null Beeld

Zorgenzoon – deel 33: “Het gaat zelfs zover dat ik de 112 alarmeringen check om te zien waar alle narigheid zich afspeelt”

Wegens ernstige gedragsproblemen wordt Lars op zijn vijftiende uit huis geplaatst en belandt in een instelling. Na anderhalf jaar is hij terug in zijn geboortestad Amsterdam en woont bij een begeleid wonen groep. Hij staat nog vaak bij zijn moeder voor de deur. De Raad van Kinderbescherming heeft een onderzoek ingesteld en eist een Ondertoezichtstelling voor Lars en zijn zusje.

Het loopt niet echt lekker met Lars op de woongroep. Hij houdt zich afzijdig van de andere jongeren, gaat zelden mee boodschappen doen en komt thuis op zelfbedachte tijden, bij voorkeur midden in de nacht. Zijn mentor, Winfred met het ronde buikje, kan ‘m ternauwernood aan. Ook op school gaat het niet denderend; Lars zegt zich te ergeren aan het lage niveau van zijn klasgenoten en is er vaker niet dan wel. Corona helpt ook niet echt mee, online lessen volgen is niet zijn ding, zegt hij. Ik baal; corona speelt Lars in de kaart om zich van verplichtingen te onttrekken.

Miep Bewaar

Van de Raad van Kinderbescherming komt een mail met de datum voor de zitting omtrent de Ondertoezichtstelling. Deze staat gepland voor eind april. In verband met corona gebeurt dit telefonisch. Een rechtszaak per telefoon, dat is weer eens iets anders. Maar zover is het nog niet, eerst ontvangen we het complete dossier waarin de gegevens van het raadsonderzoek zijn opgenomen en waarin de eis van de Raad met grote letters staat aangegeven: een jaar lang OTS voor Bente en voor Lars tot aan zijn achttiende verjaardag. Wat over vier-en-een-halve maand al het geval is. De voorbereidingen van deze beschikking duren dus langer dan de maatregel. Unbelievable.

Harm en ik krijgen een week de tijd om inhoudelijk op het rapport te reageren. Ik scan de volgeschreven pagina’s. Er staat ook een tijdlijn in, waarin de jonge jaren, de school carrières en de latere ontwikkelingen van mijn pubers summier in staan beschreven. Ik voel hoe een gloed over mijn wangen trekt. Jaartallen kloppen niet, het is nogal ongenuanceerd en er ontbreken veel belangrijke details. Gestrest fiets ik de volgende dag naar mijn kantoor. In mijn tas zit behalve het rapport een stapel dikke multomappen met onderzoekuitslagen van de instelling, school paperassen van beide kinderen en heel veel rechtbankverslagen. Voor heel even ben ik blij met mijn verzameldrift. Miep Bewaar, dit is je kans. Nooit iets weggooien waarvan je vermoedt dat het je nog van pas zal komen.

23 pagina’s

Drie dagen lang ploeter ik het document door. Ik streep, vul aan, corrigeer, schuif met teksten. Wat echt niet klopt in rood, aanvullingen in geel. 23 pagina’s telt het hele geval. Het is enorm veel werk. Maar dit is mijn enige kans om te zorgen dat de kinderrechter de waarheid onder ogen krijgt, dat het geen half verhaal is maar een heel, zorgvuldig aangevuld door de moeder die als enige weet hoe de dagelijkse werkelijkheid was met de ‘onhandelbare probleemjongere’ en ‘het getraumatiseerde zusje’. De moeder die alle gesprekken voerde met juffen op school, met de hulpverleners, therapeuten, mentoren, gedragswetenschappers. Die altijd achter haar kinderen is blijven staan en zich niet liet meeslepen door alle slappe adviezen, vage onderzoeken, nieuwe adviezen en tegenstrijdige rapporten. Moeders weten namelijk als enige hoe het echt zit. Uiteindelijk kom ik bij de laatste pagina. Ik ben tevreden. Laat die rechtszaak maar komen.

Anoniem

Ondertussen raast het dagelijkse leven voort. Lars krijgt een ernstige aanvaring met mentor Winfred. Bijna loopt het uit de hand, maar doordat Winfred altijd de rust zelve is, kalmeert het heethoofd Lars op tijd. De gezinsmanager van Jeugdzorg ziet haar kans schoon om nog even de regels op een rij te zetten. Lars mag alleen in het weekend langskomen bij zijn moeder, hij moet 24 uur per dag bereikbaar zijn, hij blijft zijn opleiding volgen en als hij langer dan een dag niets van zich heeft laten horen, wordt hij opgegeven als vermist. Dat het maar even duidelijk is.

Lars is inmiddels zo handig, dat hij feilloos weet wat hij kan doen wat hij wil zonder de regels echt te overtreden. Ik maak me dag en nacht zorgen. Iedere keer als ik een politie sirene hoor, denk ik: waar is Lars op dit moment. Het gaat zelfs zover dat ik de 112 alarmeringen.nl check om te zien waar alle narigheid zich afspeelt. Mijn telefoon houd ik angstvallig in de gaten; wie is de beller? Ik sta vermeld in het bel-me-niet-register dus als het woordje ‘anoniem’ oplicht in mijn scherm, is de kans groot dat het foute boel is. Maar vooralsnog blijft het stil op de anonieme lijn. Lars zwerft ergens onder de radar.

Gelukt

Tijd voor een oudergesprek met de mentor van de school van Bente. Moest ik vóór corona bijna 45 minuten fietsen voor zoiets, nu kan het gewoon telefonisch. Ongeveer het enige voordeel van deze nare virusziekte die ons land lam gelegd heeft. De straten zijn stil, de mensen zitten binnen. Doen spelletjes, kijken de hele dag Netflix of vrijen zich een ongeluk. Helaas niet in mijn huis; spelletjes doet niemand, er is geen geliefde voor handen en Lars schuift nog gewoon in en uit, zowel bij zijn woongroep als bij mij. Duimen dat hij geen corona meebrengt.

Bente heeft een nieuwe mentor, een stuk pittiger en betrokken dan de vorige. Het is een goed gesprek. Ze vertelt dat het op alle vlakken beter gaat met Bente. Ze lijkt eindelijk door te hebben dat ze om over te gaan er echt hard aan moet trekken nu. Ze leert beter voor haar toetsen en het feit dat ze twee keer in de week naar haar oom gaat om huiswerk te maken, begint zijn vruchten af te werpen. Af en toe is ze nog dwars, maar het gaat beter. Ik ben blij met deze positieve feedback; eindelijk eens weer een goed geluid. Zelf vind ik ook dat het stukken beter gaat met mijn dwarse slungelige dochter die mij inmiddels letterlijk boven het hoofd gegroeid is. Ik weet het zeker: deze gaat veilig aan de overkant komen. In ieder geval een kind dat straks gelukt is.

Volgende week: Bellen met de kinderrechter

Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden