Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

Tessel: “Ik kan geen dag zonder mannelijke aandacht, dacht ik wel eens beschaamd”

Ondertussen is Tessel weer single. Dat met Willem is bij vriendschap gebleven, wat zo nu en dan toch wel eens een complexe situatie oplevert.

Ik ben er nooit helemaal achter gekomen wat Willem ervan vond dat ik het uitmaakte. Op dat moment in de auto zei hij alleen gelaten dat ik gelijk had, dat ook hij voelde dat het niet goed zat tussen ons. We spraken af vrienden te blijven. En dat bleven we ook. We aten bij elkaar, we gingen samen naar de film, we maakten lange wandelingen en ik mocht elk jaar een weekje mee op zijn zeilboot. Het gekke was: als hij zeilde vond ik hem wél aantrekkelijk. Dan opereerde hij zelfverzekerd, verdween de stotter uit zijn stem, was hij in control. Een stoere schipper die met gezag zijn schip bestuurde. Maar als hij me vroeg ’s avonds bij hem te slapen in de captain’s cabin, weigerde ik dat. Ik kon en wilde niet meer met hem naar bed, ik kon zelfs niet meer naast hem slapen. Het veroorzaakte een spanning tussen ons die overdag verdween onder de hete Griekse zon en in het geraas van de klapperende zeilen, maar ’s avonds weer opdook, als het windstil werd en we samen op het dek een fles wijn leegdronken en naar de sterren keken.

Stilzwijgend vechten

Willem en Robert kwamen elkaar wel eens tegen op feestjes of etentjes, en dan keek het gezelschap ademloos toe naar hoe die twee zo verschillende mannen met elkaar omgingen. Robert rechtte dan zijn rug, blies zijn borstkas op en zijn stem klonk nog harder dan normaal. Willem werd dan rood, schonk zich nog een glas in, draaide op zijn hakken Robert de rug toe.

Ik vond het grappig en vleiend, die twee mannen die stilzwijgend om me vochten. Robert kon het niet laten af en toe een snerende opmerking over Willem te maken. “Dat is toch geen vent voor jou?” “Nee”, zei ik dan, “maar hij is wel trouw. En hij durft zich wel te binden. Dat kunnen we van jou niet zeggen. Als jij me echt had gewild, had je me met suiker en boter kunnen hebben.” Robert snoof dan en deed er het zwijgen toe.

Mannelijke aandacht

Ondertussen was ik weer vrijgezel. Ik ging op Tinder, leerde in die tijd Pieter kennen, had afspraakjes met andere mannen. Ik kan geen dag zonder mannelijke aandacht, dacht ik wel eens beschaamd. Hoe zou dat toch komen? Moet ik daarvan mijn vader de schuld geven, die hardwerkende man die nauwelijks tijd had voor zijn grote gezin? Om zijn aandacht moest ik keihard concurreren met mijn zussen. Ergens in die kindertijd moet de hunkering zijn ontstaan.

Ik had het erover met Saskia, die haar hele leven al min of meer single is, op wat korte affaires na. Alleen een jaar of wat geleden had ze een aantal jaren een relatie met een piloot. “Mis jij dan nooit een man?”, vroeg ik. “Mis jij nooit de seks en de aandacht en zo?”

Niet zo’n hoog libido

“De aandacht mis ik”, zei Sas. “Maar seks vind ik alleen de eerste paar maanden leuk. Daarna gaat het pijn doen. Vind ik het gezwoeg. Kan ik me alleen nog maar ontspannen als ik een jointje rook of heel veel drink.” Dat was ook de reden waarom het uitging met haar piloot. Die trok het niet meer dat zij geen begeerte voor hem voelde, nooit het initiatief nam, geen plezier had in bed. “Killing vond hij dat”, zei Sas. “Ik snap het wel. Je wil niet een vrouw die alleen seks duldt als ze zichzelf heeft verdoofd.” Ze had zich er inmiddels bij neergelegd dat ze de rest van haar leven alleen zou blijven. Zover was ik nog niet.

“Eigenlijk zou jij ideaal zijn voor Willem”, ze ik. “Die heeft ook niet zo’n libido. Jullie zouden goed bij elkaar passen. En hij is lief en trouw.” Maar Saskia vond Willem niet aantrekkelijk. Ze wilde dan wel geen seks, ze wilde wel een échte man.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden