Stagiair hoofdstuk 7 Beeld Getty Images
Stagiair hoofdstuk 7Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 7: “Ik kijk hem na bij de deur en krijg een knipoog”

Sanne gaat met vriendin Rosita gezellig shoppen, opeens staat Laurens voor haar neus.

Hanneke MijnsterGetty Images

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Hoofdstuk Energie

Deze zaterdag begint zoals ik ’m het liefste heb: wakker zonder wekker, radio aan, Fae in haar onesie aan tafel en ontbijten met de krant. Eerst lees ik het magazine van de Volkskrant en dan begin ik achterin, want daar staat het liefdesverhaal. Heerlijk vind ik dat. Over onbeantwoorde liefdes, verboden affaires en moderne polyamoureuze types. Vooral millennials lijken daar makkelijk in, valt me op. Liefde zonder eisen en relaties zonder grenzen. Misschien ben ik daar met mijn 49 jaar al wel te ouderwets voor.

“Mag ik krassants maken?” vraagt Fae. “Omdat het zaterdag is?”

“Nog eens?”

“Mag ik-”

“Croissants, Fae. Het zijn croissants. Net zoals het douchen is en niet doeze.”

“Dat zég ik.”

“Ga nu maar bakken”, glimlach ik.

“Yes!” juicht Fae. En terwijl zij het deeg uit zo’n kartonblikje laat springen, zet ik de radio een tandje hoger. I feel the earth move zingt Carole King en dat is precies hoe ik me voel vandaag. Energiek en zin in leuks. Gelukkig komt Rosita straks langs. Het wordt een dag met winkelen, lachen en pimpelen. Wanneer ik Fae vraag of ze ook meegaat, kijkt ze me twijfelend aan. “Krijg ik dan nieuwe schoenen?” Ik schud van nee. “Met de volgende kinderbijslag ben jij weer aan de beurt”, antwoord ik. Het doet me pijn dat het zo moet.

“Laat dan maar”, zegt Fae.

“Joehoe!!” klinkt het even later. Met een grote glimlach staat Rosita te zwaaien voor het raam op de galerij. Onder haar arm een grote tas en een kleurrijk boeket. “Ja, de deur beneden was al open, dus ik kon zo doorlopen”, zegt ze. “Deze zijn voor jou, en hier, pak aan.” Die tas is nog zwaarder dan-ie groot is. “Ik heb nasi voor je gemaakt, saoto soep en pom. Kun je allemaal invriezen.”

“Je bent een schat”, lach ik. “Echt heel lief van je.”

“Laat mama Rosita maar lekker een beetje voor je zorgen, hè meissie.”

Fae komt haar kamer uit en vliegt Rosita om de nek. “Heee schattie!” Die twee zijn ook altijd zo blij om elkaar weer te zien. Uit haar tas tovert Rosita een xxl-reep chocola en die valt duidelijk in de smaak.

“Ga je echt niet mee lunchen zo?” vraag ik aan Fae. Ze schudt nee. “Ik ga chillen met Ann.”

Quality time met mijn beste vriendin dus. Ook wel weer eens fijn.

Een lunch, twee koffie en drie kledingwinkels later, zakken Rosita en ik onderuit in de loungestoelen van een nieuwe bar in de stad. Van die banken die te diep zijn om er zonder steunhand achter je rug of billen uit op te staan, die je jurk tot je onderbroek laten opkruipen en waarin je niks anders kan doen dan je overgeven aan de zwaartekracht en je buik de wijde wereld in sturen. Het ziet er wel gezellig uit hier, met overal planten en veel hout en van die metalen letters aan de muur. Sowieso heerlijk om weer eens de deur uit te zijn.

De wijn vloeit en onze wangen gloeien. Dat komt overigens niet alleen door de vloeibare percentages, maar ook door Rosita’s ontboezemingen. Ze heeft een serie ontdekt, vertelt ze, Sex, Love & Goop, met Gwyneth Paltrow. ‘De ex van Coldplay’s Chris’ denk ik meteen, maar daar gaat het nu niet om. Rosita is namelijk helemaal vol van de uitleg over erotische blauwdrukken en hoe die voor ieder lichaam verschillend zijn. Dat zij enorm energetisch bedraad blijkt te zijn (goh!) en Jelle juist kinky.

“Kinky?” vraag ik net iets te hard voor het onderwerp.

“Ja, dat gaat niet over vastbinden en tepelklemmen en zo, maar over waarvan je opgewonden raakt. Ik dacht altijd dat mannen meteen naar de pik gepakt willen worden, maar dat is dus helemaal niet zo. Er was zelfs een stel dat allebei een orgasme kon krijgen door alleen maar elkaars energie te beroeren. Dus niet aanraken, hè, die man hield alleen maar zijn hand boven haar poenie, schepte een beetje in de lucht en zij gilde het uit.”

Met grote ogen kijk ik haar aan. “En hóé heet dat?”

Goop”, hoor ik achter me. Laurens!

“Hee!” zeg ik opvallend enthousiast. “Stond je ons nou gewoon af te luisteren?”

“Hoe is het, Sanna? Heb je nog spierpijn?”

“Spierpijn, San? Vertel...” vist Rosita.

“Laurens, Rosita, Rosita, Laurens. Deze slimmerd gaf me van de week mijn eerste skateboardles”, leg ik uit, “en uiteraard had ik daar geen céntje spierpijn van, want mijn conditie is beter dan die van menig millennial.”

“Daar twijfel ik niet aan, Sanna”, lacht Laurens, terwijl zijn hand op mijn schouder ligt. Het voelt alsof-ie brandt in mijn huid. Misschien is het de wijn, misschien is het m’n vibe, maar ik flirt ongegeneerd met Laurens en Rosita ziet het.

“Doe je een drankje mee?” vraag ik en hup, daar zwaait hij zijn lange benen over de rug van de loungebank heen en ploft naast me. Hij vertelt over een expositie van een urban fotograaf die hij vanmiddag gezien heeft en die Rosita en ik beslist nog moeten bekijken dit weekend. Hij maakt grappen en geeft een rondje. En ondertussen drukt hij zijn been al manspreadend tegen de mijne en schuiven we geen van beiden een stukje op. Hij maakt grappen en we gieren met z’n drieën. Zijn ogen fonkelen en het valt me op hoe groot en mannelijk zijn handen zijn. Lange vingers, grove aderen op de rug van zijn hand.

Dan springt-ie op en zegt: “Nou ladies, ik laat jullie weer.” Hij pakt zijn longboard, dat blijkbaar hier achter de bank stond, en loopt de deur uit. Ik kijk hem na bij de deur en krijg een knipoog.

“Hmmhmmm, that boy was fiiine”, twinkelt Rosita, terwijl ze mijn handen pakt. “En wat ís er tussen jullie?”

“Hij appt me dus vaak”, vertel ik. “Liedjes en zo, en mooie teksten en gedichten. We delen veel interesses en dan kletsen we ook.”

“Nou, dit gaat niet over taal hoor, schat, dit gaat over dansen. Liefdesdans. Energie is alles en wat ik hier net zag, is gewoon Goop in Den Bosch.” Weer schateren we en ik weet dat ze gelijk heeft. “Kom, laten we eten bestellen”, zeg ik, “het laatste waar ik zin in heb vanavond is koken.” Ik app Fae en vraag, tegen beter weten in, of ze aanschuift.

Mag Anna ook mee? Gezellig, antwoord ik. Deze dag valt veel duurder uit dan ik gebudgetteerd heb, maar herinneringen zijn alles. Eten we de komende dagen wel wat zuiniger van Rosita’s maaltjes.

Een uurtje voor sluitingstijd houden we het voor gezien. Rosita heeft te veel gedronken om terug naar Lemmer te rijden en dus maken we er een slaapfeestje van. Anna blijft ook en zij en Fae slepen hun matrassen naar de woonkamer. Fae straalt en ik merk hoe goed dat me doet.

Rosita kruipt bij mij in bed en is binnen tien minuten vertrokken. Ik word nog wakker gehouden door alle mooie indrukken van vandaag. Nu pas voel ik hoe lang het geleden is dat ik zo genoot.

Ping!

Shit, mijn geluid stond nog aan. Ik kijk naar links, maar zo te zien wordt Rosita niet wakker van mijn telefoon.

Laurens. Een slaapmutsje, schrijft hij.

Een nummer dat ik niet ken, Blanket van Urban Species. Ik doe mijn oortjes in en hoor een zwoel geluid van vogels en een soort ruis van de zee. Music is my sanctuary, music is my blanket, hoor ik en dat komt binnen. I see only what I wanna see, I be only what I wanna be, music is my blanket. Ik duik diep naar binnen, mijn eigen wereld in, met een deken van muziek.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden