null Beeld

Manon: “Ik wil niet dat Boys moeder hier weer komt”

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Dinsdag

Ik bel het ene na het andere kinderdagverblijf, maar niemand heeft in augustus drie dagen plek voor Titia. Na elk mislukt telefoontje word ik bozer op Boy. Hij was niet tevreden over het kinderdagverblijf waarvoor ik Titia ruim op tijd had opgegeven en daardoor kan ik straks niet aan de slag. Vorige week moest ik thuis een interview uitwerken en toen heb ik gemerkt dat ik onmogelijk tegelijk voor Titia kan zorgen. Had ik net iets op papier, moest ze een schone luier, gooide ze haar speentje op de grond of zat ze zo aandoenlijk te brabbelen dat ik me absoluut niet meer kon concentreren. Uiteindelijk heb ik het stuk ’s avonds geschreven, toen Boy weer thuis was. Maar het kan natuurlijk niet zo zijn dat ik straks elke avond aan het werk ben. Of dat zijn moeder weer hier komt wonen. (Nee, dat nooit!) Misschien heeft mijn schoonzus wel een oplossing, zij heeft de hele winter thuisgewerkt met kleine kinderen. Ik bel Engelien. We babbelen eerst een poosje over vakantieplannen, de kleurcodes van landen en of we iets hebben gemerkt van onze vaccinatie. Dan vraag ik: “Hoe deed jij dat van de winter: thuiswerken toen de kinderen niet naar school konden? Heb je nog tips?”
Ze begint hard te lachen. “Tips? Meid, Bart en ik liepen op ons tandvlees. Uiteindelijk heb ik een soort schema met twee moeders uit de buurt gemaakt, waardoor ik drie ochtenden in de week kon werken. Die andere twee had ik vijf kinderen over de vloer.”
“O, daar schrik ik wel van. Het is nog niet gelukt een kinderdagverblijf te vinden.”
“Heb je al aan een gastouder gedacht? Een vriendin van mij is heel enthousiast over een vrouw in de buurt. Ik vraag het haar wel even. App ik je straks het adres en telefoonnummer.”
Een halfuur later bel ik met gastouder Mia. Ze klinkt verstandig, ervaren en het allerbelangrijkste: half augustus heeft ze plek. We spreken iets af of om kennis te maken. Zouden mijn oppasproblemen dan nu eindelijk zijn opgelost?

Zondag

“Ga maar halen, Arie!” Ik gooi de tak zo ver mogelijk weg. Dat is een meter of tien, verder lukt me gewoon niet. Gelukkig maakt het Arie niet uit, ze komt blij aangerend met de tak in haar bek en laat die voor mijn voeten vallen.
“En hoe gaat het nou met jou en Wils?”, vraagt mams.
Wat zal ik daar nu eens op antwoorden? Mijn dochter is heel vaak bij Floris en als ze er wel is, zit ze bij Robbert of kijkt ze stuurs op haar telefoon. Met Boy wil ze af en toe nog wel even kletsen. “Ze houdt me op afstand”, antwoord ik.
“Maar dat moet je toch op de een of andere manier zien te veranderen? Dit kan toch niet zo doorgaan?”
Ik zucht. “Zeg jij maar hoe, ik heb wel zo’n beetje alles geprobeerd, geloof ik.”
“Ik had inderdaad een plannetje, of liever Han had een plannetje. Als we nu eens met zijn drieën een week op vakantie gaan, als meiden onder elkaar, dan moet ze toch wel ontdooien?”
“En aan welke plek dacht je?”
Ze haalt haar schouders op. “Vlieland of de Veluwe. Maakt het uit? Het belangrijkste is dat jullie weer tot elkaar komen.”
“Ik weet niet of Wils daar wel zin in heeft, maar als ze wil, ga ik natuurlijk mee.”
Mams kijkt me streng aan. “Draai dat nu eens om, zodat ze begrijpt hoe belangrijk ze voor je is.”
Ik lach. “Oké, je hebt gelijk. Ik ga mee.”
Onmiddellijk begint mams hardop te fantaseren over lange wandeltochten, diepe gesprekken bij een kampvuur en stapels pannenkoeken, maar ik zie steeds de naar beneden getrokken mondhoeken van Wils voor me. Benieuwd of ze met ons op stap gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden