Zorgenzoon deel 45 Beeld Libelle
Zorgenzoon deel 45Beeld Libelle

Zorgenzoon deel 45

“Dat zijn weer twee overtredingen”

Wegens ernstige gedragsproblemen woont Lars vanaf zijn vijftiende anderhalf jaar in een instelling. Hij loopt zes keer weg om uiteindelijk terug te keren naar zijn moeder in zijn geboortestad Amsterdam. Aanvankelijk belandt hij op een begeleid wonen groep, maar voor zijn achttiende verjaardag krijgt hij van de gemeente een flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Wanneer hij wegens verboden wapenbezit gearresteerd wordt, wordt het flatje verruild voor een hotelstudio buiten de stad. Ver weg van zijn slechte vrienden. Onhandig allemaal, zo blijkt.

Voor iemand die via Begeleid Wonen als ‘zelfstandig wonende jongere’ te boek staat, is Lars opvallend vaak thuis. Op alle tussenuren van school, ieder weekend, dat vaak al op donderdag begint, staat hij bij mij en Bente voor de deur. Hij is kind aan huis, letterlijk. Dat hij geen huissleutel heeft, maakt het er niet makkelijker op.

Slot vervangen

Omdat hij net uit de instelling kwam, bij nacht en ontij over straat zwierf met weet ik veel wie, heb ik vorig jaar het slot vervangen. Eigenhandig. Dat is dan wel weer het voordeel van een scheiding; omdat je moet, word je steeds handiger. Zolang Lars onder de verantwoordelijkheid van de Begeleid Wonen instantie valt, krijgt hij ook nog geen huissleutel. Gek genoeg piept hij daar niet eens over. Het is wat het is.

Heen en weer

Daardoor fiets ik per dag minstens een keer op en neer van mijn kantoor naar huis om voor Lars de deur open te doen. Omdat hij een schoolboek mist, of omdat hij even wil douchen. Mama woont op twintig minuten afstand van school, logisch dat hij voor een boterham of een douche niet twintig kilometer op de fiets gaat zitten omdat iemand bedacht heeft dat het voor hem veel veiliger en beter wonen is daar. Al is het wel onhandig, want er zit niet veel ritme in het aan komen waaien van Lars. Maar ik wil dat hij naar school blijft gaan. En ik wil er voor hem zijn. Dus sjees ik heen en weer.

Overtreding

Zo gaat het ruim anderhalve maand. Dan word ik gebeld door Hakan, de chef van de Begeleid Wonen instantie. Het blijkt dat Lars maar zeer zelden in zijn hotelstudio bivakkeert. Dat heeft de portier gemeld, die zicht houdt op de bezoekers van het hotel. Bovendien heeft Lars een paar ‘vrienden’ toegang verschaft tot zijn studio. Dat zijn twee overtredingen; de deal was dat Lars door de week in zijn kamer zou vertoeven en alleen in het weekend bij mij terecht kan. Bovendien is het ten strengste verboden mensen van buitenaf toegang te verschaffen tot de studio.

Verantwoordelijkheid

Hakan is boos en wil een gesprek met Lars. Het frustreert hem dat het hem niet lukt om Lars aangestuurd te krijgen. Ik antwoord dat ik me het wel kan voorstellen dat Lars voor een paar tussenuren niet een uur heen en een uur terug wil fietsen. Ook zeg ik (ik kan het niet laten) dat ik van tevoren gewaarschuwd had dat afzondering van Lars er niet voor zou zorgen dat alle problemen zouden zijn opgelost en hij zich voorbeeldig zou gedragen. Integendeel, zoveel verantwoordelijkheid kan hij nog niet aan. Lars is een lost soul, die structuur nodig heeft, professionele begeleiding, rust en aandacht. Dat ik de oplossing niet ben, weet ik ook heel goed. Ik ben zijn moeder, ik houd van hem en geef hem eten, liefde en that’s it. Bad, bed en brood. Iemand anders moet hem helpen op de rit te komen en te blijven. Hem helpen zijn gedrag bij te sturen, hem een spiegel voor te houden.

Het lijkt erop dat ook deze Hakan met zijn schattige vrouwelijke gedragswetenschapper die ik pas één keer heb gesproken, Lars niet kan bereiken.

Weer thuis

Dat weet ik helemaal zeker wanneer Lars aanbelt en mij stampvoetend laat weten dat hij het helemaal gehad heeft en geen dag langer in de studio in Verweggistan blijft wonen. En dat hij weer thuis wil wonen. Ik kijk hem aan en zeg: ‘Dat mag, mits je naar school gaat’. Eigenlijk is het huurhuis te klein voor drie mensen. Waarvan eentje letterlijk en figuurlijk veel ruimte inneemt. Maar dan zie ik in ieder geval wat Lars doet, hoe hij zich gedraagt en of hij huiswerk maakt. Bovendien weet ik precies of en zo ja, wanneer, hij niet thuis is ‘s nachts. In plaats van dat ik dat aan Hakan moet vragen die het eigenlijk ook niet weet en het af laat hangen van een portier in een hotel ergens onder de rook van Schiphol.

Ongebruikt

Dus daar komen ze weer, de shoppers vol met kleding en schoenen van Lars. Het servies, het bestek en de thee mokken die ik twee maanden geleden gekocht had voor zijn ‘uitzet’. Omdat ik hoopte dat hij een nieuwe start zou maken op zijn flatje. Het meeste zit nog ongebruikt in de verpakking.

Hoewel Bente het op zich gezellig vindt dat haar grote broer weer thuis komt wonen, heeft ze moeite om haar game-plekje op de bovenste etage te delen met haar broer. Had ze ruim een jaar het rijk alleen, kon ze chillen en gamen wanneer ze wilde, nu zit ‘die lastpost’ er vaak, die ook wil gamen. Ik weet zeker dat dit nog tot botsingen gaat leiden. Maar dat zien we dan wel weer.

Toekomstdroom

Ondertussen werk ik snoeihard. Omdat twee pubers enorm veel eten. Omdat ze in de groei zijn en nieuwe kleren nodig hebben. En omdat er een huis in aanbouw is waarvoor er pittige facturen komen. Over een jaar zullen we weer verhuizen. Naar een huis aan het IJ. Waar ik altijd uitzicht heb op het water. Waar ik altijd aan de lucht kan zien wat voor weer het is. Waar meer ruimte is. Ik verlang naar rust. En tijd voor mezelf. Het lijkt nog een verre toekomstdroom.

Kwetsbaar portret

Ondertussen help ik Lars nog een keer met zijn ‘modellencarrière’. Een bevriende fotografe maakt foto’s van hem. Hij staat er ietwat kinderlijk op. Hij houdt zijn hoofd een beetje schuin. Zijn grote ogen kijken argwanend in de lens. Een klein snorretje verraadt dat hij zestien plus is. Een kwetsbaar portret. “Ja, ik heb hem gefotografeerd zoals ik hem zie,” zegt de maakster. Ik vind het lief van haar, maar weet dat hij hier nergens mee binnenkomt.

Jeansjasje

De man van een vriendin, ook fotograaf, biedt aan het eens dunnetjes over te doen. Op een zonnige winterse zaterdag spreekt hij met Lars af. Voor de gelegenheid heb ik een jeansjasje met schapenvacht besteld bij de ZARA en een crème-kleurige trui. Het staat Lars waanzinnig. Ik kijk hem na als hij gespannen naar zijn foto-afspraak gaat. Helaas wel drie kwartier te laat. Omdat hij eerst nog had afgesproken met een ‘mattie’. Geen model dat hier mee weg komt. Maar Lars denkt niet zo. Die leeft alleen maar in het nu. Het nu dat van hem alleen is.

Volgende week: De buurman let op Lars

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden