PREMIUM

Wraakvrouw - hoofdstuk 2: “Hij stuurt me foto’s, nu met een duidelijk zichtbare bobbel”

Wraakvrouw - hoofdstuk 2: “Hij stuurt me foto’s, nu met een duidelijk zichtbare bobbel” Beeld Getty Images
Wraakvrouw - hoofdstuk 2: “Hij stuurt me foto’s, nu met een duidelijk zichtbare bobbel”Beeld Getty Images

Nadat Mirjam door een stomme fout van Ruud ontdekte dat hij haar bedroog, zint ze op wraak. Ruud woont inmiddels bij háár, die Femke.

Hanneke MijnsterGetty Images

Het bleek al dik twee jaar te duren, met die Femke. Walgelijk gewoon. Terwijl we bij een mediator de boedel scheiden en het co-ouderschap zo keurig mogelijk inrichten, komen er steeds meer details bovendrijven. Ieder feitje voelt als een stomp in mijn maag. Op Ruuds verzoek zitten we bij een mannelijke mediator voor ons ouderschapsplan, want hij wil niet op voorhand als klootzak bestempeld worden.“Een vrouw ziet mij vast als de dader”, snoefde hij, “maar we zijn allebei verantwoordelijk voor deze breuk.”

Sabine werd woest toen ik het vertelde, en dat begrijp ik ook wel. Als beste vriendin zou ik andersom ook met een moker willen inslaan op degene die haar pijn doet. Sabine is duidelijke de mondige van ons twee. Zij kan ruzie maken, met een rits argumenten komen en de ander beduusd en met gesnoerde mond achterlaten. Dat deed ze vroeger op het mbo al. Bij iedere beoordeling die niet naar haar zin was, ging ze verhaal halen, terwijl ik meteen dacht dat ik gewoon beter mijn best moest doen. Ze komt er nog ver mee ook, want uiteindelijk is zij geen verpleegkundige geworden, maar runt ze haar eigen schoonmaakbedrijf.

Ik doe het haar niet na, maar dat hoeft ook niet, want ik hou van de zorg. Als het niet zo cheesy klonk, zou ik zeggen dat het mijn roeping is. De afwisseling, de collega’s, het echt iets voor iemand betekenen, maken dat ik na achttien jaar nog steeds met plezier naar mijn werk ga. Goed, die diensten in de nacht of in het weekend zijn niet ideaal, maar het went wel. Al blijkt het ook een rode loper voor gerommel buiten de deur, want in een van de gesprekken met mediator Pier, biechtte Ruud op dat hij uren zat te chatten met en te kijken naar andere vrouwen op de momenten dat ik dienst had en hij zich zielig en alleen voelde. Juist dan, terwijl ik zorgde voor mensen met echte problemen, en voor geld voor ons gezin, zorgde hij alleen voor zichzelf.

Boos ben ik geweest, zeker, en nog, maar ik keer Ruud niet binnenstebuiten. Hij is de vader van mijn kinderen en zij hebben elkaar nog nodig. Rick wil momenteel niks met hem te maken hebben, hij voelt zich verraden door zijn vader. Roos is loyaler. Vanavond gaan ze weer een weekend naar hem toe.

Nadat ik de zware tassen met schoolboeken, computers en de outfit die Roos per se maandag aan wil, en Roos en Rick - die laatste mokkend - bij Ruud heb afgezet, rijd ik door naar het bos. Afscheid nemen van je eigen kinderen went nooit, denk ik, maar deze keer leek het iets beter te gaan. Niemand huilde en dat is al heel wat. Om mijn hoofd leeg te maken, en niet meteen thuis te komen in een leeg huis, ga ik nu eerst een rondje hardlopen. Ik zit inmiddels op acht kilometer zonder stoppen, dus ik mag trots zijn op mezelf.

Uit de douche en in mijn pyjama, ga ik met mijn telefoon en mijn zwarte boekje op de bank liggen. Geen tv vanavond, ik ga lekker plaatjes draaien. Me, myself & I van Beyoncé om te beginnen. Wat een power heeft die vrouw. Vocaal, maar ook als mens. Ze zingt over bedrog, maar ook over de kracht die ze vond. Net als ik. Via het privévenster van mijn telefoon open ik de app Second Love. Ik moet er toch niet aan denken dat de kinderen een keer per ongeluk mijn chats daar zien. Dat moet Ruud ook gedacht hebben, schiet door mijn hoofd. Het geeft me een rilling door mijn lijf. Weg ermee.

Twaalf nieuwe berichten zie ik. Zes knipogen en 41 profielbezoeken. Ongelofelijk wat een markt er toch voor vreemdgaan en avontuur is. De kerels die spelfouten maken en ‘me baan’ zeggen, geef ik niet eens antwoord. Zonde van mijn tijd. Ik ga voor de mannen bij wie ik nog een verschil kan maken. Zoals Peter321, die lijkt me nog wel normaal.

Hoi Lila, schrijft hij, zo heet je vast niet echt, maar toch maakt je naam en je profiel me vrolijk. En dan heb ik nog niet eens gezien hoe knap je bent! Met respect voor elkaars thuissituatie stel ik me graag aan je voor: mijn naam is Peter (echt!) en ik woon in het midden van het land. Ik heb een saaie baan in de IT, maar wel een leuk leven. Voor die saaie baan ben ik vaak onderweg naar verschillende locaties, dat is minder saai en dus kan ik makkelijk afspreken, allesbehalve saai! Nu genoeg over mij, want ik wil vooral alles van jou weten. Wat heb jij vandaag voor goeds gedaan?

Zijn bericht laat me glimlachen, dat kan ik niet ontkennen. Ik stuur hem een gevat antwoord terug en kijk rustig naar de andere berichten in mijn inbox. De knipoogjes zijn van mannen die geen bericht hebben gestuurd, daar doe ik ook niets mee. Kijken, kijken, niet kopen is in dit geval iets positiefs. Toegegeven: ik houd ongeduldig in de gaten of Peter een reactie terug stuurt en dat doet hij. Ga je met me mee verder op KIK? stelt hij voor. Dat is een app waarop je berichten en foto’s kunt uitwisselen, zonder dat je elkaars telefoonnummer hebt. Het voelt als een grote stap, maar wel in de richting van mijn missie: mannen met een dubbele moraal ontmaskeren. En dus stem ik in.

Als profielfoto op de app kies ik een lieveheersbeestje, lekker anoniem. Er verschijnt meteen een groen bolletje, en een zwaaiend handje van Peter, die zich ook hier met 321 van zijn naamgenoten onderscheidt.

Zal ik je een foto sturen? vraagt hij.

Op mijn enthousiaste ‘Ja!’ stuurt hij een selfie vanaf de bank. Guitige blauwe ogen kijken me aan, kaal is-ie en duidelijk sportief. Mooie polo om zijn slanke torso, dat zie ik ook. Leuk wel!

I like! schrijf ik terug. Sportieve gozer!

Een emoji met blozende wangen is zijn antwoord, gevolgd door de vraag: Nu jij?

Even zoeken, schrijf ik, want ik ben nu niet selfiewaardig.

Volgens mij ben je prachtig, pusht Peter. Ik zie je graag zo natuurlijk mogelijk.

Even twijfel ik. Naarstig doorzoek ik de filmrol op mijn telefoon, maar om nu met een foto van vorige week met Sabine aan te komen, voelt ook gek. Ik schud mijn haren even goed los en maak een selfie in het licht van alleen mijn schemerlamp. Mijn vest heb ik gauw uitgedaan voor de foto en met mijn ellebogen duw ik mijn bh-loze boezem iets naar voren. Hup, verstuurd.

WOW!! roept Peter in de app. Je bent echt prachtig! Lig jij er ’s avonds altijd zo knap bij Lila?

Wat denk jij? vraag ik.

Natural beauty! gaat Peter verder. En je benen, hoe liggen die erbij? De mijne zo:

En floep, daar verschijnt een foto van gekruiste mannenbenen in een donkerblauwe joggingbroek, zijn blote voeten jubelend naar de lens gebogen. Ik neem dezelfde pose aan in mijn zwarte legging en schop voor de foto mijn schapenwollen sloffen uit. Op de foto zien mijn benen er minder elegant uit dan in het echt, en ik heb heus mooie benen voor mijn leeftijd, dus ik maak snel een nieuwe, waarbij ik mijn rechterknie net een beetje optil. Veel beter dit. Ze vallen in de smaak bij Peter, want hij stuurt me twee vlammetjes en weer een WAUW.

Het doet me wel iets, voel ik, deze spanning en complimenten. Logisch, ik ben ook niet van steen. Het zijn niet alleen de woorden van Peter die me raken. Ook het zien van mijn eigen lijf door een lens raakt iets in me.

Wat vind jij het mooist aan jezelf? vraagt Peter.

Voor het antwoord trek ik mijn T-shirtje nog iets verder naar beneden en buig ik een beetje voorover. Mijn sleutelbeenderen accentueren mijn hals en de bolling van mijn borsten geven me een subtiel maar onmisbaar decolleté. Zonder mijn gezicht, just the beauty. Met een filter maak ik de foto zwartwit, en daarmee nog sensueler. Wat een mooi lijf heb ik.

Ik ben het roerend met je eens Lila, antwoordt Peter. En dan heb ik je billen nog niet eens gezien. Ondertussen heeft hij zijn shirt voor me uitgetrokken en zie ik een getrainde torso met grijzend borsthaar.

De spanning en opwinding golft inmiddels door mijn lijf, maar dat laat ik absoluut niet blijken. Complimenten geef ik ’m wel. Het werkt, want Peter gaat los en stuurt me foto’s van zijn hele lijf. En weer een van die joggingbroek, nu met een duidelijk zichtbare bobbel.

Je maakt me enthousiast, knipoogt hij.

Jij mij ook, antwoord ik, zonder foto. En ik meen het.

Klaar voor een opdracht? vraagt Peter. Doe mij maar na.

De foto die hij stuurt laat zien dat ik mijn hand op mijn linkerborst moet leggen. Ik doe wat hij zegt en dat voelt verdomd goed.

Ik hoef geen bewijs, ik vertrouw je, typt hij. Dat verrast me in positieve zin. Raak je huid nét niet aan, dat is de opdracht, en glijd dan heeeeeel langzaam van links naar rechts. En weer terug.

Een opwindende spanning voel ik, een heerlijke en verrassende. Voor vanavond geef ik me over aan dit avontuur. En maak ik screenshots van alles wat Peter321 tegen me zegt.

WRAAKVROUW

In Libelle’s nieuwe erotische thriller Wraakvrouw ontdekt Mirjam (46) op ontluisterende wijze dat haar man Ruud haar bedriegt. Relatietherapie mag niet meer baten en wanneer hij intrekt bij ‘die griet’ start Mirjam haar eigen zoektocht naar een lover. Gewoon voor de lekker, zegt ze tegen vriendinnen, maar in werkelijkheid maakt ze het haar missie om alle vreemdgangers die ze tegenkomt voor zich te winnen en uiteindelijk te ontmaskeren.

Iedere zaterdag om 20.00 uur lees je een nieuwe aflevering van Wraakvrouw op Libelle.nl

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden