A young woman looks at her reflection in the mirror with sadness. Body Dysmorphic Disorder concept. Vector illustration Beeld Getty Images/iStockphoto
A young woman looks at her reflection in the mirror with sadness. Body Dysmorphic Disorder concept. Vector illustrationBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Plotseling weet ik precies wat ik wil”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere woensdag houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Vrijdag 25 december

Als mijn voeten de grond raken, trekt er een doffe pijn naar boven mijn knieën in. De kou heeft van mijn benen houterige stelten gemaakt die ik niet helemaal lijk te bedienen. Ik heb het vreselijk koud, maar ik kan er niets over zeggen, want dan krijgt mama gelijk. Zij wilde me vanmiddag de gênante winterlaarzen aanpraten die ze een paar jaar geleden voor me heeft gekocht. “Zo praktisch!” Ja, en zo ouwelijk.

Zo sjokken we het bos door, Boy natuurlijk zo zonnig als altijd, oma hardop aan het klagen, en mama die zich dapper weert maar hoe langer hoe manischer uit haar ogen kijkt. Het lopen moet voor haar ook geen pretje zijn, met die buik. Maar ik ben geloof ik de enige die het zo koud heeft. Misschien komt het doordat ik een paar kilo ben afgevallen. Met mijn vegetarisme als verweer ben ik de laatste weken steeds minder gaan eten. Ik hoef maar een vies gezicht te trekken en iets over massamoord te zeggen en ik heb de lachers op mijn hand. Niemand die doorheeft dat ik bijna niets meer eet. Net goed, denk ik. Maar waarom? Wat heb ik te bewijzen? Ik schud de gedachte van me af en hol een stukje achter Arie aan. Dat brave beest heeft de beste kerst die ze zich kan voorstellen, al die mensen die met haar mee het bos in zijn.

Vrijdagnacht

Ik zwem door een grote, spiegelgladde zee. De lucht boven me is donker, geen maan of sterren te bekennen. Het lijkt wel alsof de zee ook boven me doorgaat. Ik heb kleren aan, een kindernachtjapon met stippen. Ik herken het japonnetje, maar het is niet van mij. De kou is zo fel dat hij als hitte voelt. Verward zwem ik, op zoek naar een kust, een trapje, een boot, iets. Het water is stroperig en ik kom nauwelijks vooruit.

Plotseling doemt er voor me iets op, een felwitte schim, klein en hoekig. Als ik dichterbij kom zie ik tot mijn afgrijzen dat het een beentje is, een kindervoetje met kleine witte tenen die boven een mollig kuitje uitsteken. Snel trek ik aan het beentje, ik vind ergens onderwater een oksel om vast te pakken, watertrappelend om te kunnen blijven ademen. Met alle kracht die ik heb sleur ik het kind tegen me aan. Spierwit en ijskoud weegt het op mijn borst. Ik strijk het dunne haar uit haar gezicht en het is Carice.

Natuurlijk is het Carice. Leeft ze? Haar gezicht is van porselein. Als ik mijn lippen op de hare druk om haar leven in te blazen verwringt haar gezicht plotseling, wordt het monsterlijk, te afgrijselijk om naar te kijken. Van de schrik laat ik haar het water in vallen en raak ik zelf koppie-onder, water vult mijn longen en ik stik, ik stik, ik -

Ik hap naar adem, terwijl het besef langzaam daagt dat ik verwikkeld zit in mijn eigen dekbed. Zweet heeft mijn haar aan mijn gezicht geplakt en ik adem hard, bovenin mijn borstkas. Carice. Waarom droom ik over haar? Ik mis haar niet, ze was nooit echt mijn zusje. Maar het idee van haar, het afschuwelijke idee van die kleine kist, heeft me blijkbaar in zijn greep.

Vertwijfeld zit ik in bed. Dan stap ik de koude vloer op. Plotseling weet ik precies wat ik wil, voor misschien wel de laatste keer in mijn leven. Ik loop de gang door en doe de deur van de slaapkamer waar mama en Boy liggen op een kier. Mama is meteen wakker, steunt met één oog open op haar elleboog.

“Wat is er? Wat is er, lieverdje? Ben je ziek?”

“Ik heb eng gedroomd mama, mag ik misschien even bij jou?”

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden