null Beeld

Zorgenzoon 63: “Je verlaat je oude leven, stopt het in dozen en die stapel je op in een nieuwe plek”

Wegens gedragsproblemen wordt Lars op zijn vijftiende uit huis geplaatst en belandt in een instelling. In anderhalf jaar loopt hij zes keer weg, uiteindelijk definitief. Hij gaat naar een woongroep voor begeleid wonen, krijgt op zijn achttiende een flatje toegewezen maar dat gaat mis. Hij komt diverse keren met de politie in aanraking, wordt zelfs gearresteerd. Uiteindelijk gaat hij terug naar zijn moeder en zusje. Die gaan binnenkort verhuizen naar een nieuwbouwhuis. In het kader van een nieuwe start. Wat Lars gaat doen, weet niemand.

Het is zover. De grote dag van de oversteek. Weg uit het donkere, propperige veel te dure huurhuis waar ik afgelopen twee jaar overleefd heb. Een beter woord is er niet.

Het huis dat mij opving na de scheiding. Waar ik met mijn gebroken hart en 65 bomvolle verhuisdozen ben ingetrokken. Het huis waar Lars naartoe vluchtte toen hij definitief zijn instellingscarrière had beëindigd. Het huis waar hij ’s nachts naartoe kwam als hij moe, dronken of ontspoord was. Waar hij afsprak met vage vrienden. Waar hij urenlang onder de douche stond tot ik hem eronder vandaan trok. Waar hij gearresteerd werd.

Het is 29 juni. De dag van de Sprong naar het Licht.

Muizenissen

In een oude trainingsbroek met erop een shirt met glitters, want ja, ook als je gaat verhuizen doe je iets gezelligs aan, zit ik om 9.00 uur klaar voor de start. Om mij heen staan de dozen opgestapeld tot aan het plafond. Ik kijk naar een spoor van muizenkeutels. De muizen zullen ook wel snel hun koffers pakken nu de voedingsbodem letterlijk onder hun pootjes vandaan geslagen wordt. Geen kruimelende pubers meer die bij nacht en ontij tosti’s, pizza’s en boterhammen met eiersalade naar binnen werken en alles laten liggen tot er iemand de volgende dag de resten komt opruimen.

De verhuisshow

Om 9.30 uur gaat de telefoon. Een van de verhuizers meldt zich met de mededeling dat ze verlaat zijn en er pas tegen 10.00 uur zullen zijn. Ik zucht. De Studentenverhuisservice leek me passend bij mijn studentikoze bestaan en budgetwise een goede oplossing. Maar ik betwijfel nu mijn keuze. Gisteravond werd Ajax kampioen, alle verhuizers zijn natuurlijk doorgezakt tot in de late uurtjes. ‘Dat ouwe wijf van morgenochtend kan vast wel een uurtje wachten’. Ik hoor het ze denken.

Uiteindelijk draait dan toch de eerste verhuisauto het smalle straatje in. Dat vergt enige stuurmanskunsten. Een slanke jongen met een aardig gezicht, peuk in de mondhoek, manoeuvreert de auto tot onder mijn slaapkamerraam en begint met het uitschuiven van de lift. Wanneer alle verhuizertjes gearriveerd zijn (‘Mevrouw mag ik alstublieft een kopje koffie, ik heb een kater’) kan de grote verhuisshow beginnen. Iedereen komt in beweging.

Dozen, bedden, kasten, alles wordt op de lift gesjord en verdwijnt in de vrachtwagen. Er komt nu een aardig tempo in. Bente is op school, die zie ik pas vanmiddag weer. Het is haar gelukt om haar kamer zelf in te pakken. Lars heeft geen vinger uitgestoken. Die kwam er gisteren pas achter dat vandaag de verhuizing is en dat zijn bed vanavond toch echt op een ander adres staat.

Honger

Om 12.00 uur zet de verhuisstoet zich in beweging. Het is niet ver rijden naar het nieuwe huis. Hoe anders is hier de omgeving. Nieuwbouw, hoog, fris en ja, ook wel aangeharkt. Met nette tuintjes beneden waar zoete kinderen spelen met zand en schepjes. Dat hun keurige umfeld ietwat vertroebeld zal worden door een hippieachtige vrouw op leeftijd met een ongeregeld rafelgezin weten ze nog niet.

Een busje van Post.nl verspert de doorgang; de postbode trekt zich niets aan van de mopperende studentenjongens die gehinderd worden in hun dagprogramma.

Het is lunchtijd, de stemming zakt in. ‘We hebben honger,’ zegt een van de jongens. Op eentje na, heeft niemand iets te eten bij zich. Typisch de millennialgeneratie, die elke dag uit lunchen gaat. Ik spring op de fiets en haal een sliert belegde broodjes bij de hippe horecatent in de buurt. Dankbaar schrokken de heren het naar binnen. En wordt deel twee van de verhuizing, het uitladen, in gang gezet.

Puinhoop

Na een hele middag hijsen, tillen, slepen en duwen komt rond 16.00 uur de klad erin. Niemand heeft meer de leiding. Ondertussen gaat de aanvoer van nieuwe dozen onverminderd voort. De slaapkamer van Lars, die aan de straatkant ligt en dienst doet als uitlaad spot, staat bomvol. Er kan niets meer in of uit. ‘Jullie moeten eerst de dozen in de juiste kamers zetten,’ probeer ik nog, maar niemand luistert.

Ik zie mijn mooie kast met de schuifdeuren met de lift omhoog komen. Hij past niet door het raam. De jongens passen en meten. Het lukt niet. De stemming is inmiddels ver te zoeken. Een kleine bezwete jongen zegt dat hij uitgeput is en gaat even op mijn nieuwe bank liggen. Wat een puinhoop is het. Ik had me mijn nieuwe start heel anders voorgesteld.

Skyline

Gelukkig komt er een vriend langs die in de buurt woont. Hij is handig en neemt direct de leiding over van de vermoeide studentjes. Er blijken wielen onder de kast te zitten die eraf kunnen. Inmiddels is er ook versterking gekomen in de vorm van verse verhuizers. De ochtendploeg taait af.

Nu gaat het beter. Er wordt een flinke eindspurt gemaakt. In versneld tempo worden de dozen aangevoerd, naar binnen gehaald en over de diverse kamers verdeeld. Inmiddels is Bente thuisgekomen uit school. Ze zegt niets, maar zit met een verdwaasd gezicht op een keukenstoel voor de schuifdeur naar het balkon en staart naar haar nieuwe uitzicht. De skyline van Amsterdam heeft zich voor haar vizier verzameld.

De beroemde woontoren op links, in de verte recht voor haar staat een restje historische oude binnenstad. Op rechts ligt een oude volksbuurt. Tussendoor glinstert het zilveren water van het IJ. De veerpont laveert van rechts naar links door haar blikveld. En vlak voor haar neus, onder het balkon, strekt zich een zandvlakte met hijskranen uit. Hier wordt de toekomst gebouwd. Haar toekomst. De mijne. En die van Lars.

Rollercoaster

Er komen wat vriendinnen langs, met wijn. We toasten. Maar in gedachten ben ik er niet bij. Ik ben gevloerd. Wat een rollercoaster is dat toch, verhuizen. Je verlaat je oude leven, stopt het in dozen en die stapel je op in een nieuwe plek. Waar je nog nooit geweest bent maar waarvan je denkt dat-ie bij je past.

Ik kijk naar mijn ontplofte inboedel. Alles staat overal en nergens. Ik kan nog net een dekbeddenset en twee hoeslakens vinden en maak de bedden van de kinderen op.

Dan ga ik naar mijn slaapkamer en laat me achterover op bed vallen. Onopgemaakt is het. Maar ik merk het niet. Ik ben kapot.

Middenin de nacht hoor ik gestommel. Lars. “Jezus ma, wat een teringzooi hier. Wat heb je dat nou weer slecht geregeld”, schreeuwt hij. En gaat onder de douche staan. Heel lang. Ik zak weg in een onrustige slaap.

Volgende week: Lars vertrekt

Over Zorgenzoon:
Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden