Zorgenzoon 48 Beeld Libelle
Zorgenzoon 48Beeld Libelle

Zorgenzoon - deel 48: “Ik maak me grote zorgen om Lars”

Lars, die wegens ernstige gedragsproblemen anderhalf jaar in een instelling woonde, is terug in zijn geboortestad Amsterdam. Aanvankelijk woont hij in een woongroep voor begeleid wonen, maar als hij achttien wordt, krijgt hij een eigen flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Wanneer hij gearresteerd wordt wegens verboden wapenbezit, wordt hij naar een studio buiten de stad overgeplaatst. Dat vindt hij veel te ver weg van school en van zijn moeder dus hij besluit definitief weer thuis te komen wonen.

Zorgenzoon deel 48

Nu Lars weer thuis woont, doe ik ook zijn was. Hij heeft de neiging wel twee keer per dag van outfit te wisselen. Hoewel dat aan de ene kant best irritant is, vind ik het ook aandoenlijk om te zien wat voor kleding hij draagt. Nog altijd dezelfde truien en trainingsbroeken als toen hij in de instelling woonde. Bij sommige sweaters is de naam van het merk vervaagd. Of het shirt zit veel te strak omdat hij inmiddels een L heeft en geen S meer. Het lijkt hem niet te deren. Wilde hij vroeger alleen maar dure merkkleding, nu is ‘een gewone trui’ blijkbaar goed genoeg. Hij zeurt er in ieder geval nooit over, daar ben ik blij mee.

Waar hij wel een pietje-precies mee is, is met zijn haar. Superkort, met een opgeschoren achterkant. Ik vind het vreselijk. Met iets meer haar ziet hij er veel vriendelijker uit. Als hij de deur uit gaat, met een petje op en een capuchon erover, ziet hij eruit als een gangster rapper. Maar dan met een bleek snoetje.

Reclassering

Omdat Lars besloten heeft definitief een streep te zetten onder het Begeleid Wonen, komt de reclassering in actie. Want sinds zijn arrestatie nu drie maanden terug, heeft de reclassering ook recht van spreken. Letterlijk. Zijn begeleider praat met hem, praat in op mij en benadrukt dat nu Lars zich onttrekt aan de door de reclassering opgelegde regels, de hele zaak wordt overgedragen aan Justitie. Het zij zo. Lars wil niet meer terug en ik kan hem niet dwingen terug te gaan. Dat wil ik ook niet, want zo denderend ging het allemaal niet onder de vlag van de Begeleid Wonen-instanties. Een kwetsbare jongere afzonderen in een hotelstudio ver buiten de stad en dan denken dat het allemaal wel goed komt, vind ik geen begeleiding. Dan kan hij beter thuis wonen, zodat ik nog een oogje in het zeil kan houden. “Dus zolang hij naar school gaat en geen domme dingen doet, kan hij bij mij blijven”, zeg ik tegen de reclasseringsambtenaar. We spreken af regelmatig contact te houden.

Van binnen voel ik me minder goed dan ik van buiten laat zien. Ik maak me grote zorgen om Lars. Hij gaat weliswaar naar school, maar dwaalt ook veel over straat met ‘de jongens uit de buurt’ en dat zijn geen lieverdjes. Ik voel het, ik zie het.

Papier-maché

Ondertussen gaat het ‘gewone’ leven door. Het is sinterklaastijd. Vroeger mijn favoriete periode. Weken van tevoren was ik in de weer met cadeaus en vooral het surprise maken was big fun. Ook de kinderen van mijn beste vriendin kwamen bij ons in de speelkelder knutselen. Hielp iedereen aanvankelijk nog een beetje mee, na een uurtje prutsen hielden de kids het voor gezien en gingen liever film kijken. Vervolgens maakte ik de surprises af. Uiteindelijk zaten alle koters met chips en een drankje op de bank en ging ik tot in de late uurtjes uit mijn dak met papier-maché, verf of stof. Het was trouwens toen al flink doorbijten met Lars, die een woedeaanval kreeg omdat zijn suprise niet wilde zoals hij. Dan stormde hij door het huis en schreeuwde van frustratie.

Nu is de sintmythe al drie jaar ontrafeld, niemand in ons ontplofte gezin die dit festijn nog een bal interesseert. Dus ga ik met vriendinnen wandelen op de Hoge Veluwe en aansluitend een nachtje in een hotel. Ik heb voor alle dames die mij het afgelopen jaar omringden met liefde en geduld een presentje plus gedicht. We lachen, borrelen, er wordt een traantje gelaten en nog meer gelachen. Vriendinnen zijn de nieuwe familie.

Alcohol

Daar komt ook kerst alweer in zicht. Normaliter klaagde ik over decemberstress, teveel familieverplichtingen, dagenlang in de keuken staan. Nu moet ik maar zien hoe de dagen worden ingevuld. Op kerstavond ben ik alleen, Lars en Bente zijn naar Harm. Ik besluit alvast te beginnen met het voorgerecht voor morgen, Eerste Kerstdag, wanneer ik met de kinderen zal eten.

Ik maak soto ayam, Indonesische kippensoep; daarvan weet ik zeker dat zij het lekker vinden. De avond verstrijkt, de soep is af. Ik ga vast in bed liggen. Val in slaap. Om 2.00 uur schrik ik wakker. De kinderen zijn er nog steeds niet. Tegen half 3 komt Bente thuis, met de taxi. Lars logeert bij zijn vader, hij had teveel wijntjes op. Ik ben boos en teleurgesteld. Dat betekent namelijk dat ze morgen moe en mopperig zijn. Lars vooral, die kan helemaal niet tegen te weinig slaap en ook niet tegen alcohol.

Schrale kerst

Ik mis ineens de bomvolle kerstdagen van vroeger. Alle vrolijkheid en de kinderen die met hun neefjes en nichtjes spelen. Sinds de scheiding en de uithuisplaatsing van Lars zijn de feestdagen schraal. De kinderen vinden het lastig om hun aandacht te verdelen over de twee families. De familie van Harm is populair; met zeven ooms en tantes, dertien neven en nichten is het veel gezelliger dan met een kinderloze zus van je moeder. Maar ik wil niet klagen, niet mopperen. Gun Lars en Bente de gezelligheid. En het is natuurlijk fantastisch dat Lars mee naar zijn oma kan dit jaar. Voor het eerst in drie jaar tijd wil en kan hij er ook bij zijn. Omdat hij niet meer in een instelling woont en gewoon kan gaan en staan waar hij wil.

Glorende horizon

Die avond eten Lars, Bente en ik de soep en erna gebraden rosbief. Het is best lekker maar de stemming is matig. We gaan op tijd naar bed. Op Tweede Kerstdag worden de kinderen al vroeg opgehaald om naar oma te gaan. Ik ga hardlopen met mijn gescheiden vriendin. Erna pak ik mijn laptop en trakteer mezelf op een middagje Netflix: Dix pour cent. Gelukkig hebben alle flamboyante hoofdpersonen in deze heerlijke Franse serie ook continu problemen; met de liefde, met hun werk en met zichzelf. Na vier afleveringen stap ik in de auto en tuf naar Hilversum, waar mijn studievriendin met haar lieve gezin op mij wacht met een feestmaal. Het eten is goddelijk en er liggen zelfs cadeautjes voor mij onder de boom. En zo eindigt deze treurige kerst toch weer met een glorende horizon. Alles is anders. Maar het leven stroomt.

Volgende week: Het einde van een roerig jaar

Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden