Tessel Tindert

Tessel: “We vrijen steeds minder. Dat zag ik eerst als een afwijzing, maar dat gevoel is weggesleten”

Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

Met de discussie die ze met Vos had over de liefde nog in haar achterhoofd brengt Tessel een bezoek aan Robert. Een bezoek met een onverwachte wending.

Robert belt op. Zijn stem fluistert. “Tessel, zoals je weet zit ik in Groningen. Ik ben gevlucht uit de stad, die is me nu veel te druk. Hier heb ik een geweldige, ouderwetse plattelandshuisarts gevonden die met me meedenkt. Maar het zal nog maanden duren voor ik de oude ben.” Dan laat hij me via FaceTime het arbeidershuisje zien dat hij heeft gehuurd in een dorp, niet ver van de stad Groningen. Een woonkamer, een keukentje, een slaapkamer met uitzicht over weilanden waarin koeien grazen, en een diepe tuin met een appelboom. Het ziet er idyllisch uit, maar ik vraag me af hoe lang hij het daar gaat volhouden. Robert is een stadsmens, ongedurig tot op het bot.

Onverslijtbare vriendschap

“Ik mis je in de stad, Robert”, zeg ik. Ik meen het. Ik mis de zomeravonden dat hij een glas wijn bij me komt drinken, de ramen wijd open, het geroezemoes van de mensen in het park op de achtergrond. Ik zet Spinvis op, of Robert verordonneert me een of andere onbekende jazzmuzikant op Spotify op te zoeken. Dan liggen we samen op de bank te luisteren, terwijl hij gedachteloos mijn rug of borst streelt en ik zijn voeten masseer. Soms vrijen we, hoewel dat de laatste jaren steeds minder vaak voorkomt. In het begin vond ik dat erg, zag ik dat als een afwijzing. Maar dat gevoel is langzaam weggesleten. Wat overbleef is een innige vriendschap die onverslijtbaar is.

“Zal ik zaterdag of zondag een dagje naar Groningen komen? Al is het maar voor een kopje thee?” Dat vindt Robert een goed idee. “Maar ik ben snel vermoeid, ik kan niet de gastheer spelen en met je gaan fietsen of zo.”

Die zaterdag koop ik zijn favoriete appeltaart en rijd daarna naar Groningen. Regen en zon wisselen elkaar af, en naarmate ik noordelijker kom worden de luchten weidser, de wolkenpartijen dramatischer. Ik zie hoe de eerste bomen verkleuren en als ik uit mijn auto stap, ruik ik de herfst in de lucht. De zomer is bijna voorbij, nog even, en mijn elektrische deken mag weer op mijn bed.

Onverzorgd en vermoeid

Het huis ligt in een stil straatje aan de rand van het dorp. Nog voordat ik heb kunnen aanbellen, doet Robert open, alsof hij achter de deur heeft staan wachten. Hij heeft een pak aan en is op blote voeten. Vluchtig kust hij me op mijn mond en pakt de taart aan. Ik bekijk hem vanuit de deuropening als hij rondscharrelt in het keukentje en koffie maakt. Hij lijkt iets zwaarder geworden – maar Robert is altijd tien kilo te zwaar. Op het rechter revers van zijn jasje zit een vlek - maar er zitten altijd vlekken op zijn kleren. Hij eet te haastig en te slordig.

Ik geef een kus op zijn achterhoofd terwijl hij de koffie inschenkt. Dan draait hij zich om en zie ik zijn ogen. Ze kijken vermoeid en apathisch. Zijn handen trillen als hij de kopjes op de tafel zet. “Komt van de medicijnen”, zegt hij. “Gaat weer over.”

“De taart”, zegt ik. “Het is je lievelings. Laten we een stukje nemen.”

Warme lijf

Dan zitten we tegenover elkaar rond een houten salontafel. Een kerkklok slaat twaalf keer. Ik kijk om me heen. In de kleine woonkamer staan te grote, zware meubels. Aan de muur hangen fletse aquarellen van het Groningse landschap waar ik net doorheen ben gereden. De witte vitrage is opzijgeschoven. Een paar kinderen stuiven op fietsen voorbij. Als Robert me verteld heeft van de huisarts en de nieuwe medicijnen en de vrouw van de bakker die hem het huisje heeft verhuurd en die elke week komt schoonmaken, valt hij stil. Buiten slaat de kerkklok half een. “Zullen we even in bed gaan liggen?”, vraagt hij. “Ik wil graag je warme lijf voelen.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden