De stagiair - 8 Beeld Getty Images
De stagiair - 8Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 8: “Ik krijg het er knap warm van, maar ik heb er ook lol in”

Fae is met haar vader naar Amsterdam en ondertussen speelt Sanna een spelletje met Laurens. Of is het andersom?

Hanneke MijnsterGetty Images

Hoofdstuk 8: Spelen

“Papa!!” gilt Fae en ze rent naar de voordeur. Verbaasd kijk ik op uit mijn boek en zie de grove krullen van Pim dansend voor het raam op de galerij. Ze deinen mee met zijn drukke gezwaai. Wat wordt-ie grijs, zeg.

“Hee Apie!” buldert hij door de gang.

Fae springt in zijn armen en omhelst haar vader zo hard als ze kan. Ik zie hoe blij ze is, maar dit bevalt me allerminst. Die arme meid moet altijd maar wachten tot hij een keer tijd voor haar maakt en nu komt-ie onaangekondigd langs.

“Ik had verwacht dat je wel even zou bellen van tevoren”, zeg ik daarom.

“Nee joh, dan was het toch geen verrassing meer?” Fae straalt van oor tot oor en ik vind het vervelend om nu de partypooper uit te hangen voor haar.

“Overleg dan de volgende keer even via de app, oké”, zeg ik daarom.

“Kijk eens wat ik voor je heb”, zegt Pim en hij laat Fae in zijn jaszak voelen. Ze trekt er een langwerpig wit doosje uit en ik weet meteen hoe laat het is. Pim is een enorme gadgetfan en nu heeft-ie ongetwijfeld een nieuw speeltje, waardoor zijn oude smartwatch voor Fae is. En ja hoor, een grote zwarte klok lacht haar tegemoet. Ze doet ’m meteen om en Pim laat zien hoe ze het bandje kan verstellen voor haar smalle pols.

“Asjeblief meidje”, glundert hij tevreden. “En nu hoop ik dat je met je oude vader mee wil gaan shoppen in Amsterdam. Als het mag van je moeder, natuurlijk.”

Wel potver! Ben ik wéér de zuurdoos, want uiteraard vraag ik of het met haar huiswerk wel kan en of ze wel op tijd thuis is, want morgen is het gewoon weer school.

“Jahaaaa”, zucht Fae. “Mag het, mam?”

Ik denk nee en zeg ja.

Rosita heeft zich al die tijd schuilgehouden in de woonkamer. Ze heeft een pesthekel aan Pim en ik kan haar geen ongelijk geven.

Zodra vader en dochter de deur uit zijn, komt ze naar me toe. “Hij windt je om zijn vinger, schatje, en die kleine meid erbij”, zegt ze. “Gaat het een beetje? Ik snap het, hoor, dat je haar laat gaan. Voor Fae is dit een mooie herinnering en dat is ook wat waard.”

“Weet ik ook wel”, antwoord ik en grom: “maar oehhh..!”

“En dan ga ik zo ook nog weg, want ik heb Jelle beloofd om samen te eten. Die arme schat is toch altijd onthand als zijn vrouwtje van huis is.”

Ik zeg dat dat ik me heus wel red en merk dat ik eigenlijk het liefst heb dat Rosita nu vertrekt, zodat ik even ongestoord in mijn eigen chagrijn kan rondschoppen.

“Of je belt dat snoepje van gisteravond en nodigt hem uit voor een wijntje”, plaagt ze.

“Nee, gek”, lach ik. Met het demonstratieve opruimen in de woonkamer maak ik haar duidelijk dat het tijd is om te gaan.

De woorden van Rosita laten me niet los. Ik heb de krant uit, m’n thee op en zit te broeden op een appje naar Laurens. Had je nog een leuke avond? typ ik, maar ik haal het meteen weer weg. Heb je nog een liedje voor me? Ook weg. Wat wil ik hier nou eigenlijk mee? Ik ga toch niet zitten vissen naar aandacht zeg, kom op. Nee. Ik stuur hem zelf een nummer. Skate, van Silk Sonic. Een plaat voor jou! zeg ik erbij. Ook gortdroog natuurlijk. Maar ja.

Ik word op mijn wenken bediend, want de vinkjes kleuren meteen blauw en zo te zien is Laurens wat aan het typen. Het wolkje verdwijnt weer en verschijnt dan opnieuw.

Deze doet me denken aan jou, lees ik. En weer een kushartje. Ook Silk Sonic, maar dan Fly as me. You deserve to be seen with somebody as fly as me zingen Bruno Mars en Anderson .Paak. Héérlijke plaat. M’n humeur klaart met de minuut op en ik dans zelfs door de kamer.

Gooi die moves er maar in, Sanna, appt Laurens. Ha! Hij zou me eens moeten zien. Ik stuur hem mijn favoriete dansnummer terug: Blinding lights, van The Weeknd. Of nou ja, favoriet. Een van de. Muziek is niet te rangschikken, net als literatuur en andere kunst. Daarom vind ik die Top 2000 met kerst ook altijd zo’n aanfluiting. Leuk om al die oude nummers weer te horen, hoor, maar wie bepaalt er dat Queen echt beter is dan Danny Vera? Over tien jaar, als mijn dochter en mijn leerlingen gaan stemmen, komen er ineens artiesten als The Kid Laroi en Dua Lipa in.

Zullen we een spelletje doen? stelt Laurens voor.

Ehm? Nodigt hij zichzelf nu uit? Het idee alleen al bezorgt me een zak warme kersenpitten in mijn schoot.

Kom maar, stuur ik terug. Ik heb mezelf inmiddels een rode wijn ingeschonken en m’n speaker op standje 13 gezet. Gelukkig ben ik niet bijgelovig.

Leuk! lees ik.

Ik maak een foto van m’n glas wijn. Drink je ook rood?

Ok, komt-ie. Het heet het Associatiespel. We sturen om de beurt een liedje dat een link heeft met het vorige liedje, en die associatie mag dus vrij ruim zijn, en die moet de ander dan raden. Snap je?

Oh, dus om de beurt een liedje laten horen? vraag ik.

Is dit nou een uitnodiging, Sanna? checkt Laurens, met twee smileys.

Ik begin, schrijf ik terug, en ik stuur No rain van Blind Melon.

Ja, ‘blind’ natuurlijk, zegt Laurens, maar die is wel een beetje te makkelijk. Weet je deze? Jewel Akens zie ik, zegt me niks. Het nummer heet The birds and the bees. Echt zo’n oudje, het doet me denken aan het Polygoonjournaal, of aan de Mississippi in de jaren veertig. Maar wat is de link met regen of blind of meloen?

Denk goed na, je weet ’m echt wel! moedigt Laurens aan.

Ehmmm...

Bijen! Die clip van Blind Melon, daar zit zo’n mollig meisje in een bijenpakje in.

Haha! Verdomd! antwoord ik.

Ik weet het goed gemaakt: als je de volgende vraag goed hebt, bel ik zo bij je aan. Want dit spel vraagt om wijn en samenzijn. Moet je ’m wel goed hebben, Sanna. Deze weet je nooit.

Maar het is toch mijn beurt? sputter ik.

Is waar ook. Ok, dus als ik ’m raad, bel ik bij je aan.

Ik ben inmiddels al bij de bodem van mijn tweede glas wijn en krijg het er knap warm van. Maar ik heb er ook lol in. Uiteindelijk kies ik voor The way you take time, van Joe Buck. Raadt-ie nooit!

Allebei uit een commercial, schrijft Laurens. Tot zo, Sanna. Knipoog. En offline is-ie.

Ik schud m’n haar in model, geef m’n mascara een opfrisser en trek mijn shirtje recht, en iets naar beneden.

Bzzzzzzt klinkt het in de gang.

Dat is snel. Ik druk de deur van beneden open en zet de voordeur alvast op een kier. Zijn boek, De profeet, schuif ik zo nonchalant mogelijk op tafel.

“Hoi mam.”

“Fae? Ben je niet in Amsterdam?”

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden