Maartje en de meisjes - deel 80 Beeld Getty Images
Maartje en de meisjes - deel 80Beeld Getty Images

Maartje en de meisjes - deel 80

“Ik heb zin om nieuwe mensen te leren kennen”

Maartje maakte samen met Mats en Nine het beste van de overwegend druilerige meivakantie. Hallo nieuw leven! Nu heeft ze de kinderen naar Jochem gebracht en besluit ze te gaan wandelen in het bos.

Met tranen in mijn ogen stap ik in de auto. Ik heb de kinderen net naar Jochem gebracht en een snelle tour door het huis gekregen. Hij zit daar goed. Ze zitten daar goed. Het is wel vervreemdend om Jochem ineens in zo’n manneninterieur te zien. Met veel hout en zwart. Ik zou natuurlijk al lang een paar vaasjes en kandelaars op tafel hebben gezet. Bij Jochem ligt er alleen een stapel papieren en een oplader.

“Doei mam!” zwaaide Mats vrolijk. “Dag dag dag,” zei Nine zacht.

Wandelen

Een sterk ontheemd gevoel overvalt me, dus ik besluit niet meteen naar dat lege huis terug te keren. Ik ga lekker lopen in het bos, daar knap ik altijd van op.

Ik ben duidelijk niet de enige met dit idee. Met tientallen slalommen we ons ommetje tussen de bomen. Het bos ruikt naar voorjaar. Naar ontspruitend blad en opverend mos. Mijn benen zijn moe, maar ik blijf doorlopen. Met iedere pas voel ik mijn gemoed opklaren. Ik nader twee vrouwen, duidelijk een stelletje. Allebei blonde krullen, lachend lopen ze hand in hand. Dat, precies dat, hoop ik ook te vinden. Vriendschap en verlangen, lust en liefde. Ze zoenen, gewoon op straat, en ik voel mijn eigen verlangen stromen. Ik heb zin om nieuwe mensen te leren kennen, om nieuwe ervaringen op te doen. Mijn lesbische cirkel uitbreiden, waar ik van de zomer al mee begon, maar wat door de voorrang aan thuis weer in het slop is geraakt.

Comfortfood

Suus belt.

“Red je het een beetje, vrouw?”

“Ja. Lief dat je belt. Ik heb de kinderen net naar Jochem gebracht en wandel nu door het bos. Heerlijk!”

“Hoe was dat? Gaat het een beetje?” vraagt Suus.

“Prima, Jochem was in goede doen en de kids ook.”

“Je mag wel komen eten vanavond?” houdt Suus vol.

Lief van haar, maar ik voel dat ik toch liever wat comfortfood voor mezelf maak dan dat ik bij een ander gezin aanschuif. En dus bedank ik vriendelijk.

“Ik laat je, liefje,” zegt Suus. En ik wandel verder.

Speciaal

Midden in de lente stuit ik op een elfenbankje op een oude boom. Ik maak er een foto van en stuur ‘m naar Judith. ‘Elfje, wanneer kom jij weer eens op mijn bankje zitten?’ Liefde met haar wordt het niet, maar ik zie haar dolgraag als vriendin. Of alles wat daartussen zit. Judith is speciaal voor me. M’n eerste meisje, m’n eerste liefdesverdriet. Superlief en grappig, en nog steeds de knapste van allemaal.

Gaybar

De dames van de afgelopen jaar vliegen door mijn hoofd. Vera natuurlijk, Judith dus, die knapperd op het terras in Vlieland die me zo van mijn stuk bracht en Hannah, de internationale godin. Zo prachtig om te zien, zo sensueel, maar zo anders dan mijn eigen leefwereld. Het enige dat ze met elkaar gemeen hebben, zijn hele lange slanke benen. Maar ik vind het te oppervlakkig om daar een zoekcriterium van te maken.

‘De terrassen zijn weer open, dus ik zeg: enkeltje gaybar’, antwoordt Judith even later. Ja. Ja! Kom maar op nieuwe wereld. Ik ben er klaar voor.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden