Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

Tessel: “Denk jij ooit nog een mooie bestendige liefde te vinden?”

Tessel heeft afgesproken met Mark, een oude vlam. Terwijl ze praten over hun relaties uit het verleden voelt Tessel hem aan de tand over zijn Braziliaanse avontuur.

Ik blijf het een fascinerend verhaal vinden: helemaal naar Brazilië vliegen voor een vrouw op wie je al facetimend verliefd bent geworden en dan op het vliegveld al ontdekken dat je haar niet aantrekkelijk vindt. Ik denk terug aan mijn New Yorkse avontuur, aan Neil, een bankier die ik via Tinder had ontmoet, en met wie ik drie weken als een dolle had geappt – niet eens gefacetimed – voordat ik hem ontmoette in een restaurant in Manhattan. Bij ons knetterde het vanaf het eerste moment. Nog dezelfde avond nam ik hem mee naar mijn appartement. Dat was het begin van een kortdurende, razend spannende affaire en stomende sex.

‘Hebben jullie helemaal niet gezoend of sex gehad?’, vraag ik Mark. ‘Niet eens geprobéérd?’

‘Nee’, zegt hij. ‘Ik viel niet op haar. Ze was … ehhh … wat erg stevig naar mijn smaak. En zij maakte godzijdank ook geen moves. Dus ze viel waarschijnlijk ook niet op mij. Voor de rest was ze een leuke vrouw en het was ook gezellig die weken. Gelukkig had ik mijn eigen huisje gehuurd. Ik besloot er gewoon een leuke vakantie van te maken. We hebben samen nog tochtjes gemaakt in de omgeving en een aantal keren gegeten en gechilld op het strand.’

Even ben ik met stomheid geslagen over de luchtige draai die hij aan zijn avontuur geeft. Zou hij helemaal geen teleurstelling voelen? En zij dan? Die vrouw moet hebben aangevoeld dat hij haar niet aantrekkelijk vond. Dat moet pijn hebben gedaan. Mark haalt goedmoedig zijn schouders op. ‘Ik zie het als een mooie ervaring’, zegt hij. ‘Dankzij haar ben ik wel mooi in Brazilië geweest.’

‘Weet je dat ik jaloers ben?’ zeg ik. ‘Jullie mannen kunnen dat, naar een wildvreemde vrouw vliegen aan de andere kant van de wereld. Wij vrouwen zijn voorzichter. Banger. Terecht waarschijnlijk. Maar daardoor beleven we ook minder.’

‘Nou’, zegt Mark lachend, ‘Jij ging toch naar Schiermonnikoog voor een wildvreemde man? En naar New York? Dat is in principe hetzelfde.’

‘Naar New York ging ik sowieso al. Niet speciaal voor deze man, dat kwam toevallig zo uit. En een weekendje Schier zou ik niet willen vergelijken met een reis naar Brazilië.’ Ik vertel hem over het boek dat ik heb gelezen, Bindingsbang van Hannah Cuppen en dat me niet loslaat. Dat ik mijzelf en ook Mark herken in het type dat ze beschrijft: mannen en vrouwen die door een hechtingsprobleem of een slechte ervaring in de liefde zich niet kunnen binden of verlatingsangst hebben ontwikkeld. Hoe deze mensen elkaar aantrekken en afstoten in een uitputtende dans en nooit een echte verbintenis aangaan.

‘Zeg eens eerlijk,’ vraag ik. Ik heb inmiddels drie glazen wijn op en de weemoedigheid slaat toe. ‘Denk jij ooit nog een mooie bestendige liefde te vinden?’

‘Ik hoop het’, zegt Mark. Hij schudt de laatste druppel uit de fles en staat op om een nieuwe te pakken. ‘Soms ben ik bang dat ik in mijn eentje oud ga worden.’

‘Gelukkig heb je een hoop vrouwen om je heen,’ zeg ik troostend. Mark stikt in de vriendinnen met wie hij iets heeft gehad en bij wie hij beurtelings gaat eten of die bij hem komen eten. ‘Die gaan vast lief voor je zorgen als je oud en behoeftig wordt.’

Hij zucht. Dan kijkt hij op. In zijn ogen een bijna weerloze blik. ‘Soms ben ik bang dat die dan allemaal een man hebben gevonden, en ik alleen achterblijf.’

We zijn allebei stil. Dan sta ik op en geef hem een kus. Een kuise, op zijn wang. Hij trekt me naar zich toe en ik val half over hem heen, op het anderhalvemeterbrede bankje.

Zijn handen schuiven onder mijn trui, trekken mijn hemdje uit mijn broek, maken de sluiting van mijn bh open. Er is geen ontkomen aan. En ik wil ook niet ontkomen, want hoe lekker is het om weer eens een groot warm lijf te voelen. Ik knoop zijn overhemd los. Hij zoent me in mijn hals. Opeens hebben we haast. We staan op en met één beweging gooit Mark me op zijn bed. We kijken elkaar aan en lachen, verlegen en uitdagend tegelijk. Wat kan ons het schelen dat we eigenlijk gewoon vrienden zijn. Ik trek mijn trui over mijn hoofd. Hij trekt zijn overhemd uit en slaat het dekbed open. ‘Kom’, zeg hij. ‘Kom.’

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden