met grote ogen kijk ik ernaar. Ik heb ineens een razende honger in zout, vet vlees. Ik kan het al bijna proeven. Schichtig kijk ik om me heen. Dit dier is toch al dood… en bovendien is een kip nauwelijks zielig, toch? Die zijn lang niet zo slim als varkens. Vlug schuif ik het bakje in de magnetron.

Maandag

Na school staan Ferdy, Lotte en ik op het schoolplein. Lotte heeft een grote stapel stickers bij zich. Ze geeft ons ieder een deel.

DIERVRIENDELIJK VLEES BESTAAT NIET

Staat er in koeienletters op. Ha, koeienletters! Dat is ironisch. Ik gniffel in mezelf. Lotte kijkt me strak aan.

“Wat is er zo grappig, Wils? Ik kan persoonlijk niet lachen om dierenleed en massamoord.”Verbaasd zeg ik: “Niks hoor, Lot. Gewoon een binnenpretje. Ik neem dit wel serieus.”

De kapsalon van gisteren flitst door mijn hoofd. Maar goed, dat hoeft ze niet te weten. Jeetje, wat is Lotte streng. Ze is mijn beste vriendinnetje, maar ik wist niet dat ze zó principieel was. Ja, haar ouders zijn een soort gekke hippies… nudisten die denken dat de wereld ten onder gaat aan de oliebedrijven en de aandeelhouders. Of zo.

We gaan op stap. We gaan zo veel mogelijk stickers door het hele dorp plakken. Op alle lantaarnpalen en vuilnisbakken. We maken er een race van, en al gauw rennen we lachend door de winkelstraten. Ferdy met zijn asthma er ietwat piepend achteraan. Dan stopt Lotte voor de biologische slager. Ik ken die slager, het is een vriendelijke oude man die mij vroeger altijd een plakje worst gaf. Lotte’s brillenglazen glinsteren fel in het zonlicht en ze grijnst.

“Dit is de ergste boosdoener. Deze engerds hebben duizenden doden op hun geweten, als het er geen miljoenen zijn! Als ik tot drie tel beplakken we allemaal tegelijk het raam. Één, twee, drie!” Blindelings beginnen we stickers op de gevel van de slager te plakken. Er zitten zeker twintig stickers over het hele raam voordat de oude man naar buiten komt.

“Hé, wat moet dat?”

We hollen weg. Lotte lacht, maar ik kijk over mijn schouder. De slager kijkt beteuterd naar zijn winkelruit. Ik zie al voor me hoe hij de hele middag met aceton in de weer moet om zijn ruit schoon te krijgen. Maar ik slik mijn schuldgevoel weg. Je moet er iets voor over hebben als je de planeet wil redden.

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden