Woman calling Beeld Getty Images
Woman callingBeeld Getty Images

Maartje: “Ik kan het gewoon niet rijmen met elkaar. Hoe dan?”

Als Jochem de spullen van Mats en Nina komt brengen, moet hem iets van het hart. Hij blijkt een liefje te hebben en tot Maartjes ontsteltenis is het geen onbekende.

Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Ik heb Lies net gevraagd om me alles te vertellen over haar affaire met Jochem. Mijn Jochem. Mijn Jochem met mijn Lies. Ik kan het gewoon niet rijmen met elkaar. Hoe dan?

“We, eh, we kwamen elkaar tegen bij Van Beinum,” begint Lies. “Hij had een bekend gezicht voor me, maar ik legde niet meteen de link met jou”, vertelt ze. “We raakten aan de praat omdat Astrid, waar hij mee was, en ik elkaar kennen van yoga. Zo stond ik een tijdje bij hun groepje te kletsen en uiteindelijk bood Jochem me een bier aan. Toen Marco en Astrid naar huis gingen, bleef ik met Jochem achter.”

“En wist je toen nog steeds niet welke Jochem je voor je had?”

“Jawel”, fluistert Lies, “maar we praatten gewoon. En goed ook. Hij stelde me vragen die nog nooit een man aan me gesteld heeft, en ik gooide alles op tafel. Over mijn zoektocht nu, naar wat ik wil met mijn leven en waar ik energie van krijg.”

“En ondertussen gooide jij je tieten op de bar?” kat ik.

“...”

“Sorry. Dat was lelijk”, geef ik toe.

“Nou, we hadden gewoon een goed en fijn gesprek. En jij was op Vlieland. En de volgende middag stuurde hij me een privébericht op Instagram. Hij moest ook nog denken aan ons gesprek.”

Deze keer laat ik de stilte vallen. Ik hoor aan haar stem dat Lies het spannend vindt. Niet zo gek ook. Bovendien klink ik zelf bozer dan ik had verwacht. Voor zover ik iets kan verwachten natuurlijk.

“Maar Lies”, vraag ik, “bedacht je toen niet, misschien moet ik dit even aan Maartje laten weten?”

“...”

“Of had Jochem daar een idee over?”

“Weet je,” schampert Lies, “toen Jochem me uitnodigde voor borrel in de stad, zocht ik daar niks achter. Ja, noem het naïef, maar technisch gezien was er nog niks aan de hand. Pas toen hij me zoende werd het echt een date.”

Bij het horen van zoenen voel ik een rilling van mijn linkerschouder, langs mijn wervelkolom naar mijn rechter heup schieten. Het beeld, maar ook het gesprek krijg ik niet gerijmd in mijn hoofd.

“Ik, eh, ja, sorry…” probeert Lies.

“Ik ben niet boos, Lies. Denk ik. Ik weet niet wat ik ben. Ik voel me in de steek gelaten, zoiets. Alsof jullie samen om mij hebben zitten lachen.”

“Nee! Nee!” roept ze zo snel ze kan. “Absoluut niet.”

“Weet ik ook. Maar zo voelt het. Maar waarom zei je daarna dan niks? Je belde me, we spraken lang, en je had me zelfs kunnen appen. Waarom zo lang wachten?”

“Jochem wilde het persoonlijk zeggen. Plus: wij vonden dat we het ook eerst zelf moesten uitzoeken, wat dit is.”

“En wat is dit dan?” bits ik.

“De moeite waard om verder te onderzoeken”, antwoord Lies resoluut. Gek genoeg brengt dat een soort kalmte over me.

“Goed. Daar ben ik blij om Lies. Geef me even om aan het idee te wennen. En wees alsjeblieft eerlijk tegen me. Laten we blijven praten, want je bent tenslotte mijn vriendin. Ik kan zelf ook niet geloven dat ik dit zeg, maar aan Jochem heb je een goeie.”

“Gaan we vanavond nog samen eten?” polst Lies.

“Liever een andere keer”, zeg ik eerlijk. “Gun me even wat suddertijd.”

We beloven gauw weer te bellen. Ik betwijfel of dat initiatief bij mij ligt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden