null Beeld

Dagboek van Willeke: “Schoorvoetend geef ik toe dat ik nog steeds maagd ben”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt Willeke een dagboek bij voor Libelle.

Vrijdag 12 maart

Mama is weer thuis, en ze heeft een heel nieuw mens meegenomen. Het maakt niet uit hoe lang ik al weet van de bloemetjes en de bijtjes: het blijft absurd dat je zomaar een kind kunt maken. Toen mama en Boy eergisteren de auto inpakten om naar het ziekenhuis te gaan, zette Boy een lege Maxi-Cosi op de achterbank. En toen ze terugkwamen zat daar iemand in. Bizar!

Nu Titia (Rob en ik noemen haar stiekem Tietje, als mama het niet kan horen) er is, is het hele huis warm en levend. De jaloezie die ik voelde toen mama zwanger bleek, verdween zodra ik het wurmpje mocht vasthouden. Een zusje. Elke keer als mama en Tietje niet te moe zijn, loop ik de slaapkamer in om ze even te knuffelen. Mama aanraken durfde ik eerst niet, haar vermoeide gezicht en het idee van die open wond maakten me onwillekeurig verlegen. Maar nu kruip ik graag het moederlijke nest in om mijn zusje vast te houden.

Zo ziet ze eruit: klein en geplooid als een croissant. Ze heeft oortjes en handjes die wonderbaarlijk op die van een volwassene lijken, maar dan minuscuul. Er zitten nageltjes aan en alles. Ze heeft voeten die nu nog helemaal zacht zijn en roze, nog niet eeltig zoals de mijne. Ze heeft knietjes die nog helemaal gaaf zijn, nog nooit geschaafd op een schoolplein. Ze heeft haartjes op haar hoofd. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoiets lekkers heb geroken als dat hoofd. Het ruikt naar boter, en wasverzachter, en nog iets anders dat ik niet kan plaatsen. Ik snuif aan dat hoofdje alsof ik de hele baby wil opsnuiven. En dan die fontanel! Ik had het nog nooit van dichtbij gezien, maar baby’s hebben écht een gat in hun schedel. Als je goed kijkt zie je daar haar hartslag bonken.

Zondag 14 maart

Het is weer zo’n dag. Floris is de golfbaan op met zijn vader, Lotte en Ferdy willen met z’n tweeën zijn en mijn broer ligt de hele dag te FaceTimen met zijn vriend. Hij maakt zich zorgen omdat Stelios steeds afstandelijker doet, en hij is vastberaden om hem niet kwijt te raken, dus belt hij Stelios om de haverklap. Hij wil dolgraag in de zomer naar Griekenland om hem op te zoeken. Ik vind het maar een veeg teken, dat afstandelijke gedrag. Hoe lang houd je een zomerliefde vol op afstand?

Ik probeer wat minder op mijn kamer te zitten, dus heb ik mijn laatste oplossing uitgenodigd: Melanie. Ik vertrouw haar voor geen cent, maar je kunt wel met haar lachen. We spreken af om door het druilerige park te wandelen. Wat kunnen we anders? Uiteraard begint Melanie me meteen uit te horen over Floris. De knappe oudere broer van Annemarijn, die op een andere school zit, hield de meisjes in mijn jaarlaag blijkbaar al langer bezig.

"En? Jullie liggen natuurlijk de hele dag te krikken!" kirt Melanie.

Schoorvoetend geef ik toe dat dat niet zo is. Dat ik, sterker nog, nog steeds maagd ben, omdat Floris steeds mijn aanrakingen ontduikt.

"Maar misschien is hij er nog niet klaar voor", zeg ik vergoelijkend.

"Nog niet kláár voor? Meis, je moest eens weten wat ik allemaal over hem hoor! Hij heeft het halve hockeyteam ontmaagd!"

Ongelovig kijk ik haar aan. "Echt niet", zeg ik zwakjes. "Dat verzin je."

"Oh lieverd! Ben je echt verbaasd? Met die kaaklijn van hem! Ik zou het ook wel weten", lacht ze.

Bedrukt kijk ik voor me uit. Ben ik nou weer ergens in getrapt? Ik wil hem bellen, uitleg eisen.

"Niet zo sip kijken," zegt Melanie, en ze knijpt even in mijn hand. "Geen handvol jongens, maar een land vol jongens! Kom, ik haal een Frappucino voor je!"

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden