Tessel: “Wij horen bij elkaar, hoe ingewikkeld het ook is om met hem om te gaan”

Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

Tessel geeft de relatie met Willem een kans, maar op een herdenking van een oude vriend komt ze weer in contact met Robert.

Willem en ik gingen nog een paar keer uit. Nog liever kookte hij zelf bij hem thuis. In zijn keuken zag ik hem achter het grote fornuis transformeren van een verlegen, schutterige man in een zelfverzekerde chef die precies wist wat hij deed. Hij roerde in grote pannen, maakte hele konijnen klaar, toverde de lekkerste aardappeltjes uit de oven, rookte zalm op zijn terras. Als hij over eten of over zeilen praatte, kwam er een gloed over hem die hem aantrekkelijk maakte.

Na drie maanden hadden we nog steeds geen seks met elkaar gehad. Het was wel duidelijk dat hij niet durfde. Ik drong niet aan. Ik verlangde niet naar Willem, de vlinders in mijn schoot sliepen als ik bij hem was.

In die tijd zag ik soms Robert. Hij was herstellende van een manisch-depressieve periode en raakte langzaam weer in evenwicht. Samen gingen we naar de herdenking van een gemeenschappelijke vriend die te vroeg aan kanker was overleden. De zaal was afgeladen, er kwam geen einde aan de stroom toespraken.

Wij horen bij elkaar

Na afloop was Robert uitgeput. “Laten we een kopje thee bij mij drinken”, zei hij. We liepen naar zijn huis waar hij thee zette en een restje taart uit de koelkast toverde. We dronken thee, we aten taart, we praatten over onze dode vriend die nu in zijn door zijn kinderen versierde kist de oven werd ingeschoven. En hoewel ik het een half jaar eerder had uitgemaakt met deze onmogelijke man, was het vanzelfsprekend dat hij me zoende en me bij mijn hand pakte en naar zijn slaapkamer voerde en dat we elkaar uitkleedden en dat we vreeën, traag en vertrouwd en weemoedig om onze vriend die nu in vlammen opging. En zoals ik altijd dacht als ik bij Robert was, dacht ik ook nu: in the end horen wij bij elkaar, hoe lastig hij ook is, hoe ingewikkeld het ook is om met hem om te gaan.

Dit was zijn omgeving

Willem nodigde me uit voor een concert in het Concertgebouw. De vijfde symfonie van Mahler werd gespeeld en hij wist dat ik daar dol op was sinds ik als student voor het eerst die muziek had gehoord bij de film Death in Venice. We zaten naast elkaar te luisteren en ik liet me overspoelen door het orkest. Onze knieën raakten elkaar. Ik rook zijn vage zeeplucht die me altijd een beetje onpasselijk maakte. In de pauze dronken we koffie en Willem groette onophoudelijk kennissen. Dit was zijn omgeving: die van rijkere, oudere, grijzige, deftige mensen. Advocaten, artsen, notarissen, mensen voor wie een abonnement op het concertgebouw er net zo bij hoorde als hun Volvo en golfsticks. De mannen in te grote jasjes, de vrouwen opgeprikt voor een avondje uit in keurige jurken en pumps met lage hakken. Ik droeg mijn nieuwe oversized knalroze pak en voelde de nieuwsgierige blikken van de mensen aan wie ik werd voorgesteld.

Aarzeling

Na afloop stonden we bij onze fietsen. Willem moest naar links, ik naar rechts. “Dank je wel”, zei ik, “het was prachtig.”

Hij zoende me voorzichtig op mijn mond. “Wil je met me mee naar huis?”, vroeg hij. “Ik wil heel graag met je vrijen.”

Ik aarzelde. Ik had er niet zo’n zin in en morgen moest ik weer vroeg op. Maar ik wilde hem niet afwijzen, na deze avond, met die muziek die me weer had teruggebracht naar die prachtige film waarin een oudere man liefdesverdriet heeft om een engel van een jonge jongen.

Moed indrinken

Dus gingen we naar links, fietsten we naar zijn huis waar hij met bevende vingers zijn voordeur openmaakte. In de keuken schonk hij ons een glas wijn in. Met twee, drie slokken dronk hij zijn glas leeg. Die drinkt zich letterlijk moed in, dacht ik. Ik voelde me wonderlijk kalm. Ik was niet zenuwachtig, ik was niet opgewonden, ik voelde niets. Heel even beeldde ik me in dat ik een escortgirl was, op bezoek bij een klant.

“Kom”, zei Willem. Zijn stem trilde. “Laten we naar boven gaan.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden