De stagiair hoofdstuk 9 Beeld Shutterstock
De stagiair hoofdstuk 9Beeld Shutterstock

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 9: “Dat wordt ongemakkelijk, morgen op school”

Sanna speelde een spelletje met Laurens tot Fae opeens weer thuis kwam.

Hanneke MijnsterShutterstock

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Hoofdstuk 9

Dikke tranen rollen over Fae’s wangen. De mascara die ze tegenwoordig iedere ochtend vakkundig opdoet, keurig gekruld, net als NikkieTutorials, hangt in grijze druppels aan haar kin.

“We stonden in een winkel”, snikt Fae. “Ik had schoenen uitgezocht en toen kon papa niet pinnen. Toen werd-ie zo kwaad en bracht-ie me weer naar huis. Maar het was wel leuk hoor.”

“Och lieverd, wat verdrietig.”

“Ja, als ik niet van die dure schoenen had gepakt, dan was het misschien anders gelopen. Dan had papa ook geen stress.”

“Dat is niet jouw schuld, schatje”, troost ik. En hoewel ik kook van binnen, laat ik het niet blijken aan Fae. Die arme schat worstelt met haar loyaliteit en ik kan er niets aan doen. Ik voel de afwijzing in mijn moederhart. En stress voel ik ook, want ik vermoed dat Laurens nu onderweg is en hoe ga ik hem tegenhouden met een snotterende Fae in mijn armen?

“Kom, ik zet wat thee voor je”, zeg ik daarom, en ik loop naar de woonkamer om mijn telefoon te pakken.

“De keuken is naar rechts, hè”, lacht Fae door haar tranen heen. “Ben je dement of zo?”

“Beetje dimmen, dame”, zeg ik met een lach, maar wel gemeend. Terwijl ik de waterkoker vul, typ ik naar Laurens: STOP!! En daarna: Niet komen! Fae is al thuis.

De vinkjes blijven grijs.

“Sterrenmunt?” roep ik, terwijl ik het antwoord heus wel weet.

Bzzzzzzt klinkt het in de gang. Shit! Ik ren naar de intercom en zeg zonder te vragen wie het is: “Nee hoor, ik heb niks besteld.” Voor de zekerheid gooi ik de hoorn er twee keer op.

“Zooo, lekker aardig, mam. Wie was dat?” vraagt Fae.

“Oh, iemand van zo’n maaltijdbox. Nou, daar heb ik dus helemaal geen zin in. Je betaalt je blauw en dan bepalen zij ook nog wat jij moet koken.” Ik breng de thee naar haar kamer. Fae ligt met haar nieuwe smartwatch op bed en kijkt ondertussen TikTok. “Zullen we straks samen een film kijken?” stel ik voor.

“Hmmm”, zucht Fae.

“Of een serie? We moeten weer een nieuwe zoeken, en volgens Rosita is er nu een spannende over een journalist en een meisje dat helemaal Instafamous is, maar alles blijkt te liegen.”

“Instafamous, ja?” glimlacht Fae. “Ik kom straks, oké?”

Ik trek de deur van haar kamer net iets te enthousiast dicht.

Met een rooibosthee voor mezelf en een Scholiertje, loop ik naar de bank. Laurens heeft mijn berichten gelezen, zie ik, maar zelf niks gestuurd.

Sorry, stuur ik daarom. Ik voel me bezwaard dat ik hem voor een dichte deur heb laten staan. Maar jeetje, eigenlijk is dat maar goed ook. Want wat dacht ik? Lekker de hele middag dronken worden en plaatjes draaien met een eenentwintigjarige? Die ook nog eens mijn stagiair is? Fae zou hoe dan ook thuiskomen, natuurlijk, alleen niet zo vroeg. Hoe heb ik me nu toch zo kunnen laten meeslepen in dat spel?

Pim. Die is nu aan de beurt. Ik begin te typen in WhatsApp, maar besluit dat een e-mail beter is. Ik heb liever niet dat Fae onze correspondentie ziet als ze soms iets bekijkt op mijn telefoon. Mijn mail begint met de vraag wat hij van plan was vandaag. Zomaar op de stoep staan, Fae vervolgens lekker maken met cadeautjes en haar vervolgens keihard teleurstellen door zijn slechte voorbereiding - hij had op z’n minst even zijn saldo kunnen checken - en haar dan ook nog vroegtijdig weer wegbrengen, waardoor zíj met een schuldgevoel zit. Een gevoel dat werkelijk waar alleen bij hém thuishoort in deze situatie. En verzonden. Hupsakee.

Laurens heeft ondertussen mijn sorry ook gelezen, maar hij reageert nog steeds niet. Of nou ja, nog steeds... Het is ook niet dat ik een vraag heb gesteld of zo, maar voor mijn gemoedsrust zou het wel prettig zijn als hij op enig moment zou laten weten dat hij het begrijpt. Of dat het maar een grapje was.

Ik zoek het hoofdstuk Tijd op in De Profeet en ik zoek een mooie zin die aansluit bij onze slechte timing vandaag: ‘Van tijd maak je een rivier aan wier oever je zult zitten om haar stroming gade te slaan. Toch is het tijdloze in jou zich bewust van ’s levens tijdloosheid, en het weet dat gisteren niets anders is dan het geheugen van vandaag, en dat morgen de droom is van vandaag.’

Ik typ en twijfel, en verstuur uiteindelijk toch. Zo blij mee. Nogmaals dank, voeg ik eraan toe.

Wat een dag. Ik ben gesloopt. Koken krijgt niet mijn laatste restje energie, besluit ik, dus ik vraag Fae wat ze wil: Rosita’s pom of borrelhapjes.

“Borrel!” roept ze. “Mogen we dan voor de tv?” Dat lijkt me heerlijk.

Terwijl ik wat wortels, druiven en komkommer in bakjes doe, bedelt Fae om twee soorten chips in één bak en of er ook M&M’s op tafel mogen. En dat mag, want als er iets is dat ik vandaag wil voor mijn meisje, dan is het wel de herinnering aan vandaag overschrijven met leuks, met warmte, met verbinding.

Drie afleveringen, twee glazen wijn en een bak chips later, schuifelen we naar bed. Het is pas kwart voor tien, maar ik kan niet meer. Fae duikt zo haar bed in, ik neem nog snel een warme douche. Rozig en zacht schuif ik onder mijn dekbed.

Stel je nou toch voor dat Laurens hier ineens in de gang had gestaan vandaag. Met z’n ondeugende lach en zijn guitige blik. Zou hij weer naar mijn decolleté kijken? Misschien zou hij mijn hand pakken en me speels naar zich toetrekken. En dan, als zijn lippen bijna de mijne raakten, nog even diep in mijn ogen kijken. Laten zien dat hij me wil. Ik zou terugdeinzen, voor de vorm, maar daar neemt Laurens geen genoegen mee. “Ik zie toch hoe je naar me kijkt, Sanna”, en dan zoent hij me. Vol en vurig. Met zijn ene hand in mijn haren, terwijl de andere zacht over mijn rug strijkt. Zacht strelend en licht duwend. En dat hij dan langzaam afzakt naar mijn billen, diep naar onder en van achteren mijn dijen een stukje uit elkaar duwt.

Mijn eigen handen gaan inmiddels met die van Laurens mee en ik schuif langs mijn heup naar voren. “Zie je wel”, grijnst Laurens in gedachten, wanneer hij mijn vloeibare verlangen voelt. Met een soepele stoot duwt hij mijn rug stevig tegen de muur en zijn vingers bij me naar binnen. Oehmmmm. Ik wil hem voelen. Zijn armen, zijn schouders, zijn borst. “Sssst”, fluistert Laurens als ik naar zijn bovenlichaam reik, “ik ben nog niet klaar met jou.” Met zijn vrije hand trekt hij mijn shirtje helemaal omlaag, waardoor mijn borsten zo in zijn hand vliegen. “Wat ben je -”

Ik krijg niet eens de kans om het verhaaltje af te maken, want mijn voeten duwen zich al diep in mijn matras en mijn bekken krult als een cashewnoot omhoog.

Een paar uur later word ik wakker van de wind die met een klap het raam dicht slaat. Van de schrik ben ik meteen helemaal áán. Potver. Tastend over mijn nachtkastje zoek ik naar mijn telefoon. Drie uur. En nog steeds geen bericht van Laurens. Dat wordt ongemakkelijk, morgen op school. Ik leg mijn telefoon neer en draai me om. Vanuit mijn ooghoek zie ik mijn scherm oplichten.

Hier is een nummer voor jou… staat er. Night & Day van Jon Allen. Van Laurens inderdaad. Geen tekst erbij, geen emoji.

Wat moet ik hier nu weer mee?

Hier luister je alle muziek die je terug vindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden