The happy young woman makes morning stretch. Smiling girl enjoying her life. Body positive and health care concept. Beeld Getty Images/iStockphoto
The happy young woman makes morning stretch. Smiling girl enjoying her life. Body positive and health care concept.Beeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “We gaan onze families bekeren tot het vegetarisme”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere woensdag houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Vrijdag 15 januari

“Willeke?”

“Present!”

“Ferdy?”

“Eh, hier!”

Ja, het is heus, ik ben weer bij een vergadering van de klimaatclub aanwezig. Bij de vader van Ferdy thuis, waar het lijkt op een advocatenkantoor. We zitten op grote grijze stoelen met kaarsrechte rugleuningen. Ondanks onze vele conflicten - samen betrapt zijn op vernieling, onderlinge romances, en de nogal dictatoriale houding van Lotte, om maar een paar dingen te noemen - hebben we besloten om in het nieuwe jaar toch weer samen te komen met de Panda’s. Sinds de strandwandeling met Floris, nu precies één week geleden (ik tel de uren), vind ik het ineens niet meer zo erg dat Lotte en Ferdy een stelletje zijn. Ze mogen elkaar hebben.

Lotte neemt het woord. “Aangezien sómmige leden van de club onze acties van 2020 toch een beetje te extreem vonden…”

“Om het woord ‘illegaal’ maar niet in de mond te nemen,” grap ik.

Lotte lacht, “Met inachtneming van bovengenoemde klachten zullen we weer een beetje op de rem trappen. We gaan terug naar awareness.”

Ferdy kijkt opgelucht, en ook ik ben blij. Nu we niet steeds gedurfdere en zelfs strafbare dingen hoeven te doen, vind ik het eigenlijk wel leuk om mijn vrienden terug te hebben. We maken een plan om allemaal één familielid te bekeren tot het vegetarisme.

Zaterdag 16 januari

“Nou, wat vond je ervan?” Ik lig op bed en ik bel met oma. Vanmiddag ben ik daar een paar vegaburgers langs gaan brengen, als deel één van mijn missie om oma te bekeren. “Heerlijk hoor! Eigenlijk net echt, ik weet niet waarom ik zo lang heb gewacht!”

“Wat goed! Jullie vonden het allebei lekker?”

“Nou… ik was na een paar happen wel enthousiast, maar Han moet nog even wennen. Hij heeft er een halve fles ketchup overheen gegooid. Maar hij komt er wel, hoor!”

Oma en ik moeten allebei hardop lachen, al helemaal als ze een nogal overtuigende mannenstem opzet: “Hm, toch nog ‘n beetje ketchup. Hmm.” Maar ik spits mijn oren intussen, want beneden hoor ik onheil.

“Oma, ik moet nu gaan!” Ik hoor haar nog iets zeggen maar ik heb al opgehangen. Hoe goed Rob en ik de laatste tijd ook met elkaar zijn, ik kan het niet laten om af te luisteren wanneer hij de wind van voren krijgt. Ik vang nog net de laatste woorden op van mama’s overslaande stem:

“...omdat jij met een paar pubers illegaal bier zit te drinken!"

“Oké prima. ik verhuis morgen wel naar pap." Dan een slaande deur.

Rob kennende gaat hij, balancerend op zijn fiets, eerst muziek opzetten voordat hij weg is. Ik loop snel achter de bank langs, waar mama en Boy tegen elkaar aan gekropen zitten te praten. Ik ren op mijn sloffen de tuin door naar de straat, waar Rob inderdaad nog is met zijn koptelefoon op. Zijn gezicht staat op onweer.

“Jij was zeker weer aan het meeluisteren, enge stalker.”

“Nietes,” zeg ik slapjes, want natuurlijk was ik aan het luisteren.

“Moet je niet verder bellen met die nare kakker van je?”

Hij is op het oorlogspad. “Ik was niet met Floris aan het bellen, dat was oma.”

“Bel jij met óma?! Jezus, Wils. Het perfecte kind aan het uithangen. En dan mij nog even een schuldgevoel aanpraten omdat ik naar een ieniemini klein feestje ga. Staat je netjes.”

“Huh, nee, ik…”

“Maar weet je wat het goede nieuws is?” zegt hij met een rare vlakke stem. “Jullie kunnen lekker met z’n allen gaan binnen zitten en knuffelen en bellen en vriendenboekjes maken straks, want ik kom voorlopig niet meer terug. Morgen ga ik naar pap.”

“Niet echt, toch?” zeg ik wanhopig. Mijn bondgenootje weg! “Neem me mee, dan. Ik word toch ook gek van mama soms!”

“Ja, dag. Zoek het maar uit, Wils.”

Hij staat op zijn trappers en fietst de straat uit.

Meer lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden