null Beeld Tamar Ottink
Beeld Tamar Ottink

column

José Rozenbroek: "Hoera, ik heb een gewichtige reden om te shoppen!”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. “Mijn nieuwe opdrachtgever zag eruit alsof hij al maanden voor corona schuilde in een duistere grot.”

De winter was lang en saai, de lente tot nu toe ook. Ik moet bekennen dat ik dat ergens ook best comfortabel vind. Geen saaie feestjes, geen slaapverwekkende netwerkborrels, geen verplichte dinertjes, geen fear of missing out. Geen geren en gehaast, behalve als je net voor de avondklok naar huis moet scheuren.

Yogaleggings

Wél lange knusse avonden op de bank met Netflix (Borgen weer gekeken, aanrader, zeker in deze spannende politieke tijden), thee (verveine) en chocola (met hazelnoten). Geen wat-moet-ik nu-weer-aan-getob, want bij een simpel bestaan hoort een simpele dresscode. Ik die in normale tijden best van een beetje dressing up houd, slijt mijn dagen in grote zachte truien, yogaleggings en Uggs-sloffen waarop kaarsvet en rode wijn hun sporen hebben nagelaten. Jurken, panty’s en hakken komen de kast niet uit. Mijn mooie nieuwe pak dat ik in de herfst kocht heb ik zegge en schrijve één keer aangehad naar een vergadering. En toen voelde ik me zwaar overdressed, want mijn nieuwe opdrachtgever zag er met zijn lange baard, oud T-shirt en verwassen spijkerbroek uit alsof hij al maanden voor corona schuilde in een duistere grot.

Ik houd niet alleen van mooie kleertjes, ik geef er doorgaans ook best veel geld aan uit. Deze winter kocht ik hooguit nóg een trainingsbroek en nóg een zachte wollen trui. Mijn laatste uitspatting was nota bene een paar nieuwe wandelschoenen. Wandelschoenen! Net als de rest van Nederland wandel ik me namelijk suf om niet helemaal te vervetten en te verslonzen. In één weekend loop ik zoveel kilometers (voor de kenner: etappe 8 en 9 van het Floris V-pad, bij elkaar bijna 50 kilometer) dat ik last krijg van mijn heup. Ik kan de trap niet meer op van de pijn. Nu woon ik vierhoog, dus dat is best lastig.

Vlakke paden

Overbelasting van het gewricht, concludeert de fysio droogjes. Ze informeert op wat voor schoenen ik loop. Bergschoenen, zeg ik, ooit aangeschaft voor een trekking door India. In plaats van goedkeurend te brommen, schudt ze afkeurend haar hoofd. Hartstikke fout, zei ze, op Neerlands vlakke paden en wegen kun je beter lage lichte schoenen dragen waarmee je soepeler beweegt dan in hoge stijve schoenen.

Verheugd boekte ik bij de degelijke outdoorwinkel een tijdslot van een uur. Hoera, ik heb een gewichtige reden om te shoppen! Maar dat valt nog niet mee. Samen met de enige andere klant, ook een vrouw die uit gebrek aan beter honderden kilometers per week loopt, bekijk ik het aanbod in de schappen en verbaas me over hoeveel wanstaltelijks je als fabrikant bij elkaar kunt verzinnen. Waarom wordt er geen fancy sneakerontwerper ingehuurd die zich met de buitenkant mag bemoeien? Vermoeid hoorde de verkoper ons gemopper aan en met eindeloos geduld blijft hij de dozen aanslepen. Na mijn uur hak ik wanhopig de knoop door.

Nu heb ik dus nieuwe lelijke verstandige schoenen. Maar het volgende probleem doemt alweer op: volgende week gaan de terrassen open. Help, wat moet ik aan? Hoe ging dat ook alweer, dressing up?

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden