Maartje en de meisjes – deel 108: “Wat is verkering toch leuk” Beeld Getty Images/iStockphoto
Maartje en de meisjes – deel 108: “Wat is verkering toch leuk”Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 108: “Wat is verkering toch leuk”

Suus komt boodschappen brengen omdat Maartje in quarantaine zit en verder doodt ze de tijd met Netflix, boeken lezen en bellen met Liesbeth. Wanneer Maartje een foto van de verse boodschappen naar Miranda appt, krijgt ze spontaan de vier spannendste woorden in een prille relatie cadeau.

MaartjeGetty Images/iStockphoto

“Ben ik iets vergeten mop?” vraagt Suus als ik haar bel.

“Nee, alles is helemaal goed, lieverd. Dank je wel, hè.”

“Je hebt me toch al bedankt gek, nu moet je kappen”, lacht ze.

“Ze zegt net dat ze van me houdt”, roep ik. “Miranda dus. Waaahhhh!”

“Oh schat, hoe dan? En wat zei jij? Je staat trouwens wel op speaker, want ik zit in de auto.”

Kak.

“Hiiiiii Maartje!” klinken de kinderstemmetjes vanaf de achterbank.

“Ze appte het. Ik stuurde een foto van de boodschappen, en toen schreef ze zoiets van, omdat ze zoveel van je houdt. Net als ik.”

“En wat schreef jij terug?”

“Ja, niks dus. Ik durf niet eens online te gaan nu. Daarom bel ik jou.”

Driedubbel gelach komt mijn kant op.

“Mari van me, maak je niet druk. Ze is gewoon enthousiast. Ik vind het wel lief.”

“Maar wat moet ik nu terugzeggen?”

“Weet je, je hoeft het alleen maar terug te zeggen als je het echt voelt. En anders praat je er gewoon overheen. Of je stuurt alleen een hartje terug.”

“Goed idee Suus. Dank, hè. Ik kan weer ademen. Bye!”

Ik voel me alweer een stuk beter, gelukkig. Geen snotneus meer en ook een opgeruimd hoofd. Tijdens het wegvouwen van de was vraag ik mezelf af waar mijn schrikreactie op Miranda’s lieve woorden vandaan komt. Vind ik haar niet leuk genoeg? Wordt het te echt allemaal? Zou het komen omdat een relatie met een vrouw toch anders voelt dan alleen een fling?

Eerst maar eens antwoorden. Twee hartjes stuur ik.

Ze belt meteen.

“Liet ik je schrikken, lieverd?” vraagt ze plagend. Het is fascinerend hoe deze vrouw blaakt van mensenkennis en zelfvertrouwen. Ontkennen heeft geen zin, weet ik. En dat hoeft ook helemaal niet.

“Nou, ik zag ’m niet aankomen”, lach ik, “maar ik vind het wel heel fijn.”

“Gelukkig maar. Houd je het nog een beetje uit in je eentje?”

“Gaat wel, hoor. Nog maar twee dagen gelukkig.”

“Ik heb een idee”, zegt Miranda. “Zullen we vanavond samen een serie kijken?”

“Ma-”

“Doen we net alsof we naast elkaar op de bank zitten”, gaat ze verder.

“Jajajajaja!” roep ik. Het idee alleen al maakt me vrolijk. “Welke serie?”

Dexter is terug”, vertelt Miranda. “Houd je van Dexter?”

“Zeker”, zeg ik. “Ik keek dat altijd met Jochem, maar dat is echt jaren terug.”

“Mooi zo. Ik keek het ook altijd met mijn ex, maar dat mag de pret niet drukken. Ik moet nu weer de goede moeder uithangen buiten, maar ik spreek je vanavond dan, oké? Uurtje of negen?”

Met vlinders in mijn buik hang ik op. Wat is verkering toch leuk.

Even later scroll ik verveeld door mijn WhatsApp. Dat doe ik soms, even een rondje langs alle nieuwe profielfoto’s. Het duurt niet lang voordat ik Judith tegenkom. Zij heeft een nieuwe, met een big smile op een snowboard. Wat een knapperd is ze toch. Ik zoom even in en kijk in de poppetjes van haar ogen. Op die vrouw blijf ik altijd nog een beetje verliefd, vermoed ik. Hoe zou het nu met haar gaan? En ineens bedenk ik me: ik wens haar het beste. Gewoon het beste en verder is het goed zo. Ik ben nu met Miranda en ik ben gelukkig. En dus wis ik het gesprek uit mijn telefoon en gooi ik zelfs haar nummer weg. En dat van Vera ook. En van Hannah, ook al spreek ik haar nooit meer.

Nieuw jaar, nieuwe liefdeskoers. En die vaart vrolijk voorwaarts.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden