L28_Willeke Beeld Libelle
L28_WillekeBeeld Libelle

Dagboek van Willeke: “We draaien ons om en Lotte laat de bandjes van haar jurk zakken”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Dagboek #28

Zaterdag 19 juni

Lotte en ik hangen in het gras op het boerderijtje van Lotte’s ouders. Ik vind het fijn hoe langzaam het tempo is hier. Er lijkt nooit haast of stress te zijn. Lotte en ik hebben het over de versoepelingen van de coronamaatregelen.

“Bizar dat de clubs straks weer open zijn”, zeg ik. Ik neem een slok van de kombucha die Bambi ons heeft gebracht. Mijn gezicht betrekt. Ik moet ook zeggen dat ik nogal vooringenomen ben, want ik zag net in de keuken hoe het gemaakt wordt. Er komt een soort dikke, bleke pannenkoek aan te pas waar een bacteriecultuur op woont, die me vooral deed denken aan de plaatjes van moederkoeken die we bij biologie hebben bekeken. Goed, kombucha dus. Niet mijn lievelings.

“Wat maakt het voor ons nou uit of de clubs open zijn”, zegt Lotte. “Wij mogen daar nog helemaal niet in.”

“Florentine liet bij aardrijkskunde d’r nep-ID zien. Ik vond het wel overtuigend. Zoiets kunnen wij ook regelen”, zeg ik.

“En dan tien euro voor een drankje betalen en lekker de hele avond in mijn nek gehijgd worden door jongens met een scooter, zeker. Daar bedank ik voor.”

“Hey, Floris heeft een scooter, pestkop. En met hem is niks mis.” Ik pak Lottes grote ronde bril van haar neus en zet hem op. Ik ga staan en doe haar karakteristieke hoge, schorre stemmetje na. “Hallo allemaal, ik ben Lotte en ik ben allergisch voor lol. Als ik ook maar in de buurt van plezier kom krijg ik overal gruwelijke bulten. Pas op dat je geen feestjes geeft waar ik bij ben, want dan spuiten er liters pus uit mijn bulten. Het enige dat mij dan nog kan redden is een bad vol kombucha en een stapel boze literatuur over het einde van de wereld.”

Even kijkt Lotte me stomverbaasd aan. Dan barsten we allebei in lachen uit. Ik lach tot ik krom lig van de buikpijn.

“Oké, lolbroek, als je zo’n verstand hebt van plezier, wat wil je doen vandaag? Als we hier blijven liggen, moeten we straks van mijn moeder de moestuin bemesten,” zegt Lotte.

“Ik weet wel iets,” zeg ik, “het moet wel op je computer.”

Even later zitten we achter Lotte’s laptop. Ik typ Omegle in, een website waar je met willekeurige mensen over de hele wereld kunt videochatten. Het is een beetje een ouderwetse site, die ik via mijn broer ken, maar het is nog steeds enorm grappig om al die verschillende kamers in te kunnen kijken.

Het eerste dat we tegenkomen is een groepje meiden van onze leeftijd. Enthousiast zwaaien we, maar voordat we ons kunnen voorstellen hebben ze ons al weggeklikt. Daarna zien we een man met een capuchon die binnen aan het roken is. Ook hij is binnen twee seconden weer weg. Het volgende beeld is helemaal zwart. In het chatscherm verschijnt tekst.

Dag dames. NL?

We knikken.

Jullie zien er zomers uit. Leuk jurkje heb je aan, rooie.

Lotte bloost meteen van haar nek tot aan haar rode haar. Ze maakt aanstalten om verder te klikken maar ik houd haar tegen.

Zijn jullie goede vriendinnen? Geven jullie elkaar wel eens een kusje?

De slappe lach, die toch al op de loer lag, slaat weer toe. We gieren het uit en schudden overdreven van neeee.

Jullie zien er jong uit.

“Dat valt wel mee,” zeg ik hardop.

Mooi zo. Dan vinden jullie het vast niet erg om me iets te laten zien.

Lotte knijpt mijn arm en kijkt me aan. “Niet doen hoor,” zegt ze, maar ze kijkt me uitdagend aan.

“Wat zou je willen zien dan?” zeg ik tegen de camera.

Ik zou van zulke mooie dames wel de borsten willen zien. Nu we het zo gezellig hebben samen.

Lotte en ik draaien onze ruggen naar de camera en gaan in spoedoverleg.

“Wat boeit het?” fluister ik. “We zien hem nooit meer. Ga jij niet altijd naar het naaktstrand, trouwens? Niet zo preuts doen.”

We tellen af van 3, 2, 1... We draaien ons om en Lotte laat de bandjes van haar jurk zakken. Ik trek mijn shirtje omhoog. Tegelijkertijd gaat de camera aan van onze gesprekspartner. Het is een dikke, oude man, die zich woest aan het aftrekken is.

“Aaaaah!” gillen we in koor, en Lotte klapt razendsnel haar laptop dicht. We zakken stikkend van het lachen op de grond.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden