Nico Beeld Ester Gebuis
NicoBeeld Ester Gebuis

Nico Dijkshoorn: “Ze had gelijk, ik had het wéér niet kunnen laten”

Nico

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt hij over wat hij niet kan laten voordat hij bezoek krijgt.

Eergisteren kregen Tanja en ik vrienden op bezoek die nog niet eerder in ons huis waren geweest. Om twee uur ’s nachts, toen Tanja alles wat ik zojuist in de vaatwasser had gezet opnieuw erin zette, zei ze: “Vond je dat nodig?” Ik schrok. Waar had ze het over? Had ik weer de hele avond over mezelf zitten praten? Of had ze het over mijn dans? Ik had midden in de kamer voorgedaan hoe ze in Tunesië om een bruiloftstaart dansen, maar volgens mij hadden onze vrienden dat hartstikke leuk gevonden. “Hoe bedoel je?”, vroeg ik. Tanja trok haar hoofd uit de vaatwasser en antwoordde: “Jij weet best wat ik bedoel. Je hebt snel dat boek van Tolstoi op tafel gelegd en die dure gitaar van je stond opeens naast de bank. Heel kinderachtig.”

Indruk maken

Ze had gelijk. Ik had het wéér niet kunnen laten. Snel imponerende voorwerpen neerleggen als mensen ons huis betreden. Ik kan niet anders. Natuurlijk probeer ik me in te houden, maar het gaat automatisch: er belt iemand aan en vlug leg ik een duur koffietafelboek vol foto’s van Franse vrouwen zo terloops mogelijk op tafel. Ook ziekelijk: ik zet razendsnel elpees en cd’s vooraan, waarmee ik indruk probeer te maken op mijn bezoek. Ik laat ze de woonkamer zien en dan maar hopen dat ze het gaan zeggen: “Wat zie ik nou, Nico? Draai jij muziek uit Senegal?” Ik geef toe dat ik soms expres mijn laptop opengeklapt op tafel zet en dat daarop dan een half afgemaakt gedicht is te lezen. Erlangs lopen, hopen dat de bezoeker kijkt en dan zeggen: “O, ja, sorry, ik ben met een nieuwe dichtbundel bezig.”

Omgekeerde

Een ding weet ik zeker: ik heb dit niet van mijn ouders. Die deden het omgekeerde. Er lag dan wel een half motorblok van een oude auto op tafel, maar dat was omdat mijn vader daar het beste licht had. Als ik een vriend mee naar huis nam, stonden er nog vijf borden aangekoekte andijvie van de vorige avond op tafel. Niet om te laten zien dat we verse groente aten, maar omdat het mijn ouders niets uitmaakte wat een ander van ze dacht.

Ik moet dat nog leren. Morgen komt er een vriendin van Tanja langs. Ik zit nu al naar het verzamelde werk van Sigmund Freud te loeren.

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden