null Beeld

Igone de Jongh

Afgelopen decennia zijn al heel veel inspirerende vrouwen voorbijgekomen in Libelle. En ook in 2019 is er geen gebrek aan bijzondere vrouwen, zoals deze zes die de top bereikten. Journalist Liddie Austin sprak met hen over het leven, de liefde en de kroon op hun werk.

Igone de Jongh (39) danst vanaf haar zestiende bij Het Nationale Ballet, waar ze op haar 24e al werd gepromoveerd tot eerste solist. Ze woont samen met acteur Thijs Römer en is moeder van Hugo (9).

“Ik heb een bepaalde leeftijd bereikt, dus weet dat het moment van stoppen dichterbij komt. Maar ik ben er nog niet mee bezig. Ik voel me heel goed en vind het dansen zelfs leuker dan ooit. Hoe ouder je wordt, hoe meer ervaring je hebt, hoe beter je begrijpt hoe het moet. Je kunt ook de uitdagingen op waarde schatten: hoe leuk het kan zijn om iets te doen wat helemaal nieuw is voor je, en wat je misschien niet kunt. Als je jong bent, wil je eigenlijk alleen maar dingen laten zien waarin je goed bent. Dan is het moeilijker om je kwetsbaar op te stellen. Omdat ik al een succesvolle carrière achter de rug heb, is dat voor mij geen probleem. Het maakt mij niet meer uit wat mensen van me denken. Dat is ook wat deze fase zo prettig maakt. Maar ik weet natuurlijk dat mijn lijf op een gegeven moment gaat zeggen dat het niet meer kan. Op dat punt ben ik gelukkig nog lang niet. Mijn lijf doet het nog goed. Dat zal deels genetisch bepaald zijn, maar het helpt ook dat ik er goed voor zorg: ik ben altijd gedisciplineerd geweest en ik zorg ook voor voldoende rust.”

“Dansen is mijn leven, maar ik wilde óók moeder worden”

Thijs’ les

“Ik was zes toen ik begon op een gewone balletschool, op mijn achtste ging ik naar de Nationale Balletacademie. Toen werd het serieus. Dat was misschien wel de zwaarste tijd van mijn leven: ik was nog jong, ik zat op school en daarnaast was het alleen maar ballet. Iedere dag reisde ik in mijn eentje per trein op en neer van Haarlem naar Amsterdam om te gaan dansen. Als je dat volhoudt, weet je wel meteen dat je op het juiste spoor zit. Ik kon het aan en vond het leuk. Samen met anderen iets creëren dat er nog niet is, blijft voor mij het mooiste wat er is. Ik houd van het gedisciplineerde leven van een ballerina. Van de routine van naar een les gaan, repeteren, samen een tunnel in gaan en naar een voorstelling toewerken. Als ik die routine niet heb, ben ik zelfs een beetje de weg kwijt. Het heeft even geduurd voordat vakanties aan mij besteed waren. Dat is iets wat ik van Thijs heb geleerd: wij kunnen heel erg genieten van lekker eten en uitgaan.

Afgezien van het talent dat ik ervoor had, voorzag ballet ook in een persoonlijke behoefte. Als kind was ik heel verlegen. Ik ben het nu eigenlijk nog steeds, maar vroeger kon ik echt niet praten. Ik vond het lastig om wat ik voelde in woorden uit te drukken. Maar als ik danste, werd ik rustig. Dan viel alles van me af. Nog altijd is dansen een uitlaatklep voor mij. Als ik dans of repeteer, voel ik me veilig en op mijn plek. In interviews heb ik tegenwoordig wel mijn woordje klaar, maar privé ben ik nog steeds niet zo’n prater. Als er iets speelt, moet Thijs soms wel zes keer aan me vragen wat er aan de hand is. Dat is eigenlijk de grootste reden waarom ik ertegen opzie dat mijn dans-carrière eens gaat ophouden: als ik ergens over pieker, hoef ik maar een training in te gaan om rustig te worden. Dat valt straks weg. Ik zal er een alternatief voor moeten verzinnen, maar ik heb helaas nog geen idee wat dat gaat worden.”

Mijn grootste succes

“Alhoewel dansen mijn leven is, heb ik nooit aan het moederschap getwijfeld. Dat wilde ik óók. Ik heb het geluk gehad dat ik in mijn carrière heb kunnen bereiken wat ik wilde, maar mijn grootste succes is dat ik een heel mooi kind op de wereld heb gezet. Ik ben natuurlijk niet de eerste ballerina die moeder is geworden en ik wist dus dat het kon: dansen op hoog niveau en kinderen krijgen. Het is vooral veel regelen. En: het gaat niet meer alleen over jou. Ik merk dat ik dat alleen maar fijn vind. Kennelijk was ik eraan toe om in twee werelden te leven: die van het ballet en die van de kinderen. Onze kinderen – Hugo van mij, Sammie van Thijs – zijn heel aanwezig als ze er zijn. Als ik veel stress heb voor een voorstelling, trok ik me vroeger terug en was ik nauwelijks aanspreekbaar. Nu kan dat niet meer en blijkt het eigenlijk heel lekker om dan thuis te komen en het over voetbal te hebben of over Sammie die haar haar roze wil verven. Alleen maar mama en bonusmama te zijn en pannenkoeken te bakken. En daarna loop ik het theater binnen en gaat het weer alleen over mij.”

Fotografie: Humberto Tan. William Rutten.
Styling: Liselotte Admiraal en Ramona da Cruz Lopes. Visagie: Severine van Donkelaar @ House of Orange, Els Schouten. M.M.V. Parc Broekhuizen, Grace Locations en Edwin Oudshoorn (jurk).

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden