PREMIUM

Tessel: “Om van het gefluit af te zijn, liet ze zelfs haar borsten verkleinen”

Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

Tessel schrijft normaal gesproken over haar (Tinder)date-avonturen. Dit keer deelt ze haar ervaringen met en gesprekken over straatintimidatie. “Ik ga nooit meer in een lege coupé zitten.”

TesselLibelle

Ik was een jaar of twaalf, een brugpieper nog, en samen met vriendinnen liep ik over de kermis in Hengelo. We passeerden mannen met grote snorren (het waren de jaren 70) die zachtjes ‘neuken, neuken’ sisten. Ik weet nog wat voor schaamte ik bij dat duistere gefluister voelde - ‘neuken’ was een vies woord dat wij thuis nooit mochten zeggen. En ook mijn verwarring staat me bij: blijkbaar had ik me ergens in dat brugklasjaar ontpopt tot een meisje dat mannen wensten te ‘neuken’. Het maakte me bang. Zelf was ik in de verste verte nog niet toe aan welke seksuele handeling dan ook, hooguit aan zoenen met Bas op wie ik verliefd was.

Naroepen, -fluiten en -sissen

Na die keer op de kermis ben ik, zoals alle jonge vrouwen, nog ontelbare keer nageroepen, nagefloten, nagesist. Meestal maalde ik er niet om, soms vond ik het leuk, vaak was ik op mijn hoede. ’s Avonds liep ik soms een blokje om als ik een man zag naderen en in de trein ging ik nooit meer in een lege coupé zitten na die keer dat een kerel per se zijn piemel aan me wilde laten zien.

Onderwijl bleven wij – de vrouwen die het overkwam, de mannen die het deden, de omstanders – dat soort gedrag tamelijk gewoon vinden. Het hoorde er nou eenmaal bij. En ach, maak er niet zo’n fuss van, zie het als een compliment, kun je dan niet tegen een geintje? We hadden nauwelijks door dat wíj, zeikende wijven, werden aangesproken in plaats van zíj, de mannen die ons lastigvielen en angst aanjoegen.

Jetsers

Deze week maakte het CBS de resultaten bekend van een onderzoek naar straatintimidatie. Opeens werd wat we al duizenden jaren weten in cijfers uitgedrukt: twee op de drie jonge vrouwen heeft er regelmatig mee te maken. Toevallig interviewde ik een half jaar geleden een vijftal vrouwen over hun ergste ervaringen, en die logen er niet om. Nageroepen worden (‘Wat een jetsers heb jij!’), scooterjongens die je achtervolgen, in je borsten geknepen worden, onverhoeds een hand op je billen voelen, klappen krijgen in je gezicht, tegen de grond gewerkt worden – you name it en het was ze overkomen.

Hun verhalen maakten zo verschrikkelijk duidelijk dat straatintimidatie niet normaal is, geen onschuldig geintje is, maar een enorme impact kan hebben. Al deze vrouwen hadden nog lang last gehad van angst-, schuld- en schaamtegevoelens. Een van de vrouwen had zelfs haar borsten laten verkleinen om van het gefluit naar die ‘jetsers’ af te zijn.

Werk aan de winkel

Naar aanleiding van het CBS-onderzoek postte ik het artikel nog eens op Facebook. Ene Eric reageerde: ‘Collectieve aanstellerij.’ Ene Ronald viel hem bij: ‘Tante pollewob, ga ergens ander lopen zeiken joh. Start een stichting op. Ga lekker zielig doen hier. Zeker nooit na gefloten of nageschreeuwd? Aandacht tekort zeker in je hele bestaan. Zit je hier goed. Menig man heeft humor om je.’

Do I need to say more? Werk aan de winkel in opvoedland. En nee, ik zie er de humor niet van in.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden