Zorgenzoon Beeld Libelle
ZorgenzoonBeeld Libelle

Zorgenzoon 54: “Mijn straatje is afgezet met rood-witte linten. Waar is Lars?”

Lars, die wegens ernstige gedragsproblemen anderhalf jaar in een instelling woonde, is terug in zijn geboortestad Amsterdam. Aanvankelijk woont hij in een woongroep voor begeleid wonen, maar als hij achttien wordt, krijgt hij een eigen flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Wanneer hij gearresteerd wordt wegens verboden wapenbezit, wordt hij naar een studio buiten de stad overgeplaatst. Dat vindt hij veel te ver weg van school en van zijn moeder en zusje, dus hij besluit definitief weer thuis te komen wonen. Die ziet alles met lede ogen aan.

De pret van mijn verjaardagsweekend weg is in een klap verdwenen. Het is een zooitje als ik thuis kom. Smerig beddengoed, overal peuken, een halflege fles sterke drank (14,5%), een troep op het balkon, afwas in de gootsteen en brandende kaarsen op de kast. Die moeten dus al sinds gisteravond staan te flakkeren. Er gaat een schok door mij heen. Het huis had wel af kunnen fikken. Op tafel ligt een pak speelkaarten. Verdorie. Zouden ze strippoker hebben gespeeld? En toen iedereen uit de kleren was of bezopen, zich in bed hebben gestort?

Ondertussen wiekt er nog steeds een politiehelikopter boven mijn huis. Wat heeft dit nu weer te betekenen? Van de kinderen ontbreekt ieder spoor. Na wat rondbellen verneem ik dat Bente bij haar vader is. Lars is de hort op. Natuurlijk, waar anders?

Helikopter

Wanneer ik de ergste puin geruimd heb, loop ik naar buiten om poolshoogte te nemen. Er staan meerdere buurtbewoners op straat die omhoog kijken en zich ook afvragen wat er gaande is. Ik bel een vriend die verderop woont om te vragen wat hij denkt van de rondcirkelende helikopter. “Joh, dat is gewoon uit voorzorg, omdat het mooi weer is en iedereen buiten staat met drank en te dicht op elkaar. Ze zijn bang voor nieuwe corona-besmettingen.” Ik geloof hem maar half. Het is toch te toevallig dat die vliegmachine voornamelijk net boven mijn straat cirkelt. Waar is Lars? Hij zal hier toch niets mee te maken hebben?

Gerustgesteld

De buurvrouw van schuin tegenover weet uiteindelijk hoe het zit. “Er is een inval geweest, verderop in de straat. Iets met wapens.” Meer weet ze er ook niet van. Mijn hele straatje is afgezet met rood-witte linten. Politieauto’s blokkeren alle hoeken. Iedereen wordt gesommeerd naar binnen te gaan. Net als ik binnen ben en de weekend was in de machine wil stoppen, gaat de deur open. Lars. “Hi ma, heftig hé? Wat is er gaande?” Hij spurt naar boven, opent het raam van mijn slaapkamer en steekt zijn hoofd naar buiten. Ondertussen belt hij vrienden. “Kanker shit hier bro,” hoor ik hem zeggen. Even ben ik gerustgesteld. Hij heeft gelukkig niets te maken met dit alles. Dit keer niet.

Kogelwerende vesten

Ik ben naast Lars gaan staan. Samen kijken we uit het raam. Om de hoek komen donkergrijze geblindeerde busjes aangereden. Zeker zes stuks achter elkaar. Ze houden halt precies voor mijn deur. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ga onder het mom van de vuilniszak buiten zetten, naar beneden om te kijken. In de busjes zitten mannen in kogelwerende vesten, op hun hoofd een muts en voor hun ogen dragen ze een transparant spatscherm. De busjes staan achter elkaar opgesteld en wachten. Een van de pantser mannen kijkt naar mij en zwaait. Hij steekt zijn duim op. Gelukkig, er is geen hoge nood. Maar er is wel wat gaande, anders waren ze niet met grof geschut uitgerukt.

Rust en regelmaat

De busjes blijven nog zeker anderhalf uur staan. Er gebeurt verder niets. Lars is allang weer naar buiten. Voor heel even is er nu niets aan de hand, behalve een huiselijke wanorde. Maar blijkbaar is er in de buurt wel serious shit. Ik zucht diep. Dit soort reuring is niet goed voor ons. Het wekt de indruk dat politie invallen normaal zijn. Dat iedereen wel eens iets geks doet. Ik verlang naar rust. Regelmaat. Een schoon nieuw huis. Zonder muizen, schimmel in de douche en schreeuwende of ruziënde buren. Nooit gedacht dat ik nog eens gewoon wenste te zijn.

Niemendalletje

De volgende dag, wanneer Lars en Bente naar de sportschool zijn, pak ik de stofzuiger en ga aan de slag. Ik zuig en poets het hele huis. Neem me grommend voor dat ik dit nooit meer ga doen, twee nachten achter elkaar weg. Ik was het vuile beddengoed, de kletsnatte handdoeken. Wanneer ik in mijn eigen slaapkamer op mijn knieën lig om onder het bed te kunnen stofzuigen, floept er iets de stofzuiger in. Ik zet hem uit en trek aan het voorwerp wat erin schoot en nu de zuigkracht blokkeert. In mijn hand houd ik een knalrood damesslipje. Model string. Van het het meest ordinaire soort. OMG. Als de kat van huis is... Ik maak er een foto van en zet het in de vriendinnen app van de verjaardag. ‘Kijk wat ik net vond. Zo heb ik ze al 30 jaar niet meer,’ zet ik eronder. Het regent hilarische reacties. Ik besluit het niemendalletje te bewaren en Lars ermee te confronteren.

Confrontatie

Daarmee moet ik wachten tot de volgende dag, omdat hij wederom laat thuiskomt. “Wat zal ik hiermee doen?’ vraag ik als hij rond het middaguur aan een noodlesoepje zit. “Wil je dat misschien teruggeven?” “Jezus ma, gooi weg dat ding,” roept hij verschrikt en kijkt ernaar of ik hem net een dode muis heb voorgehouden. Zijn ogen zijn groot en diepblauw. Een verdwaasde kinderblik. Vervolgens stampt hij luidruchtig naar boven. Ik kijk hem na. De vrouw die mijn Lars kan temmen verdient nu al een medaille.

Volgende week: Lars gaat voor zijn scooterrijbewijs. Althans...

Over Zorgenzoon:
Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden