null Beeld

Die Ene Keer: “Ik zou het liefst hier met je willen vrijen”

Per ongeluk, als wraak of juist uit verdriet: er is meer dan één reden waarom we weleens een andere man dan onze eigen zoenen. Wekelijks vertellen vrouwen aan Libelle waarom ze het Die Ene Keer niet netjes hielden. Deze week: Ramona (48) kreeg ruzie met haar vriend. Toen was daar Ids...

Online redactie Libelle

Erik en ik hadden een heel goede relatie. Ik kreeg het na tien jaar nog steeds warm als ik naar hem keek en aan zíjn blik te zien was dat ontzettend wederzijds. We vreeën fijn samen, konden met elkaar lachen en huilen, verhuizen en vakantie vieren. Kinderen wilden we allebei niet en we waren met veel plezier suikeroom en -tante voor onze neefjes en nichtjes.

Het enige dat we niet deden, was samenwonen. De eerste jaren vond ik dat niet zo erg. We kwamen allebei uit een lange relatie toen we elkaar leerden kennen, logisch dat we even de tijd nodig hadden. Naarmate we langer samen waren, dacht ik altijd dat het er wel een keer van zou komen. Ik had geen reden om aan te nemen dat het níet zou gebeuren.

Geen zin in

Toen ik op ons tienjarig jubileum heel officieel aan hem vroeg of hij samen met mij een nieuw huisje wilde zoeken, verwachtte ik dan ook dat hij een gat in de lucht zou springen. Of nou ja, dat hij in ieder geval blij verrast zou zijn en net als ik niet langer zou willen wachten. Wat kwam ik van een koude kermis thuis. Doodleuk deelde Erik me mee dat hij daar geen zin in had: zijn vorige relatie was erop kapot gelopen en hij zag de meerwaarde voor onze relatie niet in.

Ik was met stomheid geslagen. Die koelheid, die rationele kant van hem, natuurlijk kende ik die wel. Alleen niet in de omgang met mij, zijn vriendin. In de weken erna probeerde ik het onderwerp bespreekbaar te houden. Dat had een bijzonder averechts effect en eindigde in een knallende ruzie, waarna ik woest wegfietste naar mijn eigen huis.

Lang en blond

Na een halfuur huilen op de bank, mannen in het algemeen en Erik in het bijzonder vervloekend, besloot ik dat ik mijn zinnen moest verzetten. Het was potdorie weekeinde, ik was nog lang niet bejaard. Spontaan belde ik een collega op, van wie ik wist dat ze regelmatig in kroegen kwam die ik ook leuk vond. Annika reageerde enthousiast. "Natuurlijk ga je mee", zei ze. "Laat die vent van je maar even in zijn sop gaarkoken."

Ik tutte me op en anderhalf uur later zat ik met Annika, haar vriend Gerben en een stel anderen op het terras. Na drie rondjes realiseerde Annika zich dat ik de helft van de mensen niet kende en deed ze een (ietwat aangeschoten) rondje namen. Mijn blik bleef hangen op Ids. Lang, blond, type rauwdouwer. In de zomer zat hij eigenlijk altijd aan het strand, zoals wij nu ook. In de winter ging hij standaard een paar weken allerlei pistes in de meest fantastische wintersportgebieden af.

Hij praatte en praatte en ik luisterde en lachte. Ik probeerde nog wel een gesprek aan te knopen met Annika of Yvonne, dat was toch ook een aardige collega, maar op de een of andere manier kwamen mijn aandacht en blikken toch elke keer weer op Ids uit. Die leek daar niet mee te zitten, integendeel. Toen een paar mensen naar huis gingen, wist hij niet hoe snel hij de stoel naast me moest veroveren.

Strandwandeling

Toen de bediening de laatste rond op kwam nemen, schrok ik op. Ik wilde nog niet naar huis – dat huis dat ik nooit met Erik zou delen – en al helemaal niet alleen. Ids keek me zijdelings aan en boog zich toen naar me toe. "Als je wilt, kunnen we nog wel een stuk het strand aflopen." Ik glimlachte onwillekeurig en knikte van ja. De anderen fietsten naar de stad; wij deden alsof we te aangeschoten waren om onze fiets van het slot te krijgen en liepen toen gauw het strand op.

Twee strandpalen verder stond Ids stil en trok me met een snelle beweging naar zich toe. Hij zoende me en ik kreunde, drukte mijn lijf tegen hem aan en zoende hem hartstochtelijk terug. F*ck you Erik, dacht ik erbij. In elkaars armen belandden we op het zand, waar Ids met zo’n snelle ademhaling boven me hing die allerlei spannende dingen belooft. "Ik zou het liefst hier met je willen vrijen", biechtte hij op. "Maar dat zand, hè."

Op het strand bleef het bij zoenen, in zijn bed gingen we heel wat verder. De dag erna stond Erik op mijn voicemail. Of ik al was afgekoeld. Ik wiste het bericht en kroop weer naast Ids.

De leukste berichten van Libelle ook in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden