null Beeld

Wordt het ooit nog gezellig tussen Wils en mij?

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

column

Dinsdag

Woest draai ik me voor de zoveelste keer om. Ik ben doodmoe, maar slapen lukt niet. Zo veel dingen om over te piekeren: binnenkort moet ik weer werken, heb ik voor die tijd kinderopvang gevonden? Wordt het ooit nog gezellig tussen Wils en mij? Wanneer voel ik me weer mezelf? Boy legt zijn hand op mijn schouder. “Is er iets?”
“O niks.” Laat ik hem niet wakker gaan houden met mijn zorgen.
Maar hij heeft het licht al aangedaan. “Zullen we een slaappauze houden? Even een kop thee en kletsen?”
“Is goed.” Om Titia en Wils niet te wekken, sluipen we naar beneden. Op het klokje van de oven zie ik dat het 03.13 uur is. Leunend tegen het aanrecht kijk ik toe hoe Boy thee maakt. Ineens valt me op dat hij alleen een shirt heeft aangetrokken, zijn prachtige billen glanzen in het licht. Vroeger zou ik dit erotisch vinden, nu maakt de gedachte aan seks me nog moedelozer. Ik wil uitgerust zijn, ik wil vrolijk zijn, ik wil weer zin in dingen hebben, ik wil Manon terug.
“Huil je nou?” Hij slaat zijn armen om me heen en streelt mijn rug.
Een poosje huil ik alleen maar zacht en dan zeg ik: “Ik weet het gewoon niet. Het is allemaal zo ploeteren. En ik moet nog gaan beginnen met werken.”
Met beide handen pakt hij mijn hoofd vast. “Je maakt je veel te veel zorgen. Het komt allemaal wel goed, lieverd. De opvang voor Titia komt er echt wel, desnoods schuif ik wat cliënten door naar de avonduren zodat ik er voor haar kan zijn.”
“Maar dan hebben wij nog minder tijd voor elkaar. Het is al zo weinig, er is altijd wel een kind bij en ik ben zo vaak moe. En wanneer hebben we nog seks? Ik ben zo bang dat er een andere leuke vrouw voorbijkomt, die…”
Ik kan mijn zin niet afmaken, omdat hij me op mijn mond zoent. “Ik ga echt niet iets met een ander beginnen. Er komt niemand tussen ons. We zijn een gezin!”
We knuffelen een poosje en dan gaan we met onze koppen thee onder een dekentje op de bank zitten kletsen. “Gezellig, zo”, zegt hij. “Morgen same time, same place?”

Zaterdag

Boys zus Shanti geeft een klein feestje voor haar man, die veertig is geworden. Als we uit de auto stappen, horen we al muziek en pratende en lachende mensen. Wat heb ik dit gemist! Boy heeft Titia in haar autostoeltje meegenomen. Zodra we de tuin in lopen, komen zijn zussen op hem af. Of beter gezegd: op haar, want ze zijn vooral geïnteresseerd in Titia. “Wat groeit ze snel!” “Wat lijkt ze op jou!” “Wat een prachtige lange wimpers!” Boy tilt haar op en Titia laat alle harten smelten met haar vrolijke gekir.
We hebben afgesproken dat hij terugrijdt en daarom neem ik een cocktail van het blad waarmee Shanti rondloopt. Een verrukkelijk fris, zoetzuur drankje. Ik klets een tijdje met Priya over vakanties, praat met mijn jarige zwager over vaccinaties en ben zo happy. Heerlijk om weer eens op een feestje te zijn. Af en toe zoek ik Boys blik, die met Titia op zijn heup rondloopt, zo trots als een pauw. Bij de hapjestafel tref ik Philomena, die in de schaduw op een stoel zit en zichzelf koelte toe wappert met een waaier. “Alles goed?”
“Ja hoor, prima.” Ze neemt me nauwlettend op. “Boy vertelde me dat jullie nog steeds geen geschikte oppas voor Titia hebben gevonden. Als je hulp nodig hebt, weet je me te vinden.”
“Dat is ongelooflijk lief van je, maar ik denk echt dat dat niet nodig is. We komen er wel uit.”
Haar waaier wappert. “Je weet toch wat ze zeggen over opvoeden? It takes a village to raise a child. Je moet niet alles alleen willen doen, Manon.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden