Tandem Beeld Shutterstock
TandemBeeld Shutterstock

Maartje: “Ik weet dat ik het niet moet willen, maar ja…”

Maartje komt aan op Vlieland, waar Jochem en de kinderen al zijn. Het is tijd voor een wisseling van de wacht. En gelukkig is daar ook Suus.

Maartje en de meisjes #94

“Weet je wat wij gaan doen?” grijnst Suus. We hebben de taaie croissants uit de campingwinkel net achter de kiezen en ik schenk haar een lauwe thee in.

“Nou?” Haar guitige grijns maakt me nieuwsgierig.

“We lopen straks naar het dorp en gaan daar een tandem huren. Jij en ik samen op de fiets, al die kinderen mee op hun mountainbikes en dan fietsen we het hele eiland over.”

“Een tandem?”

“Ja tuurlijk,” gaat Suus verder, “is toch lachen? Maken we die kinderen lekker moe, geven ze iets om te lachen, want wanneer zie je je moeder nou op zo’n gekke fiets?”

“Suus,” zeg ik, “ik vind dit dus echt een topidee.”

Gekke fiets

“Ja ja ja ja ja!” jubelt Nine. Ze komt net aangeschuifeld uit het toiletgebouw, de roze handdoek nog om haar hoofd gevouwen om haar lange lokken te drogen.

“Ja op wat?” plaag ik.

“Fietsen toch?” vraagt ze.

Ik knik en geef Suus een knipoog. We begrijpen allebei: de tandem houden we nog even als een verrassing.

Een uur later wandelen we naar het dorp. Dat het eiland de toeristen goed weet te vangen, blijkt wel uit het ruime aanbod fietsverhuurders. En badslipperverkopers. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, stapt Suus naar binnen en wijst een tandem aan. “Die graag, voor de hele dag,” zegt ze.

“Wahaaa!” nemen jullie die?!” roept Mats.

“Wat een gekke fiets!” gilt Nine. De puber van Suus wilde vandaag niet mee.

Gewoon zijn

“Ik ga voorop”, roep ik. We gieren het uit als we opstappen. Zo’n lang gevaarte, Suus die alleen maar gilt ‘Ik zie niks!’ en ‘Ik heb geen controle!’ en toch ook het idee dat het er belachelijk uit moet zien, twee gillende veertigers, maken me zielsgelukkig. We zijn buiten, de zon schijnt en iedereen is blij. Op deze manier is vakantie vieren helemaal zo gek nog niet.

“Mis je Jochem nu?” vraagt Suus na een tijdje.

“Opvallend weinig”, antwoord ik eerlijk. “Ik vind het vooral heel fijn dat ik geen rekening hoef te houden met zijn humeur. De laatste tijd dat we samen waren lette ik steeds op hoe hij zich voelde en stemde ik daar mijn gedrag en aanwezigheid op af. Nu kan ik gewoon zijn. Dat geeft zoveel rust.”

“Fijn, meid.”

“Ja, maar ook echt fijn dat jij vandaag met ons mee op pad gaat”, zeg ik.

Thee met taart

Ik kijk achterom om naar Suus te glimlachen, maar dat blijkt niet zo’n best plan. Ik stuur spontaan de berm in en ineens hobbelen we met ons ijzeren bakbeest over het woeste duingras.

“Whoohhhh Maar!” gilt Suus, “Hellup!” We schudden heen en weer en hellen helemaal over naar rechts.

“Sorry Suus!” roep ik en met een vlugge stepbeweging breng ik ons weer op het rechte pad.

“Wie gaat er mee naar Het Posthuys?” vraag ik even later. “Wij hebben wel een thee met taart verdiend.”

“Ikke!” roepen de kinderen in koor.

Trouwen met een meisje

Moe maar voldaan nemen we even later plaats op het volle terras. De kinderen rennen na het doorgeven van hun bestelling meteen door naar de speeltuin. Onvermoeibaar zijn ze.

Even later staat er een schitterende red velvet cake voor onze neus. “Deze zou ik wel als bruidstaart willen”, grap ik.

“Misschien trouw je later wel met een meisje”, antwoordt Suus.

“Ik hoop het”, zeg ik uit de grond van mijn hart.

Ik check mijn telefoon. Nog steeds geen bericht van Judith. Ik weet dat ik het niet moet willen. Maar ja.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden