Bos rozen Beeld Getty Images/iStockphoto
Bos rozenBeeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 113: “Ik blijf maar piekeren over die bloemen”

Maartje geniet van een romantische avond met Miranda, tot er bij thuiskomst een bos bloemen voor haar deur staat. En die zijn niet van Miranda...

Hanneke MijnsterGetty Images/iStockphoto

Het kaartje is getypt, dus ik kan het handschrift niet herleiden. En nog in het Engels ook. Is dat misschien een hint? Forever in my heart staat er. Ik voel me opgelaten, heb de neiging om me te verontschuldigen tegen Miranda. Maar ja, ik kon hier ook niks aan doen natuurlijk. Gelukkig ziet Miranda er de humor wel van in.

“Dus mijn verkering ligt nog goed in de markt?” lacht ze.

“Nah, geen idee joh,” sus ik. “Nogmaals, ik weet echt niet van wie deze bloemen komen en ik kan me ook niet herinneren dat ik iemand hier aanleiding toe heb gegeven.”

“Blijkbaar denkt er toch een vrouw dat er nog wat te halen valt bij je. Of een man misschien?”

“Nee! Echt niet!” roep ik.

“Nou, is toch gewoon leuk,” lacht ze. “Ik bof dus maar dat je mooi wel mijn verkering bent.”

Ik kus haar. “Alleen nu moet ik die bloemen wel overtreffen natuurlijk.”

“Je bent de allerliefste,” zeg ik.

“Kom, we zetten een plaatje op,” stelt Miranda voor, en ze steekt een paar kaarsjes aan. Ze vindt al goed haar weg in mijn huis, heel sexy vind ik dat. Het is de playlist van Massive Attack geworden, ideaal voor in de beginnende nacht. Ze steekt haar hand naar me uit, terwijl ik nog sta te twijfelen of ik nog bier of wijn of misschien toch een kopje thee zal serveren. Met een lief, maar sterk gebaar trekt ze me naar zich toe. En we dansen. Ik sta tegen haar aan, met een hand in de hare en de andere om haar nek. We dansen, we draaien en ik kom tot rust. Ze zoent me en dirigeert me naar de bank. Hmmm, gelukkig is de avond gered. Zoenen op mijn mond, zoenen op mijn wangen, zoenen op mijn hals, zoenen op de bolling van mijn borst. Ik wil mijn top al uit doen, maar Miranda duwt mijn handen weg. “Laat mij maar,” fluistert ze. “You just sit back and enjoy the party.”

Dat is lief, en fijn, maar ook makkelijker gezegd dan gedaan. Want terwijl Miranda zich uitslooft voor me, blijf ik maar piekeren over die bloemen. Alle opties langsgaan in mijn hoofd, het zal toch niet echt Jochem zijn? Dat kan ik me niet voorstellen. Judith ook niet. Vera zeker niet. Heb ik een andere match van Tinder over het hoofd gezien?

Focus, Maartje, hup. Kijk nou waar je bent. Wat een fantastische vriendin je hebt en wat ze voor je doet. Geniet!

Het wordt gelukkig een zalige om en om sessie met Miranda. Eerst brengt zij mij in hogere sferen, daarna laat ik haar genieten van alles wat er tussen ons is.

De volgende ochtend maak ik een ontbijt op bed voor haar en lachen en kletsen we tot aan de laatste minuut. Ik vind het jammer dat ze alweer weg moet.

Nadat ik mijn verkering met minstens vijf laatste kussen heb uitgezwaaid, loop ik naar de keuken en zet ik het boeket van het bakje water over in een mooie vaas. Ik plaats er een foto van op Facebook en schrijf erbij: Die Valentijn toch!

Wanneer ik een kwartier later de douche uitstap zie ik een bericht op mijn telefoon.

Fijn dat je de bloemen hebt gevonden. Alle liefs!

Liesbeth

Ah, de schat! Ik bel haar meteen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden