De stagiair Beeld Getty Images
De stagiairBeeld Getty Images

De Stagiair, hoofdstuk 2: “Ik voel dat hij naar me kijkt, zijn ogen branden in mijn billen”

Sanna is met haar dochter aan het schaatsen als er opeens een stem achter haar klinkt. Het is Laurens, die haar hart op onverwachte wijze laat smelten.

Erotische thriller

Hanneke MijnsterGetty Images

Over De Stagiair

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Hoofdstuk 2: Schaatsen

“Ik ga echt niet wéér wandelen hoor mam!”, roept Fae vanuit haar kamer. “Mijn neus hoeft helemaal niet fris.”

Het is een wonder dat ik zo’n lui kind op de wereld heb gezet. Uitbuikend na All you need is love met thee en chocolade en het kerstdiner met mijn moeder, hangen we al twee dagen binnen. Het is niet eens het snaaien, maar vooral het zitten dat me zo uitput. Maar Fae niet hoor. Liggend op de rugleuning van de bank, overdag onder haar dekbed of op een kussen tegen de verwarming, tuurt ze op haar telefoon naar meiden die dansjes doen en jongens die in een bad vol vanillevla springen. En dat gerust drie uur achter elkaar. Vandaag wil ik dat niet laten gebeuren en dus heb ik haar al twee keer gemaand tot aankleden.

“Jij mag kiezen”, zeg ik, leunend tegen de deurpost. Ik moet me bedwingen om niet mopperend al haar vuile kleren van de grond te rapen. Als ik Fae in beweging wil krijgen, moet ik nu vooral even met haar meewerken. “Wandelen of schaatsen?”

“Agghhh”, zucht ze. “Doe dan maar schaatsen.”

Het duurt een rondje of drie, maar dan krijg ik precies wat ik zocht: een rode blos op Fae’s wangen en een glimlach op haar gezicht. De Top 2000 schalt uit de boxen over de ijsbaan en het is gezellig druk. Ik heb een tijdslot van anderhalf uur kunnen boeken en die harde eindtijd was duidelijk een opluchting voor Fae. Het is dat ik als docent weet hoe het puberbrein werkt, anders zou ik toch aardig in mijn ego aangetast zijn af en toe.

“Hee! Dat zijn Emma en Thirza”, roept Fae. “Mag ik even naar ze toe?” Ik knik. Als zij nu met haar vriendinnen van de basisschool schaatst, kan ik even een paar rondjes op mijn eigen tempo maken. Zouden schaatspassen ook meetellen in mijn stappenteller? Ik wil de tienduizend wel graag halen vandaag. Nu het vakantie is, mis ik mijn dagelijkse fietsrondje naar school.

“Zo, moet je de trein halen?”, klinkt het achter me. Verbaasd kijk ik om. Was dat tegen mij? Blijkbaar wel, want ik kijk vol in het gezicht van Laurens. Fonkelende ogen, roze neus en een donkergroene muts. Oh nee, beanie moet ik zeggen van Fae. Beanie.

“Hey!”, lach ik verbaasd, “wat doe jij nou hier?”

“Schaatsen Sanna, net als jij”, lacht Laurens. Top drie domme opmerkingen dit inderdaad.

Ik kan me helemaal niet heugen dat Laurens ook in Vught woont.

“Met wie ben je hier?”, vraag ik daarom.

“Vrienden,” antwoordt hij kort, “en jij?”

“Met mijn dochter.”

“Ah ja, ik dacht net al dat ik Fae zag.”

Hoe weet hij haar naam? Ach, niet zo achterdochtig doen, denk ik bij mezelf. We werken al een paar maanden samen. Ik heb het vast wel eens over haar gehad in de klas.

“Wie kan de meeste rondjes binnen tien minuten denk je? Kom Sanna, wedstrijdje. Durf je?” Tuurlijk durf ik.

“De grote wijzer op de twaalf is het startsein”, zeg ik. Op volle kracht trap ik af. Nog iets dieper door de knieën, rug recht, nek op. Ik vertrouw op m’n innerlijke Ireen Wüst hier. Laurens rijdt nog achter me, dus ik zet een tandje bij. Ik voel dat hij naar me kijkt. Zijn ogen branden in mijn billen. Of is dat wishful thinking?

Veel te vroeg gepiekt, voel ik bij rondje vier. Had ik kunnen weten natuurlijk.

“Kom op!”, roept Laurens, en hij legt zijn hand op mijn rug, zoals ik vroeger bij Fae deed als ze door moest fietsen. Ik krijg het er warm van, maar laat me niet kennen.

“Hee, wat is dit?”, vraagt Fae als ze naast ons komt schaatsen. Haar vriendinnen lopen in de verte de ijsbaan af.

“Dit is Laurens, weet je wel, hij werkt bij me in de klas”, zeg ik.

“Oh, die knappe stagiair?”, plaagt Fae. Ik word er rood van. Knalrood.

“Zo, dat was me de uitdaging wel”, zeg ik dus gauw. “Ben kapot. Goed gedaan Laurens.”

“Je smokkelt er twee schaatsminuten af, ja? Van de tien?”, merkt Laurens op. En ik weet dat hij gelijk heeft.

“Kunnen we al gaan?”, zeurt Fae. “Ik ben er klaar mee.”

“Ja, we moeten ook gaan”, zeg ik tegen Laurens. “Fijne dag!”

Thuis staat Fae te treuzelen in de badkamer en leg ik alvast wat schone kleren klaar op haar bed. Pim komt haar over een half uur ophalen en ze heeft zelf allesbehalve haast. Ik merk dat ik gespannen ben. Ik vind het altijd moeilijk als Fae naar haar vader gaat, ook al vind ik de tijd voor mezelf heus wel lekker. Hij neemt het al jaren niet zo nauw met de vakantieplanning die ik ieder jaar opnieuw met hem afstem. Of nou ja, afstem... Ik mail en hij reageert als hij zin heeft. Vanavond neemt hij haar mee voor twee nachten, dan is ze met Oud & Nieuw gelukkig weer bij mij.

Maar na twee uur wachten blijkt dat Pim wederom zijn eigen geluk boven dat van zijn dochter plaatst. Ik heb geappt en gebeld, maar geen Pim. Fae’s gezicht verhardt. “Ik had toch al geen zin”, zegt ze schouderophalend. Het doet me pijn haar zo te zien. “Zullen we samen een film kijken?”, stel ik voor. “Nee. Ik ga even Jill bellen en zeggen dat ik morgen toch kan afspreken”, antwoordt Fae gelaten, en ze vertrekt weer naar haar kamer. Ik tik een boze app naar Pim, delete ‘m weer, en schrijf: ‘Het zou je sieren als je Fae zelf even belt om te vertellen waarom je haar niet op komt halen’. Eén vinkje maar. Die lul heeft zijn telefoon gewoon uitgezet.

De woede en teleurstelling knelt nog als een te krappe beha in mijn lijf. Fae kan ik er niet mee lastig vallen, dus ik bel mijn vriendin Rosita.

“Dit weten we toch allang schat”, reageert ze. “Pim laat al jaren zien dat hij de titel van vader niet waard is. Waarom houd je nog steeds die hoop? Hoe is Fae eronder?”

“Stoïcijns,” zeg ik, “en dat baart me zorgen. Ze is zo bozig de laatste tijd. Ik zag haar gezicht verstarren toen ze doorkreeg dat Pim niet meer zou komen, en dus stelde ik voor om...”

“Lig je zo lekker schat? Lekker in je mandje? Vrouwtje even dekentje over je pootjes leggen ja?”

Ik zwijg even.

“Dus ik zei: ‘Zullen we...’”

“Beter zo hè lieverd, jaaaa, brave meid hoor”, gaat Rosita door. Ik vind het bloedirritant als ze de hele tijd tegen haar hond praat terwijl ik midden in mijn verhaal zit.

“Siet,” houd ik vol, “dus zij ging meteen...”

“Nee, lig meissie, lig.”

“Met jou alles goed?”, vraag ik uiteindelijk maar.

“Ja meis, zeker joh. Maar mijn schoonzus staat zo voor de deur, dus ik bel je later goed?”

“Prima”, zeg ik.

“Komt wel goed hè, lieverd. Fae is een sterke meid.”

Met een nog iets groter gat in mijn hart hang ik op.

Op zoek naar afleiding, en hopelijk wat troost en warmte, scroll ik door mijn telefoon. Ik zoek een nieuwe serie op Netflix en er staat vast wel ergens een lijstje met tips. Voor lezen heb ik nu geen rust.

Boven in beeld verschijnt een groen icoontje. Zul je Pim hebben. Er schiet spontaan een spanning in mijn borst en schouders. Dus nu kan-ie wel...

Het is een onbekend nummer.

Hoorde deze en moest aan je denken, lees ik.

Laurens Verschie, staat er als ik op het nummer klik.

‘Dit is een nummer voor jou’, staat er in het bericht en dan een link.

Daughters heet het. Die ken ik wel, een prachtige van John Mayer.

Fathers be good to your daughters
Daughters will love like you do
Girls become lovers who turn into mothers
So mothers be good to your daughters too…

Waterlanders over mijn wangen, in groten getale.

‘Was leuk je vandaag even te zien’, stuurt Laurens. ‘In je andere rol’.

Dat de broodnodige warmte na zo’n koude dag uit deze hoek zou komen, had ik niet verwacht. Ik luister het nummer nog eens en nog eens. Woorden heb ik nu even niet, maar een emoji lukt nog wel.

Een kushartje.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden