null Beeld Libelle
Beeld Libelle

Ik besef dat er onder al die bravoure ook gewoon een onzekere jongen zit

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Dagboek #27

Donderdag 10 juni

“Geslaagd!” Robbert springt op en mama en ik knuffelen hem bijna dood. Hij is uitzinnig, en ik kan wel begrijpen waarom. Dit betekent dat hij de kunstopleiding mag doen waar hij zich zo op heeft verheugd, dat hij naar Amsterdam gaat verhuizen, de stad die hij het aller-allervetst vindt. Mama doet een sukkelig dansje met haar heupen en ik doe mee. Arie, het lieve beest, heeft door dat het feest is en springt tegen onze benen op. Soms vind ik onze familie eventjes superleuk.

Rob is inmiddels al zijn vrienden aan het bellen. Nu de toekomst van Robbert zo rooskleurig is, en zo dichtbij, voelt mijn leven kleiner dan ooit. Na de vakantie moet ik weer naar dezelfde school met dezelfde mensen. Ik denk aan de opmerking van Lotte, dat ik het zelf in de hand heb hoe avontuurlijk mijn leven is. Ja, ik ben vastberaden om komend jaar écht auditie te doen voor het schooltoneel. Ik ga mezelf helemaal opnieuw uitvinden.

Dit alles sta ik in de keuken te overpeinzen wanneer ik van achteren getackeld word door Rob. “Wilsie, ouwe depressieveling, ben je niet een beetje blij voor me?”

“Tuurlijk! Blij dat ik jouw kamer krijg.” Ik stomp zijn bovenarm.

Hij lacht. “Je durft gewoon niet toe te geven dat je me een beetje gaat missen.” Ik val stil. Ik ga hem inderdaad missen. Dit jaar is zo snel gegaan. “Niet zo sippen, je mag me zo vaak als je wil komen opzoeken. Dan gaan we samen uit!”

“Uit?! Alsof ik ergens word binnengelaten. Ik zie eruit als een kind,” zeg ik. “Ik weet het goed gemaakt, we doen dit weekend een dagje Damsko. Zul je zien hoe leuk het daar is. En hoe dichtbij.”

Zaterdag 12 juni

In de felle zon staan Robbert en ik op het plein voor het Centraal Station van Amsterdam. Het wemelt van de mensen, het lijkt wel alsof iedereen corona vergeten is. “Hierheen!” zegt Rob. Ik loop achter hem aan, kriskras over tramsporen en fietspaden, tot we bij een rustige gracht terecht komen. De huizen hier zijn net tanden in een beugelloos gebit. Ik kijk hoe ze vervaarlijk richting het water hellen en ik snap Robberts fascinatie met deze stad. Misschien kom ik hier ook een keertje wonen.

We lopen verder, Robbert zelfverzekerd voorop. Na een tijdje vraag ik, “Weet jij eigenlijk waar we zijn?”

“Natuurlijk! Dit is de Nieuwe...achterzijds...voorgracht. Oudegracht?”

“Volgens mij zit die in Utrecht,” lach ik. Dan loopt er een kleine man in donkere kleren op ons af. “Ey G, met jou heb ik laatst nakkie gedaan op Leidse, toch? Was gezellig. Heb je een nummertje nodig?”

“Eh, nee, dat was ik niet, dankuwel,” zegt Robbert, en de man loopt verder. Verbijsterd kijk ik hem na. “Ken jij hem?”

“Nee,” zegt Rob, “dat is een verkooptrucje, snap je. Dat was een dealer.”

“Een déaler? Van drugs? Het is midden op de dag!”

“Doe nou niet zo naïef, Wils. Zo gaat dat hier.” Rob staat een beetje verloren om zich heen te kijken. Ik besef dat er onder al die bravoure ook gewoon een onzekere jongen zit, zo jong nog, die over twee maanden een heel nieuw leven moet gaan opbouwen hier. Hij heeft weinig vrienden in de stad, nog geen huis en geen idee wat hij van zijn opleiding moet verwachten.

“Hee,” zeg ik, “ik wil een ijsje en ik wil een olifant zien. Laten we naar Artis gaan.”

“De dierentuin? Beetje kinderachtig, maar goed, als jij zo nodig wil.” Hij is duidelijk opgelucht dat we een plan hebben. Even later lopen we door de dierentuin, waar alles groen is en in bloei staat. Vlak voor de zeeleeuwen steekt er ineens een loslopende pauw over. Hij stopt midden op het pad, lijkt ons recht aan te kijken, en waaiert dan langzaam zijn schitterende staart uit. Ik sta er roerloos naar te kijken.

“Wils,” zegt Rob met een klein stemmetje, “komt het wel goed met mij, denk je?”

“Ja,” zeg ik, “dat weet ik zeker.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden